■ ทำไมเราจึงไม่อาจมีชีวิตอยู่อย่างสันติ ?

เพราะเราขาดปัญญาในระดับประสบการณ์ ชีวิตที่ปราศจากปัญญาอันเกิดแต่ประสบการณ์ตรงของตน คือชีวิตที่อยู่ในมายา มีแต่ความทุกข์ความว้าวุ่น ภาระหน้าที่ประการแรกของเรา คือ การดำเนินชีวิตที่ดีงาม สงบสุข เป็นกุศลทั้งต่อตนเองและผู้อื่น ทว่าการจะทำเช่นนี้ได้ เราต้องเรียนรู้ที่จะนำศักยภาพในการเฝ้าสังเกตตนเอง เฝ้าสังเกตความเป็นจริงมาใช้

■ ทำไมถึงต้องแสวงหาความสงบในใจ ในเมื่อโลกปราศจากสันติภาพ ?

โลกจะมีสันติสุขได้ก็ต่อเมื่อผู้คนบนโลกมีสันติสุข ความเปลี่ยนแปลงต้องเริ่มจากคนแต่ละคน ถ้าป่าแห้งแล้ง และท่านต้องการจะฟื้นฟูให้มันกลับมามีชีวิต ท่านก็ต้องรดน้ำต้นไม้แต่ละต้นในป่านั้นก่อน ถ้าท่านต้องการให้โลกมีสันติภาพ ท่านก็ควรเรียนรู้ว่าจะทำให้เกิดความสงบในตัวเองได้อย่างไร แล้วเมื่อนั้น ท่านจึงจะสามารถนำพาความสงบมาสู่โลกได้

■ ความทุกข์ สงคราม และความขัดแย้งเกิดขึ้นพร้อมกับประวัติศาสตร์ ท่านเชื่อในโลกแห่งสันติจริงๆ หรือ ?

ถึงจะมีคนจำนวนไม่มากที่หลุดพ้นจากทุกข์ แต่ก็ถือเป็นเรื่องที่ดี เมื่อความมืดมิดปกคลุมไปทั่ว แล้วตะเกียงดวงหนึ่งเริ่มส่องแสง นั่นย่อมเป็นเรื่องดี และถ้าตะเกียงหนึ่งดวงเพิ่มขึ้นเป็นสิบดวงหรือยี่สิบดวง ก็ย่อมจะขับไล่ความมืดมิดให้หมดไป ไม่มีอะไรเป็นหลักประกันได้ว่าโลกทั้งโลกจะมีแต่สันติสุข ยิ่งท่านสามารถสร้างสันติสุขให้แก่ตนเองได้มากเท่าใด ท่านก็ช่วยให้โลกมีสันติสุขมากขึ้นเท่านั้น

ที่มา : รวมบทความวิสัชนาธรรม โดยท่านอาจารย์โกเอ็นก้า