An Irish airman foresees his death

Ik weet dat tussen wolken wijd

Mijn levenslot al is beslecht;

Ik haat niet tegen wie ik strijd,

Ik houd niet van voor wie ik vecht.


Kiltartan Cross, dat heb ik lief,

Kiltartan's volk, in armoe één,

Geen enkele slag doet hen verdriet

Of maakt hen blijer dan voorheen.


Ik werd door wet noch plicht gestuurd,

Geen volk, geen staatsman die mij vroeg,

Een zucht naar eenzaam avontuur

Is wat mij in de wolken joeg.


Ik wikte, woog, wat rest er mij?

Vergeefse adem; het was ook

Vergeefse adem vóór die tijd:

Bij zo'n bestaan past deze dood.

I know that I shall meet my fate

Somewhere among the clouds above;

Those that I fight I do not hate,

Those that I guard I do not love;


My county is Kiltartan Cross,

My countrymen Kiltartan's poor,

No likely end could bring them loss

Or leave them happier than before.


Nor law, nor duty bade me fight,

Nor public men, nor cheering crowds,

A lonely impulse of delight

Drove to this tumult in the clouds;


I balanced all, brought all to mind,

The years to come seemed waste of breath,

A waste of breath the years behind

In balance with this life, this death.