Deuteronòmi

11

Le lession ëd la stòria

¹Veuje bin al Signor, tò Dé e osserva sèmper tùit ij sò precèt: soe lej, soe prescrission e ij sò comandament. ²I parlo nen a vòstre masnà, ch’a conòsso pa nì ch’a l’han vëddù le lession ch’a l’ha mostrave ‘l Signor, vòst Dé, soa grandëssa, soa man fòrta e sò brass poderòs: ³le marche e j’imprèise ch’a l’ha compì contra ‘l Faraon, rè d’Egit e tut sò pais; ⁴tut lòn ch’a l’ha fàit a l’armèja d’Egit con ij sò cher ëd guèra e ij sò cavaj, quand ch’a l’han corìje dapress e a son nià ant ël Mar Ross: Nosgnor a l’ha faje dësparì fin-a al dì d’ancheuj; ⁵lòn ch’a l’ha fàit për vojàutri ant ël desert, fin-a ch’i seve rivà ambelessì; ⁶lòn ch’a l’ha fàit a Datan e a Abiram, fieuj d’Eliab ël Rubenita, quand, an mes a tut ël pòpol d’Israel, la tèra a l’é dovertasse e a l’é ‘ngorgionassje, con soe tende e tuta la gent ch’a-j andasìa dapress. ⁷A l’é con vòstri euj ch’i l’eve vëddù coste grand’ imprèise ‘d Nosgnor.

⁸I osservereve, donca, tùit ij comandament che ancheuj iv dago: lolì av rendrà pì fòrt për conquisté ‘l pais ch’i seve pront a intreje për pijelo an proprietà, ⁹e i podreve vive na longa vita ant ël pais che Nisgnor a l’ha promëttù ai vòstti antich e ai sò dissendent: un pais anté ch’a scir làit e d’amel.

Nosgnor a rend drua la tèra

¹⁰Ël pais anté che adess i intre për pijene ‘l possess, a l’é pa tanme ‘l pais d’Egit da ‘ndoa ch’i na seve surtì. Là, dòp d’avèj sëmnà, ventava deje l’eva con ël pé^[1] com a podrìa fesse con n’òrt. ¹¹Ël pais ch’i vade a pijene ‘l possess, a l’é ‘n pais ëd montagne e ‘d valade, bagnà da la pieuva dël cél. ¹²Dë sto pais, ël Signor tò Dé as pija soen e a vija për chiel dal prinsìpi dl’anada fin-a la fin. ¹³S’i scoteve e s’i ubidive ai comandament che ancheuj iv dago, se al Signor vòst Dé i-j veule bin e i-j rende l’adorassion con tut ël cheur e con tuta l’ànima, ¹⁴chiel a farà vnì la pieuva dzura dij vòstri camp, a sò temp, la pieuva d’otogn e la pieuva dla prima, e i podreve avej ‘d bon-e archeuite “d forment, ëd vin e d’euli. ¹⁵A farà ‘dcò chërse l’erba dij pra për vòstr bestiam, e i podreve mangé e arpatete.

L’ubidiensa diligent ai condament ëd Nosgnor

¹⁶Pijete varda da lassete anciarmé: slontaneve pa da Nosgnor, rende nen l’adorassion a d’àutri dio, prostërneve pa dëdnans a lor, ¹⁷dësnò l’ira ‘d Signor as viscarìa contra ‘d vojàutri e a chiel sarerìa ‘l cél tant da essje pì gnun-a pieuva. Antlora la tèra a porterìa pì nen sò frut e vojàutri i anderìe tòst a dësparì da sto pais dru che chiel medésim av don-a.

¹⁸Gravé, donca, an sël cheur e an sl’ànima le paròle dij mè comandament; tacheje a vòstra man tanme na testimoniansa^[2], porteje tanme ‘n bindel an sla front. ¹⁹Mostreje ai vòstri fieuj; parlé ‘d lor quand ch’i sie setà an vòstra ca, e coma ch’i marce për la stra, anans d’andé a deurme e quand ch’iv àusse dal let. ²⁰Scrivje an sij montant ëd la pòrta ‘d toa ca e an sle pòrte dla sità. ²¹Parèj ij dì ‘d vòstra vita e ‘d cola dij vòstri dissendent as moltiplicheran an sla tèra che ‘l Signor a l’ha giurà ‘d deje ai vòstri antich; a saran tanme ij dì dij céj ch’a-i son dzura la tèra. ²²Buté an pràtica con diligensa tùit ij comandament ch’iv dago: voleje bin a Nosgnor, marcé an sij senté che chiel av mostra e fedej tnive strèit a chiel.

²³Antlora ‘l Signor a scassera da ‘dnans a vojàutri e a dësproprierà ‘d nassion pì grande e potente che vojàutri. ²⁴¹A sarà vòstra tuta la tèra che ij vòstri pé a scarpiseran. Vòstr teritori as estendrà dal desert fin al Liba, e dal fium Eufràt fin al Mar Mediterrani. ²⁵Gnun av podrà ‘rziste: a fà nen andova ch’i andreve, ël Signor, vòst Dé, a spantierà lë sparm e ‘l teror dëdnans a vojautri, pròpi coma ch’a l’ha fane la promëssa.

²⁶Vardé! Ancheuj i buto ‘dnans a vojàutri na benedission e na maledission: ²⁷la benedission se vojàutri i ubidisse ai comandament dël Signor, vòst Dé, che ‘ncheuj iv don-o; ²⁸la maledission s’i disubidisse e s’i scarte dal senté ch’iv mostro ancheuj, për andeje dapress a d’àutri dio ch’i l’eve pa conossù.

²⁹Quand che ‘l Signor, tò Dé a l’avrà fate intré ant ël pais andoa ch’it vade për pijene ‘l possess, it l’has da pronunsié la benedission an sël Mont Garisim e la maledission an sël Mont Ébal^[3]. ³⁰Coste doe montagne, as sà, as treuvo dë 'd là dël Giordan, an sla stra dël tramont, ant ël pais dij Canané ch’a stasìo ant l'Àraba, an facia 'd Ghilgal, da para dle Rol^[4] ëd More. ³¹Përchè ch’i seve an camin ëd travërsé ‘l Giordan për pijé ‘l possess dël pais che ‘l Signor, vòst Dé, av don-a. Voi i na sareve padron e i-i stareve. ³²Vardé, donca, ‘d buté an pràtica tute le lej e le prescrission che ancheuj iv buto dëdnans.

Nòte

1. Con n a roa idràulica bogià con ël pé.

2. O “na marca”.

   1. Coste doe montagne a son press ël sit antich ëd Sichem e la sità moderna ‘d Nablus. La valada ch’a-i è an tra ‘d lor a l’é tanme n’aren-a, n’anfiteatro, con ij fianch dla montagna tanme ij pòst da setesse. Col leugh a l’era sacrà përchè a l’era pròpi lì che Abraham a l’avìa butà soe tende e butà ‘n pé sò prim autar apress d’esse rivà a Canan (Génesi 12:26). Ëdcò Giacòb a l’era stabilisse për vaire temp e a l’avìa scavà ‘n poss (Génesi 33:18-20; Gioann 4:5-7). Quand a la fin Giosuè e j’Israelita a l’avìo sogetasse Canan, a l’ero assemblasse a Sichen, coma ch’a l’avìa comandalo Mosè e a l’avìo anandìa na sirimònia ‘d conferma dl’Aleansa (Giosuè 8:30-35; 24:1,25). La metà dle tribù a l’era piasasse an sël Mont Garisim e l’àutra metà an sël Mont Ebal. Antlora con un còro d’antifona lor a l’avìo sigilà soa fidelità ‘d lor a Nosgnor dëdnans a Giosuè e ai Levita ch’a stasìo sota ant la val (Giosuè 8:33; cfr. Deuteronòmi 27:11-13).

   2. o “Pian-e”.