Skíðastökk

Steingrímur Kristinsson tók þessa flottu skíðastökkvara mynd við Stóra Bola, sem og flest allar aðrar myndir í þessari myndasyrpusögu.

Amma mín var skíðastökkvari!

Getur pistlahöfundur sagt og sannað það líka með þessum orðum og mynd hér neðar:
“Skíðamót voru haldin árlega á Siglufirði frá 1920-1926 en þá dofnaði áhuginn um sinn. Áhuginn kviknaði aftur 1931, þegar félagið fékk til sín skíðakennara frá Noregs Skiforbund, Helge Torvö. Með honum komu fyrsta flokks skíði og skíðaútbúnaður (Bragi Magnússon, 1970).

Helge Torvö kenndi bæði drengjum og stúlkum skíðastökk, en ein þeirra sem lærði undir hans handleiðslu var Unnur Möller, (Amma Nunna) sem vann skíðastökk keppni árið 1931 (sbr. SMS/2008: Unnur Helga Möller f. 1919 – d. 2010).
Heimildin er lánuð frá heimasíðunni “Skíðasaga Fjallabyggðar” en þar er hægt að lesa margt og mikið um skíðasögu Siglfirðinga og Ólafsfirðinga. Samt virðist mér eins og að þessi heimasíða hafi aldrei verið fullkláruð, en hún byggir á efni úr M.A. ritgerð:
Rósu Margrétar Húnadóttur. Þar er að finna mikið af skemmtilegum viðtölum við sögufræga skíða kónga og drottningar fyrri tíma.

Stóri Boli og horft til austurs frá sama svæði.
Rétt sést í þakið á Leikskála húsinu sem hvarf í miklu snjóflóði sem og stóra “hænsnahúsið” þar norðan við.
Ljósmyndir: Steingrímur Kristinsson.

Þarna er sagt að hinn heimsfrægi norski Siglufjarðarvinur “Birger Ruud” hafi á sínum tíma farið heljarstökk (saltomortale) í loftinu, bara svona að gamni sínu, komin yfir fimmtugt. Annars minnist ég mest skíðastökkvara og frumkvöðla eins og Jóns Þorsteins, Jónas Ásgeirs og Steingríms Garðars og ekki má geyma (Ó) -vini Siglfirðinga, en það var í áratugi Ólafsfirðingurinn Björn Þór Ólafsson, sem vann allt og alla þegar ég sjálfur var að taka mín fyrstu stökk sem skíðastökkvari.  

Björn þór Ólafsson ( til vinstri) skíðakóngur Ólafsfirðinga.
Ljósmynd: Steingrímur Kristinsson. 

Björgunarsveitin Strákar á Siglufirði: (smáhluti)
Frá vinstri: Ómar Möller, Hannes Olgeir Helgason, Gisli Antonsson, Birgir Vilhelmsson, Erlingur Jónsson, Helgi Antonsson formaður, Páll Helgason, Jón Dýrfjörð, Þórður Jónsson og Friðrik Hannesson.
Ljósmynd: Steingrímur Kristinsson.

Það að mótið væri haldið uppí Hvanneyrarskál snýst um að þarna töldu menn að góður náttúrulegur halli væri til staðar í brekkunni og fallhæð góð til að ná löngum stökkum og kannski ágætis skjól líka. Skíðastökks íþróttin er mjög svo viðkvæm fyrir vindáhrifum.

Skíðastökksíþróttin söng sitt síðasta heima á Sigló með aðstöðu í norðanverðri Hólshyrnunni og sjást þar enn smá ummerki ef vel er að gáð. Þarna gat unga fólkið loksins sloppið við að ganga upp í fjall með stökkskíðin sín, því á staðnum var sett upp lítil togbraut.
Líklega gamla Ljósabrauta-lyftan sem lengi vel dró upp svigskíðafólk á æfingum í fjallinu fyrir neðan Hvanneyrarskál.

Hvaða ár var síðast keppt í skíðastökki í Fjallabyggð hefur mér ekki tekist finna neinar upplýsingar um. En sagan segir að líklega er Siglfirðingurinn Árni Stefánsson síðasti skíðastökk meistari Íslands.

Skíðastökkpallurinn í Gryfjunni svokölluðu var staðsettur nokkurn veginn eins og sýnt er á þessari ljósmynd.
Mynd lánuð frá Kortasjá Fjallabyggðar.

Margir strákar sem stelpur eiga sér örugglega bæði góðar og slæmar minningar frá æfingum og keppnum í Gryfjunni. 

Pistlahöfundur minnist þess að maður varð að passa sig eftir lendingu að fara ekki of langt yfir Hólaveg, því þá gat maður lent í árekstri við þakið á gömlu Smurstöðinni.

Góð alvöru stökkskíði fyrir börn og unglinga voru vandfundin líka og oftast fékk maður að erfa skíði og skó frá sér eldri frændsystkinum og ekki má geyma þeirri staðreynd að stökkskíði eru breið, löng og þung og man ég eftir einum félaga í Gryfjunni sem hreinlega stökk upp úr skónum og skildi eftir bæði skíði og skó á sjálfum pallinum.

Sagan segir líka að Siglfirðingar hafi æft og keppt í skíðastökki í fjallinu við Dalabæ og að þar hafi Matthías Kristjánsson orðið Íslandsmeistari með um 50m stökki.

Ljósmynd: Steingrímur Kristinsson.