Coelet 2

2

2:1 Mi i son dime an tra 'd mi: "Sah, ven, i veui provete con la gòj: Tasta 'l piasì!" Ma 'dcò sòn a l'é vanità. 2:2 I son dime: Rije a l'é na matan-a! E dl'argiojissansa: "A còs a serv?". 2:3 I l'hai vorsù sodisfeme con ël vin, con la pretèisa 'd dedicheme con la ment a la sapiensa e 'd deme a la matarìa, fin-a tant ch'i l'hai nen capì còsa che a conven-a compì a j'òm sota 'l cél, ant ij dì contà 'd soa vita. 2:4 I l'hai tante ròbe, i son fabricame ‘d palass, i l'hai piantà 'd vigne. 2:5 I son fame 'd parch e 'd giardin e i l'hai piantà d'erbo da fruta 'd tute le rasse. 2:6 I son fame 'd bornej, për bagné con l'eva le piante. 2:7 I l'hai catà dë s-ciav e dë s- ciave e i l'hai avune d'àutri nassù antëcà e i son ëstàit padron dë strop e cabial an bon nùmer pì che tùit ij mè ce an Gerusalem. 2:8 I l'hai 'dcò ambaronà d'argent e d'òr, richësse 'd rè e provinse; i son procurame 'd cantant e 'd cantarin-e, ansema al mej dij fieuj dl'òm. 2:9 I son ëvnùit a esse grand, pì potent ëd tuti coj ch'a son ëstaje prima 'd mi a Gerusalem, tutun an goernand mia saviëssa. 2:10 I l'hai pa negaje gnente ai mè euj ëd lòn ch'a vorìo, nì son arfudame gnun-e sodisfassion a mè cheur, ch'a l'avìa gòj ëd tùit ij mè travaj; costa a l'é stàita l'arcompensa 'd tute mie fatighe.

2:11 I l'hai considerà tute j'euvre fàite da mie man e tuta la fatiga fàita për feje: e varda-lì tut a l'é smijame vanità e un seguité ‘d buf ëd vent: gnun vantagi sota 'l sol! 2:12 Peui i l'hai pensà a la sapiensa¹, a la matarìa e a l'esse sensa sust. "Còs farà-lo 'l sucessor dël rè? Lòn ch'a l'é stàit fàit?". 2:13 I son ancorzumne che ' vantagi dla saviëssa an sla folarìa a l'é col ëd la lus an sël top: 2:14 "Ël savi a lha j'euj an front, ma 'l sensa sust a marcia a lë scur. Ma i sai 'dcò che na midena sòrt a l'é riservà a tùit e doi". 2:15 Antlora i l'hai pensà: " Ëdcò a mi am tocrà la sòrt dël sensa sust! Antlura, përché i l'hai sercà d'esse savi? Còs ch'a-i é da vagneje?". 2:16 An efet, nì dël savi nì dël sensa sust a restrà n'arcòrd për sèmper e ant ij dì ch'a vniran tut a sarà dësmentià. Dla midema manera a meuiro 'l savi e 'l sensa sust.

2:17 I son anghignoname dla vita, përchè i peus pa pì vëdde lòn ch'as fà sota 'l sol. An efet, tute le ròbe a son mach un seguité 'd buf ëd vent. 2:18 I son anghignoname 'tùit ij travaj ch'i l'hai fàit sota 'l sol, përchè i sarai obligà a lasselo a col ch'a vnirà dòp ëd mi. 2:19 E va a savèj se a sarà savi o sensa sust! Pura a l'avrà a disposission tut lòn che mi i l'hai già fàit, an fatigand e butand mé pensé a disposission. Ëdcò son a l'é 'n buf ëd vent! 2:20 I son rivà a la mira 'd disperé an tra 'd mi për tut ël travaj ch'i l'hai fatigà sota 'l sol. 2:21 perch' i l'hai travajà con sost, con siensa e con sucess dovrà peui për lassé lòn ch'i l'hai fàit a n'àutr ch'a l'avìa travajaje gnente. Ëdcò sòn a l'é 'd dzineus e 'n maleur gròss. 2:22 Antlora, còss ch'a-i é da vagneje për l'òm an tuta soa fatiga e ant tut l'afanesse 'd sò cheur ëd chi ch'a fatiga sota 'l sol? 2:23 Tùit ij sò dì a son mach magon e sagrin, e sò travaj² a l’é ‘n fardel. fin-a ‘d neuit sò cheur a l’ha gnun arlass. Cò sossì a l’é vanità.

2:24 A-i é gnente 'd mej për l'òm che mangé e bèive e gòdsla an soe fatighe; ma i son ancorzumne che 'dcò sòn a ven da la man ëd Dé. 2:25 An efet, chi ch'a peul mangé e gòde sensa 'd chiel? 2:26 Chiel a conced a chi ch'a l'é agradì da chiel³, sapiensa, siensa e gòj, antramentre al pecador a-j dà la pen-a 'd cheuje e ambaroné për col ch'a l'é agradì da Nosgnor. Ma 'dcò sòn a l'é vanità e seguité 'd buf ëd vent!

Nòte

1 La sapiensa dont l’autor a parla a l’é cola ch’a ven da Nosgnor.

2 Ij costant grev fardej dla vita a vasto ij piasì legitim dël travaj (v. 10) e a peudo gaveje ‘l seugn al travajeur.

3 Col ch’a l’é agradì da Nosgnor a l’é “ël giust”. Bele se col ch’a dëspresia Dé e Soa lej moral a prospera, për ël moment, col ch’a godrà ij benefissi ùltim dje benedission ëd Dé a son “ij giust”, coj ch’a dan a Dé onor e glòria con soa fej e ubidiensa.

À à È è É é Ì ì Ò ò Ó ó Ù ù Ë ë