Giosuè

4

Dódes pere comemorative

¹Quand che tut ël pòpol a l’ha travërsà ‘l Giordan, a l’é rivà che Nosgnor a l’ha parlaje a Giosué. A l’ha dije: ²“Sern dódes òm, un për minca tribù, ³dije che minca un ëd lor a tira sù da ‘n mes dël Giordan, da ‘ndova ch’a l’avìo pogià ij pé ij sacerdòt, dódes pere, e porteje con vojàutri për traposeje ‘nt ël leugh anté ch’i passereve costa neuit”. ⁴Antlora Giosuè a l’ha mandà a ciamé ij dódes òm che j’Israelita a l’avìo sernù, un për tribù. ⁵Giosuè a l’ha dije: “Passé dëdnans ëd l'èrca dël Signor vòst Dé, fin-a ‘n mes dël Giordan, e che mincadun ëd vojàutri a ‘rleva dzura ‘d soe spale na pera, conform al nùmer ëd le tribù israelite. ⁶Cole pere a saran për vojàutri na marca. Quand che ‘n doman ij vostri fieuj av ciameran: “Còs son-ne ste pere për vojàutri? ⁷antlora voi i-j direve: “A l'é përchè j'aque dël Giordan dëdnans a l'Èrca dl'Aleansa 'd Nosgnor a l’han chità dë score. Ant ël moment ch'a l'ha passà 'l Giordan, soe aque a l’han chità dë score. Per j’Israelita, coste pere a l’avran da ‘rciameje sèmper a la memòria^[1] ‘lòn che ‘mbelesì a l’é capitaje”.

⁸J’òm ch’a l’ero stàit designà^[2] a l’han fàit lòn che Giosuè a l’avìa comandaje: a l’han ciapà da ‘n mes dël Giordan dódes pere, un-a për minca tribù d’Israel, scond l’órdin ëd Nosgnor, e a son portasse fin-a al leugh ch’a l’avìo da passeje la neuit e a l’han butaje là. ⁹Giosuè a l’ha ‘dcò fàit drissé d'àutre dódes pere pròpi là 'ndova ch’a l'ero pogiasse le pianà dij pé dij sacerdòt ch’a portavo l'èrca dl'Aleansa ant ël mes dël Giordan: pere che a son restaie fin-a al di d'ancheuj.

¹⁰Antlora ij sacerdòt ch’a portavo l'èrca a son fërmasse an mes dël Giordan, fin-a che a l'é nen fasse lòn che Giosué, për órdin ëd Nosgnor e conform a lòn che Mosè a l'avìa comandaje ‘d dì al pòpol. Ant ël mentre ‘l pòpol a l'é pressasse a travërsé ‘l fium. ¹¹Quand che tùit a son rivà an sl’àutra riva, a son passaje ‘dcò ij sacerdòt con l’érca ‘d Nosgnor e a son butasse a la testa dëdnans a tuti. ¹²Ij fieuj ëd Ruben, ij fieuj ëd Gad e mesa tribù ëd Manasse andasìo danans, armà, a la vanguardia dj’Israelita, conform a le prescrission ch'a l'avìa daje Mosè. ¹³Apopré quaranta mila òm armà a son defilà a la presensa ‘d Nosgnor anvers a la pian-a ‘d Gérich, pront a combate. ¹⁴An col di-là, Nosgnor a l'ha fàit grand Giosuè a j'euj ëd tut Israel ch'a lo temìo parèj com a l'avìo avù tëmma 'd Mosè quand ch'a l'era an vita.

¹⁵Nosgnor a l'avìa dije a Giosué^[3]: ¹⁶“Comàndje ai sacerdòt ch’a pòrto l'èrca dl'Aleansa, ëd monté dal Giordan”. ¹⁷E Giosué a l'ha ordinaje ai sacerdòt:”Vnì sù dal Giordan!”. ¹⁸Ora, pen-a che ij sacerdòt ch'a portavo l'èrca dl'Aleansa 'd Nosgnor a son montà sù dal Giordan, antramentre che le piante dij pé dij sacerdòt a arciapavo ël sùit, j'eve dël Giordan a son tornà a sò pòst e a l'han torna arfluì parèj ëd prima e a son butasse a score a pien bòrd. ¹⁹A l'é stàit ël di ch'a fà des dël prim mèis^[4] che la gent a l'ha armontà dal Giordan e a l'ha butà camp a Ghilgal, a le borne orientaj dle bande 'd Gérico. ²⁰Për lòn ch'a rësguarda cole dódes pere ch'a l'ero piasse ant ël Giordan, Giosué a l'ha drissaie a Ghilgal. ²¹Peui a l'ha dije a j'Israelita: “Quand che ij vòstri fieuj a ciamran, ant un doman, ai sò pare: ‘Còs son-ne ste pere?’, ²²Vojàutri i dëspieghereve a vòstri fieuj: ‘A lé a pé sùit che Israel a l'ha traversà cost Giordan, ²³ përchè ‘l Signor, vòst Dé, a l'avìa suvà j'aque dël Giordan dëdnans ëd vojàutri, fin-a ch’i fùsse passaje, com a l'avìa fàit ël Signor vòst Dé pr’ ël mar Ross ch’a l'é arsuvasse an facia a nojàutri fin-a che noi i l'avèisso passalo. ²⁴Nosgnor a l’ha fàit parèj përchè tùit ij pòpoj dla tèra a sàpio ch’a l’é potenta la man ëd Nosgnor, e përchè i l’àbie timor dël Signor, vòst Dé, për sèmpe.

Nòte

• 1. O “a saran un memorial përpetuo për j'Israelita!”.

1. O “ij fieuj d’Israel”, “J’Israelita”.

2. Ij verse 15-18 a dan un rendicont pì detailà ‘d col ch’a l’era stàit descrivù ant ël vers 11.

3. Ël prim mèis a l’era ‘l mèis d’Abib (ch’a corespond a nòstra fin ëd Mars, inissi d’Avril). Ëdcò le preparassion dla Pasca a son comensà ‘l dì ch’a fà des dël prim mèis (Surtìa 12:2-3).