Lotne związki organiczne

https://pl.wikipedia.org/wiki/Lotne_zwi%C4%85zki_organiczne

Lotne związki organiczne, LZO (VOCs, ang. volatile organic compounds) – grupa związków organicznych, wykazujących następujące własności:

z łatwością przechodzą w postać pary lub gazu

charakteryzują się wysoką prężnością par i niską rozpuszczalnością w wodzie

ich temperatura wrzenia mieści się w zakresie: 50-250 °C (pomiar w warunkach ciśnienia normalnego 101,3 kPa).

 istnieją normy ograniczające ich emisję do środowiska, poprzez określenie dopuszczalnych wartości maksymalnej zawartości LZO w produktach. Zawartość LZO określa masę lotnych związków organicznych, wyrażoną w przypadku cieczy w gramach na litr (g/l) produktu gotowego do użytku.

węglowodory alifatyczne  (dekan, oktan, heksan) – farby, kleje, procesy spalania, składniki uszczelniaczy, fotokopiarki, benzyna, dywany, linoleum

węglowodory aromatyczne (toluen, ksylen, benzen) – procesy spalania, kleje, farby, benzyna, linoleum, tynki, masy gipsowe

Producenci farb przemysłowych stawiają czoła kwestiom LZO

http://www.rynekfarb.pl/producenci-farb-przemyslowych-stawiaja-czola-kwestiom-lzo/

Jedną z takich organizacji jest norweski NORSOK, publikujący normy dla gazowego, olejowego, energetycznego oraz morskiego sektora przemysłu na obszarze Morza Północnego.

część zbiorników wodnych ma być pokrywana wyłącznie farbami bezrozpuszczalnikowymi.

Jeśli natomiast chodzi o dokumenty unijne tylko pośrednio dotyczące LZO, należy do nich przede wszystkim rozporządzenie REACH (ang. Registration, Evaluation and Authorisation of Chemicals) na temat rejestracji, oceny i autoryzacji substancji chemicznych. 

Zgodnie z nim wszystkie produkty wytwarzane w ilości 10 ton (lub więcej) rocznie muszą być rejestrowane, wraz z podaniem wartości DNEL – poziomu ekspozycji na produkt, poniżej którego nie obserwuje się negatywnego wpływu na zdrowie człowieka. Definicja DNEL sformułowana w REACH odnosi się również do LZO.

Zawartość LZO jest istotna, jednak należy również zwrócić uwagę na względną zawartość części stałych w farbie, grubość powłoki DFT oraz całkowitą ilość LZO uwolnionych z metra kwadratowego pomalowanej powierzchni” – mówi Jamie O’Brien, specjalista International.

Poważną trudnością przy niskiej zawartości LZO jest utrzymanie wysokiej jakości farby. Nie jest łatwo stworzyć produkt wolny od lotnych związków organicznych dorównujący jakością farbom rozpuszczalnikowym. Nie jest to jednak również niewykonalne – firma Hempel wprowadziła właśnie na rynek bezrozpuszczalnikową farbę epoksydową do pokrywania wnętrza cystern i rurociągów, odporną na temperatury do 90°C, dzięki czemu możliwy jest transport i przechowywanie gorącego oleju czy wody. Farba ta, nazwana Hempadur 35900, nie emituje LZO, a więc spełnia standardy NORSOK, a nawet surowe wymagania proekologiczne obowiązujące w Kalifornii. Testy produktu zajęły dziewięć miesięcy.

Przedstawiciele dużych europejskich firm są zgodni, że trend obniżania emisji LZO rozpowszechni się wkrótce na wszystkie sektory przemysłu. Ponieważ jednak sytuacja ekonomiczna jest obecnie mało sprzyjająca, proces przejścia od farb rozpuszczalnikowych do bezrozpuszczalnikowych będzie stopniowy – konieczne bowiem będą wydatki na nowy, przystosowany do produkcji tego typu środków sprzęt.