Jego właściwe nazwisko to Abu Ali Husain ibn Abdallah Ibn Sina. Żył w latach 980-1037.
Perski lekarz, filozof i uczony. Jego łacińskie nazwisko (Awicenna) wywodzi się od zniekształconego Ibn Sina.
Autor 450 książek z szerokiego zakresu wiedzy, z których wiele traktowało na tematy filozoficzne i medyczne. Jego najbardziej znane dzieło to Kanon medycyny (używane jako podręcznik na uczelniach medycznych aż do schyłku osiemnastego wieku).
Ibn Sina nazywany był „ojcem nowoczesnej medycyny”. Nazywano go też „najsłynniejszym uczonym islamu i jednym z najsłynniejszych uczonych wszech czasów wśród wszystkich narodów świata”.
Urodził się najprawdopodobniej w Afszanah koło Buchary (dziś Uzbekistan) lub Balch (Afganistan) jako syn perskiego urzędnika podatkowego tamtejszego emira Ibn Mansura z dynastii Samanidów. Z tego powodu Awicennie przypisuje się niekiedy narodowość tadżycką, której początki umiejscawia się właśnie w okresie rządów Samanidów.
Mający 10 lat Ibn Sina był już biegły w Koranie i w dziełach klasyków arabskich, po czym przez sześć lat studiował prawo, filozofię, nauki przyrodnicze. Zwrócił swoją uwagę na medycynę już w wieku 17 lat i uznał ją za "niezbyt trudną", jak to określił. W wieku lat 18 był już uznanym lekarzem i wezwany został do świadczenia usług samanidzkiemu władcy, Nuh Ibn Mansurowi, który w podzięce za usługi Ibn Siny pozwolił mu korzystać z biblioteki królewskiej zawierającej wiele rzadkich, a nawet unikalnych książek. Mając do dyspozycji tak bogaty materiał i niezwykle chłonny umysł, Awicenna gotów był do napisania swojej pierwszej książki w wieku lat 21.
W dziedzinie filozofii Awicenna przejął wiele od Arystotelesa i neoplatonizmu, stworzył jednak oryginalny system filozoficzny. Za podstawowe elementy bytu uznał istotę i różne od niej istnienie. Stwierdził, że tylko w Bogu zachodzi ich absolutna tożsamość i wyłącznie Jemu przysługuje istnienie konieczne, pozostałym bytom zaś jedynie możliwe.
Wywarł wielki wpływ na średniowieczną filozofię europejską.