Surtìa

3

Nosgnor a ciama Mosè: la ronza sfiamanta

¹Mosè a pasturava jë strop ëd sò mëssé Getro, sacerdòt ëd Midian. Un dì ch’a l’avìa mnà jë strop pr’ ël desert, a l’é rivà davzin al Horeb^[1], la montagna ‘d Nosgnor. ²A l’é là che n’angel ëd Nosgnor a l’é comparije ant un feu sfiamant da ‘n mes a na ronza. Contut che la ronza a l’era tuta anvlupà da le fiame, as consumava nen e Mosè a l’é restane dël tut anciarmà da sta vision. ³A disìa: “Com’ a l’é che sta ronza as consuma nen? I l’hai pròpi d’andé a vardé da vzin: i capisso nen”. ⁴Quand che Nosgnor a l’ha vëddù che Mosè a s’avzinava për rendse mej cont ëd lòn ch’a capitava, Nosgnor a l’ha ciamalo da ‘n mes a la ronza: “Mosè, Mosè!”. A l’ha rësponduje: “Vardme sì!”. ⁵Nosgnor a l’ha dije: “Avzinte nen! Gavte mach ij sandaj dai pé, përchè ‘l leugh anté ch’it stas a l’é sacrà!”. ⁶E a l’ha giontà: “Mi i son ël Dé ‘d tò pare, ël Dé d’Abraam, ël Dé d’Isach, e ‘l Dé ‘d Giacòb!”. Quand ch’a l’ha sentì lòn, Mosè a l’é quatasse la facia përchè a l’avìa tëmma ‘d vardé Nosgnor”. ⁷Nosgnor a l’ha dije: “I l’hai bin vëddù ‘l crasament ch’a patiss mè pòpol an Egit e i l’hai bin sentì ij sò crij d’agiut për colpa dij sò creaseur. I conòsso ij sò patiment d lor. ⁸A l’é për lòn ch’i son calà për delivrelo dal podèj dj’Egissian e për mnelo fòra da l’Egit anvers a ‘n pais bon e spassios, un pais ch’a cola ‘d làit e d’amel. A l’é ‘l pais andova ch’ adess a stan ij Canaanita, j’Hitita, j’Amorita, ij Perizita, J’Ivita e ij Gebusé. ⁹Ij crij dj’Israelita a son montà fin-a a mi e i l’hai vëddù coma che j’Egissian a-j craso. ¹⁰Ora, donca, it mando dal faraon. Ti ‘t l’avras da fé seurte da l’Egit j’Israelita, mè pòpol!”.

Nosgnor a fida a Mosè na mission

¹¹Mosè, contut, a l’ha dit a Nosgnor: “Chi son-ne mi pr’ andé a trové ‘l faraon e fé seurte j’Israelita da l’Egit?”. ¹²Nosgnor a l’ha rësponduje: “I sarai mi ch’at compagnerai, e përchè ti ‘t vëdde ch’i son mi medésim a mandete, it dai sto segn-sì: Quand ch’it l’avras fàit seurte ‘l pòpol d’Israel, a sarà ambelessì, an sù sta montagna, ch’im rendreve l’adorassion”. ¹³Mosè a l’ha dit a Nosgnor: “Quand ch’i andrai a trové j’Israelita e i-j dirai: ‘Ël Dé dij vòstri antich a l’ha mandame da vojàutri’, se lor am ciamo: ‘Col ch’a l’é sò nòm?’ lòn ch’i l’hai da rëspondje?”. ¹⁴Antlora Nosgnor a l’ha dit a Mosè: “I son col ch’i son^[2]”. E a l’ha giontà: “Dije a j’Israelita: ‘A l’é Mi-i-son ch’a l’ha mandame da vojàutri”.

¹⁵Nosgnor a l’ha ‘dcò dije a Mosè: “Dije a j’Israelita: ‘Ël Signor, ël Dé dij vòstri antich, ël Dé d’Abraam, ël Dé d’Isach e ‘l Dé ‘d Giacòb, a l’ha mandame. Sto-sì a l’é mè nòm për sèmper. A l’é con sto nòm-sì che tute le generassion a m’invocheran. ¹⁶Adess va e riuniss j’ansian d’Israel e dije: ‘Nosgnor, ël Dé dij vòstri antich, ël Dé d’Abraam, d’Isach e ‘d Giacòb, a l’é mostrasse a mi e a l’ha dime: I l’hai ciapà l’arsolussion d’anterven-e a vòst favor, përchè i l’hai vëddù com i seve tratà an Egit. ¹⁷I fai la promëssa ‘d delivreve dal crasament ch’i patisse an Egit, për mneve ant ël pais dij Cananita, dj’Hitita, dj’Amorita, dij Pertizita, dj’Hivita e dij Gebusé, un pais ch’a cola ‘d làit e d’amel. ¹⁸J’Israelita at scotran e antlora ti e j’ansian d’Israel i andreve a trové ‘l rè d’Egit e i-j direve: ‘Nosgnor, ël Dé dj’Ebreo, a l’é mostrasse a nojàutri. I l’oma d’andé ant ël desert, a na distansa ‘d tre dì ‘d marcia, për smon-e ‘d sacrifissi a Nosgnor, nòst Dé. ¹⁹I lo sai bin che ‘l rè d’Egit av lassrà pa seurte se non për fòrsa. ²⁰Parèj mi i antervenrai con ël podèj ëd mia man contra l’Egit për realisé an mes a lor ògni sòrt ëd prodis, e a la fin chiel av farà seurte. ²¹Pì ‘d lòn, i farai an manera che j’egissian av vardo con favor e vojàutri i l’avreve nen d’andev-ne a man veuide. ²²Che minca fomna israelita a ciama ai sò vzin egissian e a le fomne forestere ch’a stan an vòstra ca, ëd ròba d’òr, d’argent e ‘d vestiari. A la butreve adòss a vòstri fieuj e a vòstre fije, e parèj i dëspojereve j’egissian ëd soe richesse.

Nòte

1. O “Sinai”.

2. O “I sarai col ch’i sarai”.