2025 Calella Spanje

27-09-2025 zaterdag

We zijn de laatsten in de bus die afgezet worden bij het hotel. Het is weliswaar naseizoen, maar daarom niet minder druk; er zijn maar liefst vijf volle bussen van Boosten naar Spanje afgereisd. ‘s Morgens vroeg komen we aan bij hotel Amaika, waar we de bagage tijdelijk in een daarvoor bestemde ruimte kunnen stallen. 

We zijn stijf en brak van de lange busrit. “Dit is de laatste keer met de bus“, zeggen we telkens weer tegen elkaar. “Vliegen, volgende keer gaan we weer vliegen”, besluiten we nu definitief. Het voelt in dit jaargetijde vreemd aan: het is vroeg donker en pas laat licht. De temperatuur in Nederland was laag en ook tijdens de stops onderweg was het fris. In Spanje is het in de ochtend nog wel koel, maar daarna stijgt het langzaamaan naar een aangename temperatuur van zo’n 23°C in de middag. 

Zonder jas zijn we gaan wandelen. We hebben op een terras een flinke kop café con leche gedronken, bij de Spar een stokbrood met kaas gehaald en door de lange winkelstraat geslenterd. Nu liggen we heerlijk op het strand. Het is een heerlijk temperatuurtje en we moeten zelfs nog inchecken – het voelt alsof er al een hele vakantiedag voorbij is.

28-09-2025 zondag

Hotel htop Amaika, kamer 802 op de 8e verdieping. De lift bevindt zich aan de buitenkant van het hoge gebouw en biedt uitzicht over de stad. Een chique kamer met een oude bekende aan de wand: Trinity, een streepjesdessin dat ik destijds bij Vescom op labschaal heb uitgemonsterd in mijn werk als colorist. De bedden zijn zeer goed. Gisteren zijn we meteen in slaap gevallen; het was nog geen 22.00 uur. We hadden dan ook na het inchecken nog flink gewandeld.

Calella is een levendig stadje met een opvallend lange winkelstraat: gezellig en met veel diversiteit. Vandaag lopen we er weer doorheen en gaan we een zaak met leren jassen binnen. Daar worden mij meteen jassen aangereikt om te passen; echt leer en van mooie kwaliteit. Slechts 700 euro, maar hier afgeprijsd met 50%. Nou nee, eerst even over nadenken. “Welke prijs wil je dan betalen?” Dat weet ik niet en kan ik zo niet zeggen. “Schrijf het dan hier op." De verkoper geeft mij een rekenmachine. Ik type 75 in en de man loopt direct boos de winkel uit en gaat buiten op straat staan. Een mooi toneelstukje; de jassen zijn echt goed, maar ik ga niet zo’n groot bedrag betalen. Vorige week heb ik nog twee spijkerbroeken gekocht voor 15 euro samen, dat is een heel ander budget. Ik laat mijn humeur er niet door verpesten. Ze kunnen beter een prijskaartje aan de jassen hangen, dan had ik ze niet eens gepast.

Na de winkelstraat volgen we de zee. We strijken neer op het strand van La Pineda.

De dag warmt langzamer op dan in de zomer, maar rond 14.00 uur is het toch 22°C. Het zeewater heeft ook nog ongeveer die temperatuur als ik een flink stuk ga zwemmen. Het is goed, helder zwemwater, al ruikt het soms een beetje naar riool. Daarna lopen we nog verder door naar Santa Susanna, de plek waar we 14 jaar geleden het kamperen verruilden voor een luxer hotelleven. We zien hotel Sirius van destijds en lopen dan weer terug. Onze wandeling was vandaag minstens 15 kilometer. Het is alweer bijna donker als we om 19.00 uur terug zijn. Voor de tweede keer genieten we van het avondeten in een hectisch druk restaurant. Het is hier nog volop vakantietijd. Een ander jaargetijde, een andere plaats en een ander soort hotel; maar ach, die ‘andere’ manier van vakantie vieren bevalt ons eigenlijk uitstekend.

29-09-2025 maandag

Een zonnige dag, een actieve dag. Traplopen: negen verdiepingen omhoog. Ja, eentje extra, want de receptie van het hotel bevindt zich op niveau -1. Dat doe ik dan maar even! Daarna wandelen we samen ook weer een behoorlijk eind, deze keer naar het zuiden langs de kust. Daar liggen een aantal mooie baaien verscholen tussen de rotsformaties. 

We strijken neer bij het strandje van Roca Grossa. Je mag hier ook naakt recreëren, maar de meesten hebben – net als wij – gewoon badkleding aan. Twee keer ga ik het water in om baantjes te trekken in de woeste zee. Tussendoor proberen we een lastige binaire puzzel op te lossen. 

Daarna klimmen we de hoogte in: via de trappen van de baai en de brug over de weg gaan we de helling op naar Les Torretes. Deze ruïne boven op de heuvel biedt een prachtig uitzicht over Calella. Via avontuurlijke paadjes lopen we een beetje de verkeerde richting op, waardoor we weer uitkomen bij de weg. Bij de tunnel voor voetgangers naar een volgende baai blijkt de uitgang met de trappen ook de verkeerde kant op te wijzen. Uiteindelijk vinden we de weg terug en wandelen we langs de hoofdweg weer naar ons hotel.

30-09-2025 dinsdag

Een echte vakantiedag aan het strand. Zeer zonnig en een graad of 23. Twee keer heb ik een flinke afstand gezwommen langs de gele boeien; bakens die als richtpunt dienen en een pad vormen in de uitgestrekte zee. 

Aanstaand weekend wordt de Ironman gehouden, van Calella naar Barcelona. Het is een sportevenement waarvoor ze nu de tribunes aan het opbouwen zijn. De Ironman, ook wel de klassieke of hele triatlon genoemd, bestaat uit 3,8 km zwemmen (hier bij de boeien in zee), 180 km fietsen en aansluitend een marathon van 42,2 km hardlopen. We zien al atleten in Ironman-shirts die zich volop voorbereiden. De start is zondag, maar helaas zijn we dan alweer vertrokken. Het zal vast een prachtig evenement zijn om naar te kijken. 

Ik schat dat ik vandaag wel meer dan 380 meter heb gezwommen en 4,2 kilometer heb gelopen. Helaas heb ik geen fiets kunnen bemachtigen om te trappen… maar misschien telt negen verdiepingen traplopen ook een beetje mee voor het klassement?

01-10-2025 woensdag

Oktober, en de temperatuur loopt nog steeds op. Volop zon en wel 25°C, terwijl het zo’n 400 kilometer zuidelijker bij Valencia code rood is geweest wegens hevige regenval. Wij verkleuren inmiddels ook naar de roodtinten. De zon is natuurlijk niet meer zo sterk als in de hoogzomer, maar vandaag voelde het als een warme zomerdag. We zijn al aardig bruin; een mooie voorraad zonne-energie om de winter mee door te komen. 

Voor de verandering zijn we langs de kust naar het zuiden gelopen, tot aan Sant Pol de Mar. De zee en het treinspoor bleven de hele weg aan onze zijde. Met een klooster, een kerk en wat nauwe straatjes is Sant Pol de Mar niet heel imposant te noemen. Vlak bij het station doe ik mijn dagelijkse zwemoefening. 

Daarna volgt voor een ongetrainde Ironman de zware terugwandeling in de hitte. Na een drankje en een douche koelt het buiten op acht hoog weer behoorlijk af. Aan de ochtend en de avond merk je namelijk wel: het is geen zomer meer.

02-10-2025 donderdag

Een dag in Calella: het strand en het stadje. Deze vakantie geen excursies of uitstapjes, maar gewoon genieten van de omgeving. Ik zwem even tussen de triatleten die zich volop aan het voorbereiden zijn op de Ironman. Daarna wandelen we naar de Aldi in de hoop daar iets speciaals te vinden, maar er is niets aparts; het lijkt er precies op de filialen in Nederland. Wel scoren we een blikje bier voor de helft van de prijs, dat minstens zo goed smaakt als een Estrella. 

We zitten even op het pleintje bij de kerk, die vanbinnen opvallend sober is, en struinen wat langs de winkels. Daarna lopen we – zonder badkleding – richting de zee, naar de grote tent die dé attractie van het weekend vormt: de Ironman-expo. Vandaag kunnen de atleten zich inschrijven. Er staan kraampjes met sportbenodigdheden, fietsen, tassen, kleding en andere attributen. Net als bij een marathon is het zeer vermakelijk om naar te kijken. We zien atleten uit vele verschillende landen, gehuld in shirts en met tassen van de Ironman. Sporters proberen hun fietsen uit; Calella is volop in beweging en bruist van het leven.

03-10-2025 vrijdag

Vandaag naar het strandje bij de vuurtoren. Het ligt prachtig verscholen tussen de rotsen en is heerlijk rustig, vooral omdat je de weg moet weten om er te komen. Via het wandelpad langs de weg loop je er namelijk zo voorbij en oversteken is daar niet mogelijk. Vanuit Calella moet je direct langs de vangrail lopen, vlak langs de auto’s en de trainende wielrenners. Daar bevindt zich een tunnel onder de weg die naar het strand leidt.

We vragen ons af waar het treinspoor is gebleven. Dat moet hier ergens zijn, maar langs de autoweg is het nergens meer te zien. Bij een tweede tunnel worden de rails eindelijk zichtbaar: de spoorbaan loopt hier dus onder de weg door. We voelden het strand eerder al een keer trillen, nu weten we waardoor het komt!

De zee is weer heerlijk om in te zwemmen en op het strand is het zelfs nodig om een plekje in de schaduw op te zoeken; het is erg heet in de volle zon. Daarna lopen we rondom de vuurtoren. Later is er in de straat voor ons hotel een vlaggenparade: een mooi gezicht met al die verschillende landen die meedoen met de Ironman.

04-10-2025 zaterdag en 05-10-2025 zondag

Nadat we zaterdag om 10.00 uur hebben uitgecheckt, rest er nog een aanzienlijk deel van de dag om afscheid te nemen van Calella. Pas rond 19.00 uur pikt de Boostenbus ons op. In de ochtend wandelen we naar de zaterdagmarkt. De hoofdthema’s zijn kleding, groente en fruit. Vooral etenswaren zijn populair bij de Spanjaarden – gezond ogende producten. In de aangrenzende straatjes vind je veel bakkerijen en slagers. De terrassen zijn druk bezet; het lijkt alsof niemand geldgebrek heeft, op een enkele bedelaar na.

We gaan de winkels nog eens af voor een laatste souvenirtje en brengen een definitief laatste bezoek aan het strand, met voor mij een bijbehorende zwemafstand. Op het strand is een douche waar ik het zout kan afspoelen; in het hotel kan dat immers niet meer. Daarna slaan we brood en beleg in voor onderweg. Omdat we geen gebruik meer kunnen maken van het diner in het hotel, eten we vervroegd een Big Mac. Een eerdere poging tot take-away koffie bij een andere zaak mislukte: de hete koffie zat in een plastic beker die direct begon te smelten. De plastic smaak was niet te hachelen, dus heb ik hem weggegooid. McDonald's is dan misschien niet mijn favoriete eten, maar de koffie is er tenminste altijd goed.

Zo hobbelen we door en vangen nog wat op van de Ironman. Ik krijg bijna zin om mee te doen: “Anything is possible”. Met die gedachte en slogan van deze triatlon is alles mogelijk, al moet er dan natuurlijk wel beter gegeten en gedronken worden. 

In het hotel kleden we ons om. De bus komt later dan gepland en niet op de afgesproken plek. Gelukkig ben ik oplettend en zie ik de bus in een zijstraat aankomen; deze chauffeur volgt een andere route dan de vorige. De bemanning van deze bus blijkt niet echt vriendelijk, in tegenstelling tot de heenweg. Het is dan ook hectisch. In Malgrat de Mar staan drie bussen van Boosten klaar. Veel mensen hebben onbegrijpelijk grote koffers bij zich voor zo’n korte vakantie. Wij hebben eenvoudige tassen van een normaal formaat, maar met al die andere koffers past het maar net.

De bus zit afgeladen vol. De chauffeurs, die de koffers inladen, geven via de microfoon ongezouten commentaar op de bagage. Het klinkt niet vriendelijk, al is het wel begrijpelijk. Aan de andere kant: zij laten op de heenreis die veel te grote koffers zelf toe. Op het vliegveld zou dit nooit gebeuren.

De busreis gaat langzaam. Pas als iedereen is opgehaald, komt de vaart erin. Maar al snel moet er gepauzeerd worden wegens de rijtijdenwet. Het is inmiddels kouder geworden en het begint hard te waaien. Langs de Franse kust hebben we last van hevige rukwinden. Wij zitten achterin en de bus schudt zo hevig heen en weer dat het lijkt alsof we gaan kantelen. Het dakraam klappert gevaarlijk, maar blijft gelukkig dicht.

Bij een volgende stop staan er talloze bussen van verschillende maatschappijen. Er staat een enorme rij voor de toiletten. De toegestane twintig minuten volstaan niet en de koffiejuffrouw komt op onvriendelijke toon de mensen halen alsof het een kleuterklas is. De chauffeur legt vervolgens door de microfoon uit dat wij niet "in de vakantie op vakantie moeten gaan". Een vreemde opmerking, want jonge mensen of schoolvakantiegangers zien we nauwelijks.

Na een vertraging op het verzamelpunt in Hoensbroek – waar we moesten wachten op een bus die echt schade had door de storm (het dakraam was open gewaaid) – vertrekken we eindelijk richting Eindhoven. Om 17.00 uur zijn we thuis. De heenreis zijn we alweer vergeten, maar de terugreis, die maar liefst 23 uur heeft geduurd, ligt vers in het geheugen. Zo’n busreis? Dat was de laatste keer. De volgende keer gaan we weer vliegen.

Maar het verblijf in Calella in het naseizoen? Dat was fantastisch. September en oktober: die houden we erin!

Einde

Foto's:

2025 Calella - Google Foto's 

Andere vakantieverslagen:

Vakantie