นางเบดีได้กล่าวเป็นการส่วนตัวกับอาจารย์รามสิงห์ว่า เธอต้องการให้ผู้ต้องขังทั้งหมดในเรือนจำได้มีโอกาสรับประโยชน์จากการปฏิบัตินี้ แต่ถ้าการอบรมยังขยายตัวไปในอัตราความเร็วอย่างที่เป็นอยู่เวลานี้ กว่าผู้ต้องขังจะมีโอกาสเข้ารับการอบรมได้ครบทุกคน ก็คงต้องใช้เวลาเป็นปีๆ เธอจึงเสนอแนะว่าควรจัดหลักสูตรขนาดใหญ่ สำหรับผู้ต้องขังจำนวน ๑,๐๐๐ คน อาจารย์รามสิงห์ย้อนระลึกถึงคำทำนายของท่านอาจารย์อูบาขิ่น ซึ่งเป็นอาจารย์ของท่านอาจารย์โกเอ็นก้าที่กรุงย่างกุ้ง ประเทศพม่า ในตอนที่ท่านอาจารย์โกเอ็นก้าสอนวิปัสสนาในอินเดียเป็นครั้งแรกเมื่อปี ๒๕๑๒ นั้น เป็นการฝึกอบรมที่มีขนาดเล็กมา คือ มีผู้เข้ารับการอบรมเพียง ๑๔ คน หลังจากนั้นประมาณหนึ่งปี ได้มีการบอกเล่าต่อๆ กันแพร่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว จนจำนวนคนที่ขอเข้าร่วมการอบรมวิปัสสนาเริ่มขยายตัวขึ้น ข่าวคราวดังกล่าวได้กลับไปถึงท่านอูบาขิ่นที่พม่าว่า ท่านอาจารย์โกเอ็นก้าได้เปิดหลักสูตรสำหรับคน ๑๐๐ คน (ซึ่งเป็นจำนวนมากอย่างน่าประหลาดใจแล้วในเวลานั้น) แต่ท่านอาจารย์อูบาขิ่นได้ประกาศว่า “วันหนึ่งโกเอ็นก้าจะสอนคนครั้งละ ๑,๐๐๐ คน !” เมื่ออาจารย์รามสิงห์รำลึกได้ถึงคำทำนายนี้ ก็ตระหนักว่าคำทำนายดังกล่าวอาจจะกลายเป็นความจริงภายในรั้วกำแพงของเรือนจำทิหาร์นี้เอง