2 Samuel

12

Ël profeta Natan a rimpròcia David

¹Nosgnor a l'ha mandà Natan, ël profeta, da David. Natan a l’é intrà a soa presensa e a l’ha dije: "Ant na sità i l'avìa doi òm; l'un a l'era rich, e l'àutr, pòver. ²Ël rich a l'era padron ëd tante fèje e 'd vache. ³Ël povròm a l'avìa mach un pcita fèja che chiel medésim a l'avìa catà e anlevà. La fèja a chërsìa con chiel e con ij sò fieuj, a mangiava da sò piat, a bevìa da sò got e a durmìa an bras a chiel. A la tenìa tanme na fija. ⁴Un dì, a l'é rivà da l'òm rich n'òspite. Ma al pòst ëd massé 'n cap ëd bestiam ëd sò strop për servijlo al forësté, a l'é andàit a ciapé la feja dël povròm e a l'ha sërvija a col ch'a l'era rivà a soa ca".

⁵Quand ch'a l'ha sentù lòn, David a l'é vnuje na gran' flin-a contra col òm, e a l'ha dije a Natan: "I lo giuro për la vita 'd Nosgnor: l'òm ch'a l'ha fàit lòn a mérita la mòrt! ⁶A col povròm a dovrà paghé la feja quatr vire 'd pì për lòn ch'a l'ha fàit e përchè a l'ha nen avù 'd compassion". ⁷Antlora Natan a l'ha dije a David: "Col òm a l'é ti! Parèj a dis ël Signor, ël Dé d'Israel: 'I l'hai consacrate rè d'Israel e i l'hai liberate da le man ëd Saul. ⁸I l'hai date tuta la famija 'd Sàul, tò signor e i l'hai butà soe fomne ant ij tò brass. I l'hai date Israel e Giuda e, coma se tut sòn a fòssa stàit nen pro, i t'avrìa date fin-a 'd pì!^[1] 12:9 Përchè has-to meprisà 'l Signor an comëtenda lòn ch'a l'ofend? ⁹Ti 't l'has fàit massé Urìa, l'Hitita, e it l'has pijate soa fomna për fela la toa. It l'has falo meuire con la spa dj'Amonita! ¹⁰Për motiv ëd sòn, përché ti 't l'has meprisame an pijanda për ësposa la fomna d'Urìa, l'Hitita, la spa a sarà la maledission ëd toa famija'. ¹¹Parèj a dis ël Signor: 'Për motiv ëd lòn ch'it l'has fàit, i farai an manera che toa famija as arvira contra ti. I darai toe fomne a n'àutr òm dëdnans ai tò euj medésim e chiel a andrà a cogesse con lor an pien ciàir dël dì. ¹²Ti 't l'has falo dë scondion, ma mi i farai rivé sòn ëd manera che tut Israel a lo vëdda!'".

¹³David a l'ha dije a Natan: "I l'hai pecà contra Nosgnor". Natan a-j rëspond: "Èh, a l'é parèj, ma Nosgnor a l'ha përdonate. Ti meuireras nen. ¹⁴Contut, con toa assion ti 't l'has meprisà Nosgnor; për lòn ël fieul ch'a l'ha nassute a l'avrà da meuire".

¹⁵Antlora Natan a l'é tornass-ne a soa ca. Ël Signor a l'ha mandà na maladìa grav a la masnà che la fomna d'Urììa a l'avìa dàit a David. ¹⁶David a stasìa cogià për tèra tuta la neuit, a pregava e a fasìa digiun përchè la masnà a fussa risparmià. ¹⁷Ij consijé 'd palass a sercavo 'd felo aussé da tèra, ma chiel a vorìa pa e as arfudava 'd mangé. ¹⁸Apress a set dì la masnà a l'é mòrta. Ij consijé 'd David a l'avìo tëmma 'd deje costa neuva, përché a pensavo: "Antramentre che la masnà a l'era 'ncora viva, chiel a fasìa nen cas a lòn ch'i-j disìo. Coma podrio-ne ora dije che la masnà a l'é mòrta? A sarìa bon ëd fé na folairà". ¹⁹David a l'avìa notà ch'a parlavo a vos bassa an tra 'd lor e a l'ha capì che la masnà a l'era mòrta. A l'ha donca ciamaje: "La masnà a l'é mòrta, nen vera?". E a l'han rësponduje: "Éh, a l'é mòrta". ²⁰Antlora David a l'é aussasse da tèra, a l'é andà a lavesse, a l'é përfumasse, a l'é cambiasse la muda e a l'é andàit a prosternesse al santuari dël Signor. Peuj a l'é tornà a palass e a l'ha ordinà ch'a-j prontèisso la tàula për mangé.

²¹Ij sò consijé a l'han dije: "I comprendoma nen lòn ch'it fase. Antramentre ch' ël cit a vivìa, ti 't fasies digiun e pioraves, e adess ch'a l'é mòrt, com é-lo ch' it ausses da tèra e 't butes a mangè?". ²²Chiel a-j rëspond: "Antramentre che la masnà a vivìa i fasìa digiun e piorava an pensand: Peul esse che 'l Signor a l'àbia compassion ëd mi e ch'a varìssa la masnà. ²³Nopà, ora ch'a l'é mòrta, përchè l'avrìa-ne adess da fé digiun? I podrìo nen sicur fela 'rtorné! A l'é mi ch' andrà 'n bel dì da chila, ma chila a tornrà pa da mi!".

²⁴Antlora David a l'é andàit a consolé Betsabea, soa fomna, e a l'é cogiasse con chila. Betsabea a l'é restà ansenta, e David a l'ha butaje a la masnà 'l nòm Salomon. ²⁵Nosgnor a l'ha vorsuje bin a col cit, e a l'ha mandà 'l profeta Natan a dije a David ch'a-j dèisso 'dcò 'l nòm Jedidià, ch'a veul dì "Amà da Nosgnor", për motiv dl'amor ch' ël Signor a l'avìa pèr col cit.

Le fòrse 'd David a buto 'n dirota j'Ammonita

²⁶Joab a l'ha atacà Rabà dj'Ammonita e a l'ha conquistà la citadela real. ²⁷Peui a l'ha mandà 'd mëssagé a David për dije: "Mi i l'hai atacà Rabà e adess i soma an contròl ëd soe riserve d'eva. ²⁸Adess, fà na mobilitassion dël rest ëd l'armada, Buta l'assedi a la sità e conquistala ti. Sëdesnò, s'i la conquisto mi, a sarà ciamà con mè nòm. ²⁹Antlora David a l'ha mobilità tuta l'armada e a l'ha marcià fin-a a Rabà, a l'ha assautala e conquistala. ³⁰A l'è ampadronisse dla coron-a ch'a l'era instalà dzura la testa dël dé Milcom, ch'a l'era d'òr e ch'a peisava pì 'd trenta chilo e ch'a l'era ancassià 'd pere pressiose, e a l'é butass-la chiel an sla testa. David a l'ha pijà da cola sità na smisurà ladrarìa 'd guèra. ³¹A l'ha taparà vìa da la sità ij sò abitant e a l'ha obligaje a fé 'd travaj forsà con ëd ressie, 'd piche e dj'assul, e a fabriché 'd mon. L'istess David a l'ha fàit con tute j'àutre sità dj'Ammonita. Peuj David a l'é 'rtornà con tuta l'armada a Gerusalem.

Nòte

1. O "lòn ch'a l'é mal ai sò euj".