Deuteronòmi

20

Régole për la guèra

¹Quand ch’it andras a la guèra contra ij tò nemis, e ch’it vëdras ëd cavaj e ‘d chèr e n’armada pì granda che la toa, gnun-e tëmme ‘d lor. Ël Signor, tò Dé, ch’a l’ha tirate fòra dal pais d’Egit, a sta ‘nsem a ti. ²Quand ch’a vnirà ‘l moment d’avzinessje për combate, ch’a ven-a anans ël sacerdòt për parlé a le trope. ³A-j dirà: “Scota, Israel! Ancheuj i vade a combate vòstri nemis: dëscorageve nen, abie gnun-e tëmme, sburdive pa nì tërmolé dëdnans a lor. ⁴Ël Signor, vòst Dé av compagna për combate a vòst favor contra ij vòstri nemis e për deve la vitòria”.

⁵Antlora j’ufissiaj a parleran al pòpol e a-j diran: “Chi é-lo col ch'a l'ha drissà na ca neuva e l’é pa ‘ncora instalasse? Ch’as na vada, ch’as na torna a ca soa, për tëmma ch’a meuira e n’àutr a vada a steje. ⁶E chi è-lo ch'a l'àbia pianta na vigna, e a n'àbia pa ancora cujine 'l frut? Ch'as na vada, che as na torna a ca soa, dla tëmma che cheidun d'àutri a vada a cheuine la produssion. ⁷E chi ch'a l'é che a sia ampromëttusse con na fija e ancora a l’é nen mariasse? Ch’as na torna a ca soa, a fussa nen ël cas ch’a meuir ant ël combatiment e n’àutr as la maria”.

⁸“E ij cap a andran anans a parleje a la gent, e a-j diran: Se a-i é cheidun ch’a sia tìmid e vigliach, ch’as na vada, ch'a torna a ca soa. Parèj a svilirà^[1] pa j’àutri. ⁹Tòst che ij cap a l'avran chità ëd parleje a la gent, lor a nomineran j’ufissiaj për minca un-a dle unità dl’armada. ¹⁰Quand ch’it rive a na sità pr’ atachela, faje prima n’oferta ‘d pas. ¹¹S’at rëspondo ‘d manera pacìfica e at doverto le pòrte, tùit ij sò abitant a saran da sogetesse tanme ‘d vassal a ‘d prestassion forsà. ¹²S’a aceta pa ‘d fer la pas con ti e at diciara la guèra, ti ‘t butras cola sità sota assedi. ¹³Quand ël Signor, tò Dé, a l’avrà fatla casché an le man, it faras passé a fil dë spa tùit j’òm ch’as treuvo ambelelì. ¹⁴Mach le fomne e le masnà a l’avran da esse rësparmià. E tute le bestie, tut lòn ch’a-i sarà an la sità, tut sò cabial, at resterà coma ladrarìa ‘d guèra; it mangeras ël botin pijà dai tò nemis, coj che ‘l Signor, tò Dé, a l’avrà date ant le man.

¹⁵Fà parèj con tute le sità lontan-e, ch’a son nen ëd le nassion ch’at son dacant.

¹⁶Tutun, ant le sità dë sti popoj, che ‘l Signor, tò Dé, at dà ‘n proprietà, it l’has da fene resté gnanca n’ànima. ¹⁷Vòta a la dëstrussion j'Eté, j'Amorita, ij Canané, ij Perissita, j'Evita e ij Gebusé, coma che ël Signor tò Dé a l'ha comandate, ¹⁸Parèj av mostreran nen a imité le pràtiche abominèivole ch’a fan an onor dij sò dio, e i pëcchereve pa contra ‘l Signor, vòst Dé.

¹⁹Quand che ti 't sandrass na sità con l'assedi për vàire di, an sercand ëd pijela, ti 't dëstruiras pa dël tut ij sò erbo a colp d'assul: it podras mangene la fruta , ma sensa tajé le piante. L'erba dla campagna é-la pa n'òm che ti 't l'àbie da assautela. ²⁰It podrass mach dëstrùve e tajé le piante che ti 't sàpie nen esse erbo da fruta, e con lòn fabriché d’euvre 'd fortificassion e d'assedi contra dla sità ch'at fà guera, fin-a che a sia sogiogà.

Nòte

1. O “dla tëmma che 'l cheur dij sò frej a vado pa a slinguesse parèj dël sò”.