Deuteronòmi

8

Ël but ëd la marcia d’Israel ant ël desert

¹Tùit ij commandament che mi ancheuj i l’hai dave, procureve d’osserveje për ch’i peude vive, dventé numeros e intré an possess dël pais che Nosgnor a l’ha giurà ‘d deje ai vòstri antich. ²Arcòrd-te ‘d tut ël camin che ‘l Signor tò Dé a l’ha fate fé an ësti quarant’ agn ant ël desert, për fete dventé ùmil e për butete a la preuva; për conòsse j’inclinassion ëd tò cheur e vëdde s’it t’avrìe osservà o nò ij sò comandament. ³Donca, chiel a l’ha umiliate, a l’ha fate avèj fam, ma dòp a l’ha date da mangé la mana, che ni ti nì ij tò antich, i savie pa lòn ch’a l’era. A vorìa fete arconòsse che l’òm a viv nen mach ëd pan, ma ‘d tut lòn ch’a seurt da la boca ‘d Nosgnor. ⁴Ij tò vestì a son pa vnì frust, nì ij tò pé a son anflasse durant ësti quarant’ agn. ⁵Arconòss, donca, an tò cheur, che ‘l Signor, tò Dé, at sogeta a na dissiplin-a l’istess che ‘n pare a dissiplin-a sò fieul. ⁶Parèj, it l’has da guerné ij comandament dël Signor tò Dé, da marcé ant ij senté che chiel at mostra e rispetelo^[1].

Le tentassion ëd la tèra dla promëssa

⁷Ël Signor, tò Dé, at men-a ant un pais dru, un pais d’arian e ‘d surgiss, anté che d’aque dal përfond dla tèra a seurto fòra për le vaj e le montagne; ⁸na tèra 'd formënt e d'òrdi, e ‘d vigne, fié e pomgranà; un pais d'olivé che a fan d'euli e un pais d'amel; ⁹un pais andova ti 't mangeras pa ‘d pan rassionà e at mancherà gnente; un pais anté ch’a-i é pera ‘d fer, e che da soe montagne 't tireras fòra l'aram. ¹⁰Ti 't mangeras e 't saras arpatà, e 't benediras ël Signor tò Dé, an cost bel pais ch'a l'ha donate.

¹¹Antlora, pijte varda 'd dësmentié 'l Signor tò Dé, an guernand pa ij sò comandament, soe prescrission e soe lej che d'ancheuj it dago. ¹²It mangeras fin-a a ess-ne arpatà, it fabricheras ëd cà confortèivole e it-i staras; ¹³as moltiplicheran ij tò strop ëd vache e ‘d feje; it ambaroneras d’argent e d’òr; it moltiplicheras tùit ij tò beni. ¹⁴Vard-te antlora che tò cheur as ansuperbissa pa e ch’as dësmentia dël Signor, tò Dé, ch’a l’ha fate seurte dal pais d’Egit, la tèra anté ch’it j’ere s-ciav. ¹⁵Chiel a l’ha mnate për ësto desert grand e afros, infestà ‘d serp velenose e dë scorpion; an ësta tèra sùita e sens’ eva, a l’ha fàit ësghicé d’eva dai ròch pì dur; ¹⁶an ësto medésim desert chiel a l’ha date da mangé la mana, ch’ij to antich a conossìo pa. A l’ha fate passé d’aflission e a l’ha butate a la preuva përchè, a la fin, a vorìa fete dël bin! ¹⁷Antlora, quand ch’it t’avràs otnù tuta costa abundansa, pensa nen drinta ‘d ti che tut lolì a sia stàit për toa fòrsa e pr’ ël vigor ëd toe man.

¹⁸Ten bin an ment ch’a l’é ‘l Signor, tò Dé, col ch’a l’avrà date la fòrsa necessària për oten-e costi beni, an guernand parèj l’ampegn ëd l’aleansa che chiel a l’ha stabilì, con giurament, con ij tò antich, pròpi com ancheuj as compiss. ¹⁹Tutun, s’it të dësmentie dël Signor, tò Dé, s’it vas dapress a d’àutri dio, s’it jë rende l’adorassion, ancheuj i testimònio contra ‘ vojàutri ch’i andreve a meuire. ²⁰S’i ubidisse nen al Signor, vòst Dé, i disparereve l’istess che le nassion che’l Signor a l’ha faje dësparì dëdnans a voi.

Nòte

1. O “avèj timor ëd chiel”.