Koning Saul wordt wel een tragische figuur genoemd. Het koningschap ambieert hij aanvankelijk niet: als in de volksvergadering het lot op hem valt, verstopt hij zich tussen de bagage… Koning tegen wil en dank.
Saul maakt fouten. Hij blijkt geen koning ‘bij de gratie Gods,’ maar neemt zelf het heft in handen. Zo vervreemdt hij zich van Samuël, en uiteindelijk ook van God. Gods Geest wijkt van hem, en er komt een kwade geest die hem kwelt. Hij wordt paranoïde, wantrouwt alles en iedereen, en ziet overal bedreigingen. Je neigt er toe, met onze moderne bril op, Saul als lijder aan een psychische kwaal te zien.
Onze wereld zucht onder Donald Trump... Die het presidentschap zéér ambieerde, en de democratische rechtsorde naast zich neerlegde toen hij na zijn eerste termijn niet werd herkozen. Bepaald géén president tegen wil en dank…
Trump maakt fouten. Geen president ‘bij de gratie Gods…’ In woord en daad is hij een aanfluiting voor het hoogste ambt, een schandvlek zelfs voor de beschaving. Of Gods Geest van hem geweken is hebben wij niet te beoordelen, maar de kwade geest van narcisme, zelfoverschatting en grootheidswaan is nauwelijks te ontkennen. Zelfs onder partijgenoten wordt openlijk getwijfeld aan Trumps geestelijke gezondheid…
Ondertussen zitten we mooi met hem opgescheept… Begrijp me goed, die dure benzine is vervelend, maar is natuurlijk niets bij wat mensen in het Middenoosten voor de kiezen krijgen. Ons komt het nog niet aan het lijf…
De bijbel trekt wel een les: ontaarde leiders vallen uiteindelijk in hun eigen zwaard…