045 Humilitie

Gehoorzaamheid


Ik zag de deugden daar, verdeeld naar rang

Gezeten op een troon van hemelblauw,

En alle dieren kwamen bij hen langs

Gaven presentjes als bewijs van trouw.

Gehoorzaamheid zat op de laagste rij,

Nam de geschenken aan,

Die alle dieren brachten, waarna hij

Ze verder rond liet gaan.


De wilde leeuw gaf hem zijn klauw,

Die was, vond ieder, voor Zachtmoedigheid;

De haas kwam met zijn oren en dat zou,

Volgens de wet, iets zijn voor Dapperheid.

Het bloedkoraal van de kalkoen zou zijn

Voor Matigheid, terecht;

Rechtvaardigheid die kreeg het vossenbrein,

Zijn dood was toeval slechts.


Ten slotte bracht de kraai een pauwenveer,

(Zelf had hij niets), en bij het zien ontstond

Daarover flink gekijf, over en weer,

Dat men dat meer iets voor een staatshoofd vond,

Toen zagen ze het pas, de troon was leeg

Dan nemen wij die toch!

En als de slimme vos nog had geleefd,

Dan zaten ze er nog.


Gehoorzaamheid zat daar met in zijn hand

De veer, die door zijn wenen werd betraand

En lelijk; en hij zei: Dit is het dan

Waar je om kijft, hij spoorde ieder aan

De toorn te richten op de dierenmacht;

Die werden daarna snel verdreven

En moesten hen de keer daarop, als straf,

Dubbel presentjes geven.

Humilitie


I saw the Vertues sitting hand in hand

In sev’rall ranks upon an azure throne,

Where all the beasts and fowl by their command

Presented tokens of submission.

Humilitie, who sat the lowest there

To execute their call,

When by the beasts the presents tendred were,

Gave them about to all.


The angrie Lion did present his paw,

Which by consent was giv’n to Mansuetude.

The fearfull Hare her eares, which by their law

Humilitie did reach to Fortitude.

The jealous Turkie brought his corall-chain;

That went to Temperance.

On Justice was bestow’d the Foxes brain,

Kill’d in the way by chance.


At length the Crow bringing the Peacocks plume,

(For he would not) as they beheld the grace

Of that brave gift, each one began to fume,

And challenge it, as proper to his place,

Till they fell out: which when the beasts espied,

They leapt upon the throne;

And if the Fox had liv’d to rule their side,

They had depos’d each one.


Humilitie, who held the plume, at this

Did weep so fast, that the tears trickling down

Spoil’d all the train: then saying, Here it is

For which ye wrangle, made them turn their frown

Against the beasts: so joyntly bandying,

They drive them soon away;

And then amerc’d them, double gifts to bring

At the next Session-day.