Fotoblog 1072

Omstreeks 1825 werd het Brabants Studenten Gilde van Onze Lieve Vrouw opgericht. Dit studentengilde bezocht in de vakantie periode allerlei plaatsen in de provincie. Hun verblijf had dikwijls de bouw van een kapelletje tot gevolg. In 1943 werd Eersel met een bezoek vereerd. Voordat het gilde op kamp ging tekende de inmiddels vermaarde architect J.H.A.Bedaux een ontwerp. Na aankomst was het vinden van een geschikte locatie de eerste actie. Na die gevonden te hebben werd contact opgenomen met de pastoor en de grondeigenaar. Daarna werden de bouwmaterialen bij elkaar gesleept waarbij verschillende ondernemers gulle gevers bleken te zijn.

De kapel is een eenvoudig stenen gebouwtje met pannen gedekt. De frontgevel waarin de ingang zich bevindt, is even doorgetrokken tot boven het dak in driehoekige vorm. Op de top is een ijzeren kruis geplaatst. Het muurwerk is in zijn geheel gewit. Dit gebeurde in de avonduren bij het licht van een stal lantaarn . Toen de burgemeester kwam controleren of de verlichting wel voldoende verduisterd was i.v.m. de oorlogssituatie werd hem meteen een kwast in de hand gedrukt en ontkwam hij er niet aan een bijdrage aan het werk te leveren. In eerste instantie werd een gipsen Madonna uit de pastorie in de kapel gezet. Later is deze vervangen door een uit klei vervaardigd beeld dat helaas door baldadigheid is gesneuveld. 

Na de oorlog werd het gebouw, naast een Mariakapel, ook een gedachteniskapel.  Ter gedachtenis aan Jacques Blox, de enige Eerselse soldaat die sneuvelde in Indonesië, en voor de gebroeders Hoeks, omgekomen in de Tweede Wereldoorlog. Later zijn aan de binnenzijde in de muur twee gedenksteen geplaatst voor deze gevallenen.

In 2011 leek het gebouwtje rijp voor de sloop nadat er een automobilist tegenaan was gereden. Maar na een grondige renovatie staat het als vanouds en is het een karakteristiek monument en rustpunt voor menig wandelaar en fietser. 

Sjaan van der Zanden-Blox, de in 2015 overleden zus van Jacques Blox, de gesneuvelde Eerselse soldaat, heeft eens uitgerekend dat ze zevenhonderd keer per jaar naar het kapelletje ging en dat ruim veertig jaar lang. De laatste jaren van haar leven, toen haar gezondheid wat minder werd, deed ze het wat rustiger aan en werd het hek alleen in het weekend nog gesloten. Sjaan trof nog weleens een vrijend paartje aan in de kapel, of alle kaarsjes door de jeugd aangestoken. En regelmatig werd het kapelletje in het weekeinde gebruikt als openbaar toilet. Gelukkig zijn er de laatste tijd weinig vernielingen en gaat het erg goed. Er slaapt weleens een zwerver in, dat is het enige. Het is gewoon een drukke rustplek, waar veel Eerselnaren en toeristen een kaarsje opsteken. Zo worden er toch wel driehonderd kaarsjes per maand verstookt.

Fotocarroussel