Surtìa

10

La piaga ch’a fà eut: le cavalëtte

¹Nosgnor a l’ha dit a Mosè: “Va torna a trové ‘l Faraon e fortissje vòstre arceste. I l’hai andùri tant sò cheur che col dij sò ufissiaj parèj che i peuda fé ij mè segn miracolos an mes a lor. ²A l’é parèj ch’it podras ëdcò dëspiegheje ai tò fieuj e ai tò novod coma i l’avìa sbefià j’Egissian e che ‘d prodis i l’hai operà an mes a lor. Vojàutri i savreve che ‘l Signor i son mi”.

³Antlora Mosè e Aron a son andàit a trové ‘l Faraon e a l’han dije: “Parèj a dis ël Signor, ël Dé dj’Ebreo: ‘Fin-a a quand ti ‘t arfudras ëd feme ubidiensa? Lassa seurte mè pòpol përchè ch’a peudo andé a rendme l’adorassion. ⁴S’it lo arfudes torna, doman matin an sël tò teritori i farai vnì le cavalëtte. ⁵A quateran tuta la superfice dël pais, a la mira ch’as podrà pì nen vëddse ‘l teren. As divoreran tut lòn ch’a l’era salvasse da la tempesta, comprèise tute le vërdure ch’a chërso ant ij camp. ⁶Le cavalëtte a ampiniran ij tò palass, le ca dij tò cortisan e tute le ca an Egit. Ant la stòria dl’Egit mai ij vòstri antich a l’avìo vëddù na piaga tanme costa-sì!”. Con lòn Mosè a l’é seurtiss-ne da dnans al Faraon.

⁷Ora, j’ufissiaj dël Faraon a son presentasse da chiel për feje n’apel. A l’han dije: “Fin-a a quand përmettras-to a st’òm dë tnine an ostagi? Lassa seurte costa gent e ch’as na vada a adoré ‘l Signor, sò Dé. Vëddes-to nen che tut l’Egit a l’é an ruin-a?”.

⁸Antlora a l’han torna mandà a ciamé Mosè e Aron e, a la presensa dël Faraon, a l’han dije: “Andé pura a rende l’adorassion al Signor, vòst Dé, ma chi ch’a son coj ch’a l’avèisso da andé?”. ⁹Mosè a l’ha rësponduje: “I l’oma da andé tuti - giovo e vej, nòstri fieuj e nòstre fije, e i l’oma da portesse drera ‘dcò jë strop ëd feje e ‘d vache, përché i l’oma da selebré na gran festa an onor dël Signor”.

⁹Ël Faraon a l’ha replicaje: “Che ‘l Signor a sia con vojàutri, si pense ch’iv lasserai andé con ij vòstri fieuj! A l’é ciàir che vòstre intension a son perfide. ¹¹Lolì a l’avrà nen da esse. A adoré ‘l Signor a-i andran mach j’òm! È-lo pa l’adorassion lòn ch’i veule?”. E ‘l Faraon a l’ha faje campé fòra da sò palass.

¹²Antlora ‘l Signor a l’ha dit a Mosè: “Àussa toa man dzora ‘l pais d’Egit përchè ch’a rivo le cavalëtte. A quateran tut ël pais d’Egit e a divoreran tuta l’erba dij camp, tut lòn ch’a l’é stàit risparmià da la tempesta”. ¹³Parèj Mosè a l’ha aussà sò baston dzura l’Egit e ‘l Signor a l’ha fàit ch’a bofèissa ‘n vent da levant për tut ël dì e për tuta la neuit. A la matin ël vent dël levant a l’ha portà le cavalëtte. ¹⁴Le cavalëtte a son svantajasse an tut ël pais d’Egit: lë scòp ëd cavalëtte a l’era tant ëspèss ch’a quatava tut ël pais da na banda a l’àutra. A l’era la pes piaga ‘d cavalëtte che l’Egit a l’avèissa mai patì e a n’é pì nen stane n’àutra parèj. ¹⁵Përchè le cavalëtte a l’avìo quatà ‘l pais antregh tant ch’a l’é fasse scur. A son divorasse minca na pianta dij camp e tùit ij frut dj’erbo ch’a l’ero dzurvivù a la tempesta. Gnanca na feuja a l’é restà për tut ël pais d’Egit, nì an sj’erbo, nì an sij camp.

¹⁶Ël Faraon, antlora, a l’ha fàit ciamé an pressa Mosè e Aron e a l’ha dije: “I l’hai pëccà contra ‘l Signor, vòst Dé, e contra vojàutri. ¹⁷ Përdoné mè pëccà ëdcò costa vira, e supliché ‘l Signor, vòst Dé, ch’a fasa chité costa dësgrassia mortal ch’a l’é capiane”. ¹⁸Mosè a l’é sortì da dnans al Faraon e a l’ha suplicà Nosgnor. ¹⁹Antlora Nosgnor a l’ha fàit che ‘n vent motobin fòrt da ponent a virèissa e a bofèissa via lë cavalëtte ant ël Mar Ross. E gnanca na cavalëtta a l’é restà an tut ël teritori dl’Egit. ²⁰Nosgnor, contut, a l’ha andurì ‘l cheur ëd Faraon, ch’a l’ha pa lassà seurte j’Israelita.

Piaga ch’a fà neuv: la scurità

²¹Nosgnor a l’ha dije a Mosè: “Àussa toa man anvers al cél parèj ch’a tomba dzura l’Egit na scurità tan ës-ciassa ch’as la peuda fin-a toché. ²²Mosè antlora a l’ha aussà la man e na scurità tant s-ciassa a l’ha quatà l’antregh pais d’Egit për tre dì ²³che gnun a podìa pì vëdde j’àutri. Për tre dì gnun a l’é pì bogiasse dal leugh anté ch’a l’era. Tutun, a-i era ‘d ciàir coma ‘l sòlit anté ch’ël pòpol d’Israel a vivìa.

²⁴A la fin, ël Faraon a l’ha fàit ciamé Mosé e a l’ha dije: “Andé a rende st’adorassion al Signor. Porté pura con vojàutri vòstri fieuj, ma vostri stròp ëd vache e ‘d feje a l’han da resé ambelessì”. ²⁵Mosè a l’ha replicà: “É-lo ch’it seras ti a dene le vitime për ij sacrifissi e j’olocàust ch’i l’oma da smon-e al Signor, nòst Dé? ²⁶Nò. Tùit ij nòstri strop a l’han da ven-e ‘dcò con nojàutri; ambelessì a l’ha da resteje gnanca na bestia ch’i l’oma. Le vitime për l’adorassion ëd Nosgnor, nòst Dé, i l’oma da pjele dai nòstri strop; e fin-a ch’i saroma ambelelì i savroma pa ‘d precis lòn ch’i l’oma da smon-e”.

²⁷Tutun, ël Signor a l’ha ndurì ‘l cheur ëd Faraon, ch’a vorìa nen lasseje seurte. ²⁸Ël Faraon a l’ha dit a Mosè: “Vat-ne da sì, e ancalte pì nen a presentete dëdnans a mi. Ël dì ch’it butras tò pé an ës palass, it saras massà!”. ²⁹Mosè a l’ha rësponduje: “A sarà coma ti ‘t l’has dit: i tornerai a vëdd-te mai pì”.