Ergerlijk, al die irritante televisiereclame die programma’s storend onderbreekt, hoofdzakelijk bij de commerciële omroepen. Van de programmaduur wordt de helft met reclameblokken gevuld. Niet onbegrijpelijk, het is een belangrijke poot onder het commerciële verdienmodel.
Maar als je die ergernis even laat varen valt er veel te leren dankzij reclamespotjes... De spotjes in het programma zeggen veel over de doelgroep die kijkt. Reclameblokken bestaande uit aaneengeschakelde spotjes voor brillen, gehoorapparaten en incontinentiemateriaal vind je vooral in programma’s waar blijkbaar veel ouderen naar kijken… Rond kinderprogramma’s worden heel andere zaken aangeprezen. Ik geloof zelfs dat over het verondersteld opleidingsniveau en belangstellings-spectrum van kijkers is nagedacht door de reclamemakers. Het is een wereld op zich, en u begrijpt dat ik tegenwoordig gefascineerd naar de etherreclame kijk…
Zo’n inzicht wil je graag ook vruchtbaar maken op andere terreinen… Want daar werken ongetwijfeld dezelfde principes en uitgangspunten.
Enfin, om een lang verhaal kort te maken… Ik dacht: laat ik eens kijken hoe dat in mijn ‘eigen sector’ is… Toen heb ik eens wat regionale kerkbladen doorgespit… En ben me wezenloos geschrokken! Want verreweg de grootste groep adverteerders in kerkbladen zijn de uitvaartondernemers… Kerkmensen zijn blijkbaar op sterven na dood… Een vergrijst groepje, waarvan de laatste over een poosje het licht gaat uitdoen…
Waarom worden kerkmensen zo gezien? Is dit het beeld dat we als kerken uitstralen: mensen dichtbij hun einde? Nog even en ze zijn weg?
Jezus zegt ergens: ‘Elke boom kun je aan zijn vruchten kennen…’ Misschien moeten we als kerkmensen wat ‘toffere peren’ zijn...