Surtìa

2

Nassensa 'd Mosè

¹Apopré an col temp-lì, n'òm e na fomna dla tribù ëd Levi a son maridasse^[1]. ²Bin tòst la fomna a l’é trovasse ch’a spetava ‘n cit e a l’é nassuje un mas-cc. A l’era pròpi na bela masnà e chila a l'ha tenulo stërmà për tre mèis. ³Ma podendlo nen ëstermé për vàire, chila ha l'ha pijà na cavagna 'd papir, a l'ha dëspalmala 'd bijum e d'apèis, a l'ha butaje drinta 'l cit e a l'ha anterposalo tra Ij gionch an sla rivera dël fium Nil. ⁴La seur dël cit a l'é butasse a na certa distansa për osservé lòn ch'a sarìa ancapitaje.

⁵Ora, la fija 'd Faraon a l'era calà al fium Nil për bagnesse, antramente che soe servente a spassigiavo an sla rivera dël fium. ⁶Quand che la prinsëssa a l'ha vëddù la cavagna an tra le giunchin-e, a l'ha mandà na serventa për pijejla. A ha l'ha duvertà la cavagna e a l'ha vëddù la masnà. A l'era un cit ch'a piorava. Tocà da la compassion, a l'ha dit: "A deuv esse un dij cit dj'ebreo". ⁷Antlora la seur dël cit a l'ha dije a la prinsëssa: "Veus-to ch'i vada a serché na fomna israelita për feje da bàila e ch’a lo nutrissa?". ⁸"D’acòrdi. Va!”, a l'ha rësponduje la prinsëssa. La fijëtta a l'é andàita e a l’ha ciamà la mare dla masnà. ⁹La prinsëssa a l'ha dije: "Pòrta con ti costa masnà e nutriss-la. Për lòn it darai na paga”. Antlora la fomna a l'ha portà via 'l cit, ch’a l’era sò fieul, e a l'ha nutrilo.

¹⁰Quand che ‘l cit a l'é stàit dëspopà, chila a l'ha mnalo a la fija 'd Faraon ch'a l'ha tratalo coma 'n fieul e a l'ha daje 'l nòm ëd Mosè përchè, coma che peuj a l’ha dëspiegalo, Mosè a veul di: "Mi i l'hai gavate da l’eva”.

Mosè a scapa fin-a a Midian

¹¹Vàire agn pì tard, quand ch’a l’é fasse grand, Mosè a l’é andàit a fè visita a soa gent, j’ebreo, e a l’é rendusse cont che vita grama ch’a fasìo përché a j’ero obligà a fé ‘d travaj forsà. Antant ch’a-j visitava, a l’a vëddù n’egissian ch’a bastonava un ëd sò frej israelita. ¹²Parèj a l’ha vardà da banda a banda che a-i fussa gnun d’àutri an gir ch’a vëdèissa, e Mosè a l’ha massà l’egissian e a l’ha stërmà sò còrp sota la sabia.

¹³A l’indoman Mosè a l’é torna sortì e a l’ha vëddù doi ebreo ch’a rusavo e ch’as na dasìo ëd santa rason. “Përchè pateles-to tò compagn?”, Mosè a l’ha dije a col ch’a l’avìa comensà a rusé. ¹⁴L’òm a l’ha replicà: “Chi ses-to për volèj fene da cap e da giudes? Vories-to masseme coma ti ‘t l’has fàit con col egissian ier matin?”. Antlora Mosè a l’é piasse tëmma, përchè a pensava: “Tùit a san lòn ch’i l’hai fàit!”. ¹⁵Vera, ëdcò Faraon a l’era vnulo a savèj e a sercava ‘d fé massè Mosè. Mosè, contut, a l’é riussì a scapé da leugn dël Faraon e a l’é arfugiasse ant ël pais ëd Midian.

Rivà ch’a l’era ansilà, a l’é setasse dacant a ‘n poss. ¹⁶Ora, ël sacerdòt ëd Midiam a l’avìa set fije, ch’a l’ero vnue, coma ‘d sòlit, a tiré d’eva për ampinì ij treuj e fé bèive jë strop ëd sò pare ‘d lor. ¹⁷Ma d’àutri bërgé a son rivà e a vorìo tapareje vìa. A l’é antlora che Mosè a l’é sautà ‘n pé e a l’é corù a dësfende le fije da coj bërgé. Peuj a l’ha giutaje a tiré d’eva për ij sò strop.

¹⁸Quand che le fije a son tornà a ca ‘d sò pare ‘d lor, ch’as ciamava Reuel, a l’ha ciamaje: “Përché ancheuj i seve tornà tant prest?”. ¹⁹A l’han rësponduje: “N’egissian a l’ha salvane dai bërgé ch’a vorìo fene ‘d violensa. Peuj a l’ha giutane a tiré d’eva për fé bèive le bestie”. ²⁰E chiel a l’ha dije: “E dova ch’a l’é col òm? Përchè l’eve lassalo là? Andé a dije ch’a ven-a sì da nojàutri për fé disné!”.

²¹Mosè, antlora, a l’ha acetà con piasì l’anvit e a l’é fermasse a sté da lor. A sò temp, Reuel ha l’ha dàit an sposa a Mosè soa fija Siporà. ²²A l’é vnuje peui ël temp che Siporà a l’ha daje ‘n fieul, e Mosè a l’ha ciamalo Ghersom, nòm ch’a veul dì: “I son stàit un foresté ant na tèra strangera”.

Ij crij d’Israel e la rispòsta ‘d Nosgnor

²³A son passaje vàire d’agn e ‘l rè d’Egit a l’é mòrt. Contut, j’israelita a seguitavo a avèj ‘d patiment grev sota ‘l giov dla s-ciavitù, e ij sò crij ‘d lor a son rivà fin-a a Nosgnor. ²⁴Nosgnor a l’ha scotà ij sò gemm e a l’é visasse dl’Aleansa ch’a l’avìa fàit con Abraham, Isach e Giacòb. ²⁵A l’ha vardà giù anvers al pòpol d’Israel e a l’arconossù ch’a l’era giumai l’ora ‘d desse da fé për lor^[2].

Nòte[modifiché]

1. O “n’òm a l’era andass-ne a pijé për fumna na fija 'd Levi”.

2. O “ch’a l’avìa l’òbligh ëd giuteje”.