Soms denk ik dat we op veel terreinen wel eens wat doordraven… Het zal ongetwijfeld bij deze tijd horen dat alles moet worden vastgelegd in heldere protocollen en duidelijke regels, waar vervolgens niet van mag worden afgeweken. Allemaal ingegeven door angst om ergens verantwoordelijkheid voor te moeten dragen? Door het protocol wentelen we de verantwoordelijkheid af, en leggen die bij voorkeur bij de cliënt, de patiënt of het slachtoffer. Met Pilatus: allemaal de handen wassen!
Ook het gebied van de religie ontkomt hier niet aan. Een paar jaar geleden was er gedoe rond een trambestuurder die geen kruis over zijn uniform mocht dragen. Over hoofddoekjes van moslima’s in publieke functies wordt over het algemeen negatief gedacht. Waarom? Hebben we er met elkaar geen vertrouwen in dat een moslim, een christen, een hindoe of een sikh, ondanks zijn of haar religie, toch goed in een publieke functie kan werken? Dat men allereerst gelovige zou zijn, en vervolgens pas overheidsdienaar, en daarom dat laatste niet integer en objectief kan zijn? Wat een onzin...
Toch had ik pas de ervaring dat een religieus symbool ook iets negatiefs kan oproepen... Na een plechtigheid in de aula van het crematorium liepen we door de gang naar de koffiekamer. We kwamen langs een groot Boeddhabeeld, dat pontificaal in de gang stond opgesteld. Dat beeld stoorde me... We hadden net met bijbel en gebed in christelijke context afscheid van iemand genomen, dan voelt zo’n beeld uit een andere traditie ongepast.
Zorgvuldigheid met religieuze symbolen blijkt toch een vereiste, ze passen niet altijd en overal…