Home

TM
Moed




                 website
  • van
      Bert de Jong



***************************

Warme  winter







  l a n g e   s c h a d u w e n










TROUW

verliest bedreigde columnist


 

Politiek en pers 

vergeten

het verborgen racisme

Het dagblad Trouw is een columnist kwijt geraakt. De journalist werkte twaalf jaar als redacteur bij Trouw en is sinds februari hoofdredacteur van het tijdschrift One World. Ze bleef als columnist verbonden aan de krant. 

Ze heet Seada Nourhussen, komt uit het buitenland en een ander werelddeel en heeft een andere huidskleur. Dan kun je als journalist niet meer gelukkig zijn en word je het werken in dit land onmogelijk gemaakt. Ze kreeg voortdurend een stroom bagger over haar heen. De kritiek van haar lezers betrof niet in de eerste plaats de inhoud van haar column, maar raakte haar als persoon.


Voor het hele verhaal tik daar >>>>Verborgen


  





In de karavaan lopen weer veel kinderen mee 




In de karavaan in Mexico lopen weer veel kinderen met hun ouders mee, ouders die door Trump weggezet wordt als profiteurs, moordenaars en verkrachters. Ze komen na de lange tocht de VS niet in, terwijl daar vele ingezetenen  van immigranten afstammen.

De Nederlandse politici hebben het moeilijk met de afspraken over het kinderpardon. Slechts bij wijze van uitzondering mogen kinderen die hier getogen en geworteld zijn blijven. De ouders krijgen de schuld; ze hebben niet meegewerkt aan de terugkeer naar het land, waaruit ze zijn gevlucht. De kinderen worden gestraft voor wat de ouders gedaan of nagelaten zouden hebben.

Voor het hele verhaal tik op onderstaande regel










G e l u k 

G e l u k 



in de stad


De bus naar het Centraal Station in Amsterdam zit en staat vol. Het is regenachtig en het eind van de middag. 

Er komt weinig beweging in de massa als ik instap. 

Het heeft met mijn leeftijd te maken dat me dikwijls direct een plaats wordt gegund. Eerst moest ik aan deze vriendelijkheid wennen, maar op den duur maakte ik dankbaar gebruik van een aangeboden zitplaats, vooral als nog veel haltes waren  te rijden.


Zoals nu. Ik ben aan het zitten toe na ruim een uur te hebben rondgehangen in de kerk na een afscheids- of ook wel dankdienst genoemd van een dierbare. 

De passagiers zijn  geen lawaaierige toeristen en hebben vandaag  hun portie gehad en willen alleen maar zitten, is mijn indruk. 


Bij het verder vertellen moet ik voorzichtig zijn. Ik waag me op een spiegelgladde vloer. 

Door de oplaaiende meningsverschillen en discussies over geloof, geschiedenis, traditie en ras is de betekenis van een aantal woorden veranderd: de gewijzigde gevoelswaarden zijn me soms ontgaan en dan kan ik fout zijn.


De deuren van de bus schuiven dicht. Ik vertrouw mijn evenwichtsgevoel niet volledig, maar heb een stang gevonden om aan vast te klemmen. 

Langs de staruimte zitten in hoofdzaak meisjes en vrouwen. 

Ze hebben de lusteloosheid van de stad, waarin gewerkt moet worden. 

Echt stedelingen. 


Ze dragen hoofddoekjes. Niet dat ik ook maar iets tegen deze haarbedekking heb. 


Maar die dofheid en dufheid.


Ze zijn echt ingeburgerd, denk ik nog.


De bus start. Een Surinaamse gaat snel staan en zegt: “Gaat u daar maar zitten.” Ze wijst nadrukkelijk naar de buggy, waarin haar kindje half ligt en half zit.


“Maar u moet toch op de baby passen”, antwoord ik.

“Daar let ik wel op”, zegt ze. 


Ik ga snel zitten, want de bus neemt meer vaart. 

“Dan pas ik op de baby”, beloof ik.



Ik zie de bocht komen, waarin de chauffeur in wil schieten met zijn gevaarte, grijp op tijd de rand van de buggy vast om te voorkomen dat wagentje met kind zal wegschieten.


Mijn hand blijft op de rand rusten.


Ik voel ogen op me gericht en aan me kleven  en

vergis me niet in de richting waarvandaan. 


Het zwarte kindje zoekt contact; 

het lukt 

zijn handje 

vindt mijn middelvinger. 


De moeder ziet ons 

straalt trots.


Wij houden het zo tot aan het Centraal Station;

veroveren geluk 

in de stad, die zo duf dreigt te worden. 




Bert de Jong




Het begon in Katwijk









Zingen en bidden

 voor het kind



Klik voor het hele verhaal op onderstaande regel


Rutte zal weer een afspraak moeten herzien







**************************************************************************************************************************************




Toezicht op euthanasie hapert


Over het euthaniseren in de praktijk dringt steeds meer naar buiten. De artsen hebben er problemen mee. Voor deze behandeling zijn ze niet opgeleid. 

Met name gaat de discussie over de dood van de dementerenden. Ook als er een wilsverklaring is vragen artsen de bevestiging in woord of gebaar van de patiënt, dat hij wil sterven. Een vraag is of de arts een slaapmiddel kan geven om zeker te zijn dat de patiënt rustig blijft bij de dodelijke prik. 


Voor het hele verhaal klik daar  >>>>>>>>  Een stiekeme behandeling






De stad zonder angst






Over de stad Almere worden vreemde beweringen gelanceerd. Zoals, dat je niet zonder je te schamen kunt vertellen, dat je tante daar woont. Je kunt ook anders tegen de nieuwe stad aankijken. “Ik heb in drie jaar Almere geen enkel kind horen huilen. Zelfs baby’s blijven rustig. Waarom zouden ze huilen? Dit is een stad zonder angst..In plaats van tragiek biedt deze stad vertrouwen en geruststelling.”. Dit citaat is van de bekende Britse  auteur Redmond O’Hanlon, die de wereld afreisde en boeken schreef over onder meer het hart van Borneo, over de Amazone, de Congo en “Over  God, Darwin en natuur”. Volgens de Britse krant “The Guardian” is hij één van de beste literaire reisauteurs.


Voor het hele verhaal tik op de volgende regel:

Redmond O'Hanlon waagde zich aan Almere, de stad waarop hij verliefd werd, en het boek"De groene stad" schreef.





Trump en zijn biddende strijders



 

De Amerikaanse president ontvangt op het Witte Huis de fundamentalistische christelijke predikanten. Het is een besloten christelijke ontmoeting, waarin het heil van het land en de wereld wordt besproken. Men laat het niet alleen bij woorden en daden. Wat gezegd wordt, blijft niet in de lucht hangen, maar stijgt ten hemel op in de wolken van het gebed. 

De foto toont de inzet en overgave van de beroepsbidders. 


De beste bidder is Trump zelf. Hij zit met gesloten ogen in het centrum met zijn gevouwen handende rusten op een dossiermap. De beste bidder. Hij vindt dat van zichzelf en blijft best doen. Eén van zijn doelstellingen is als president de geschiedenisboeken in te gaan als „de meest biddende president in de geschiedenis.” 


Klik voor het hele verhaal op  >>>> De 'bekeerling' in het midden




 Spannende vakantie





Het was kritiek 



Voor het verhaal klik daar >>>>> geraniums






Gewoon  Hannie 

als lieve tante





Voor haar verhaal tik op de volgende regel:








Pas op je tellen

bij het ouder worden





Als men ouder wordt, dient men steeds meer op zijn tellen te passen. Onderschat dat niet. Ik was nog geen zestig jaar, toen ik op een formulier van een zorginstelling onder meer de vraag moest invullen of ik nog in staat was de dichtstbijzijnde bushalte lopend te bereiken. Zo is het verder gegaan. Bij het klimmen der jaren werd de van buitenaf opdringende zorg klemmender. 


Voor het hele verhaal tik op >>>>>> Tellen



Langs Beilen…

De troost der treinen




Gisteren, 4 mei 2018, de dag van de dodenherdenking, kwam ik weer het sonnet “Langs Beilen” tegen. Het is geschreven door C. A. Jellema, een zoon van de hervormde predikant van Beilen. 

Het gedicht pakte me weer. Niet zo zeer omdat de domineeszoon een dorpsgenoot was. Hij was ruim tien jaar jonger. Te klein dus om mee om te gaan, mee te gaan voetballen of op de vrije zaterdagen de weilanden in te trekken langs de Beilerstroom.



C. A. Jellema, die in 2003 aan kanker overleed, heeft naam gemaakt als dichter en essayist. Zijn bibliografie is omvangrijk.




“Langs Beilen” is  meer dan een gedicht. Wat hij schreef was echt, een werkelijkheid, die hij onder woorden wist te brengen.  

Die realiteit heeft Jellema bevestigd in een toelichting. 

„Er werd thuis niet over gepraat”, zei hij. 

„Maar ik zie dat beeld nog voor me, mijn broer heeft die treinen ook gezien.”



De pastorie stond en aan de Beilerstroom, de mooie beek, die in latere jaren is gedempt en via een steriele sloot omgelegd. 

Het dorp werd van veel moois beroofd.


Achter de pastorie was als een parkje een fraaie tuin aangelegd met beuken en platanen erin. 

Het kind, de latere dichter, was in de oorlogsjaren ziekelijk. Had tuberculose. Moest rusten en las als jongen veel. 

Zijn blik kon langs de bomen door de tuin naar de spoorlijn dwalen.


C. O. Jellema is niet in het dorp gebleven. 

In de intercity’s stoof hij dikwijls langs Beilen, verdiept in zijn lectuur. 

Maar steeds keek hij even na het passeren van de overweg op naar de pastorie.



Hier volgt het gedicht, dat mij gisteren weer trof.



Langs Beilen.


Uit een boek kijk je op naar ’t huis altijd, 

nog staande tussen beuken en platanen, 

om je, een flits, diep in die tuin te wanen, 

wanneer je in de sneltrein er langs rijdt.


Abstracties van een jeugd in zonnebanen 

over dat grasveld en die witte geit, 

herinnerd nu het kind van toen benijd:

 in spel verloren de voorgoed gegane.


Zo keek het eens, ’t was oorlogstijd, 

het lag met griep, over die tuin heen naar de treinen. 

Uit veewagons staken soms bleke handen.


Het had een boek om zelf in te verdwijnen 

op een driemaster naar tropische landen, 

      woof nooit weerom, en wist niet wat het zag.


Ook ik ben niet in Beilen gebleven en na mijn middelbare schooltijd snel uit het dorp verdwenen.

 

Hij kind Jellema zag vanaf zijn ziekbed in een oogwenk die trein langs rijden met zwaaiende armen van de gedeporteerden op transport naar hun dood. Maar hij  verdween snel weer in zijn verhaal over de tocht naar de tropen met de driemaster.




In die jaren stond ik in de Stationsstraat dicht bij het spoor, waarover treinen met mensen in beestenwagens reden.

 

Gezichten staarden mij aan. 


Ik keek weg. 


Het was niet mijn werkelijkheid. 


De avonturen, die ik ooit uit jongensboeken verslond, 

waren echt geworden. 


Er was voor mij veel te beleven 

en te leven. 


En de trein reed verder.


Toen ik dit vertelde aan een reisgenoot, vroeg hij: “Waarom hebben jullie de treinen uit  Westerbork naar de vernietigingskampen maar laten gaan? We stonden in de Oekraïne buiten de stad Kiev aan de rand van de ravijn op de plek, waarheen in de oorlogsjaren honderden joodse burgers uit de stad waren gedeporteerd en in de diepte van de schlucht gegooid. 


Onze taxichauffeur had de plaats met moeite kunnen vinden. 


Het massagraf werd snel bedekt met de bedoeling, dat het onvindbaar zou worden. 


Mijn reisgenoot had makkelijk vragen. Hij woonde die jaren op Curacao, waar zijn vader gouverneur was. 

„Waarom?”

Ik had geen antwoord, 

Inderdaad, de trein reed verder. 


„Langs Beilen” loopt paralel; 

is zo herkenbaar. 

Het is mijn gedicht geworden.


Meer dan eens reed ik met de intercity langs Beilen en keek ik uit mijn boek even op als de trein langs de Stationsstraat raasde. 



De laatste tijd stap ik daar uit de sprinter om mijn broer te bezoeken. Hij is weer in Beilen gaan wonen. Onlangs is hij getroffen door een herseninfarct en kan niet meer lopen en wordt en verzorgd en verpleegd in de inrichting Altingerhof aan de Molenstraat.


Zijn kamer ziet uit op een tuin als een park, 

waarachter de spoorlijn  

met de langs Beilen rijdende treinen.  



Het leven grijpt onnaspeurbaar in elkaar; 

kan vreemd en wreed zijn.


De treinen daar langs zijn tuin  

hebben vertrouwde bestemmingen.

 


Dat zij ons toch tot troost. 



Bert de Jong. 





De gelukkige boom 

aan de Esweg



De geschiedenis kleeft er aan


Voor het hele verhaal klik op de regel hier boven



      




  


>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~







B e i l e n s e  h e r i n n e r i n g e n

Hoe het was in mijn geboortedorp in het hart van Drente in de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw. Herinneringen van ruim 80 jaar geleden. 
Klik op deze  regel   >>>>>>    sites.google.com/site/weerwater2/








. . . . . . . . . 

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           



Bekeerling
Subpages (202): View All
Comments