นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ

สหธรรมิกและลูกๆ ทางธรรมที่รักทั้งหลาย

บ่ายวันนี้เราได้มาพร้อมเพรียงกัน ณ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ เพื่อน้อมระลึกถึงและแสดงความกตัญญูต่อท่านอาจารย์อูบาขิ่น หลายๆ คนเดินทางมาจากที่ไกล ประมาณ 30 ประเทศ นับเป็นโชคของเราที่ได้มาอยู่บนผืนแผ่นดินธรรมแห่งนี้ ที่สามารถธำรงรักษาพระธรรมคำสอนทั้งในส่วนของปริยัติและปฏิบัติไว้ได้อย่างบริสุทธิ์ นี้คือการจาริกสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์

ก่อนอื่นใด เราขอน้อมบูชาด้วยความกตัญญูและความศรัทธาอย่างลึกซึ้งหาที่สุดมิได้ต่อองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เมื่อครั้งที่ทรงเสวยชาติเป็นสุเมธพราหมณ์ และได้พบกับพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในเวลานั้น คือพระทีปังกรพุทธเจ้า พระองค์ทรงมีบารมีมากพอที่จะบรรลุอรหัตตผลได้โดยง่าย หากได้รับคำสอนการปฏิบัติวิปัสสนา แต่กลับทรงสละโอกาสนั้นและตรัสว่า “ข้าพระพุทธเจ้าไม่ปรารถนาที่จะหลุดพ้นแต่เพียงลำพัง หากประสงค์ที่จะตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเช่นพระองค์ เพื่อช่วยเหลือสรรพสัตว์ทั้งหลายให้หลุดพ้นจากความทุกข์” ทรงเข้าพระทัยดีว่า การจะตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้นั้น จะต้องบำเพ็ญบารมีและเผชิญกับความทุกข์ยากนับชาติไม่ถ้วนหลายชั่วกัปกัลป์ ช่างเป็นความเสียสละและพระมหากรุณาอันยิ่งใหญ่อะไรเช่นนั้น ถ้าหากในเวลานั้นทรงบรรลุอรหัตตผล หรือในกาลต่อมาได้ตรัสรู้เป็นพระปัจเจกพุทธเจ้าแล้ว เราจะได้รับธรรมะอันแสนวิเศษนี้ได้อย่างไร

หลังจากที่ตรัสรู้แล้ว ก็ได้ทรงอุทิศชีวิตตลอดระยะเวลา 45 พรรษาที่เหลือ เพื่ออนุเคราะห์สัตว์โลกด้วยความรักความกรุณา พระอรหันตสาวกทั้งหลายของพระองค์ก็ได้จาริกไปทั่วประเทศและนอกประเทศ เพื่อเผยแผ่ธรรมด้วยความกรุณาอันประมาณมิได้เช่นเดียวกัน จากนั้นก็ได้มีการสืบทอดจากครูถึงศิษย์ ทำให้สายธารธรรมรินไหลเรื่อยมาในรูปแบบที่บริสุทธิ์ดั้งเดิม เราทุกคนล้วนเป็นหนี้บุญคุณท่านผู้ประเสริฐทั้งหลายที่ได้ธำรงรักษาธรรมะนี้ไว้ และขอน้อมรำลึกถึงท่านเหล่านั้นด้วยความศรัทธา

เป็นที่น่าเสียดายว่า ธรรมะอันบริสุทธิ์ได้สูญสิ้นไปจากประเทศอินเดียภายหลังพุทธกาลเพียง 500 ปี หากก่อนหน้านั้นไม่ได้มีการเผยแผ่ไปยังประเทศเพื่อนบ้านแล้ว ธรรมะก็คงจะสูญไปอย่างสิ้นเชิง เราจึงต้องขอบคุณประเทศพม่า ดินแดนอันงดงามแห่งนี้ หรือที่ในครั้งกระโน้นเรียกกันว่าสุวรรณภูมิ (แผ่นดินทอง) ซึ่งได้กลับกลายเป็นดินแดนอันแสนวิเศษยิ่ง หลังจากที่ธรรมะได้แผ่มาถึง

และเรายังต้องขอบคุณสองพี่น้องชาวพม่าที่ชื่อตปุสสะและภัลลิกะ คฤหัสถ์สองท่านแรกที่ได้ถวายพระกระยาหารแด่พระผู้มีพระภาคเจ้าภายหลังจากตรัสรู้ และกราบทูลขอพระเกศา (เกสา-ต้นฉบับ) จากพระองค์ แล้วนำกลับมายังประเทศพม่า ซึ่งได้มาประดิษฐานไว้ในพระเจดีย์ชเวดากอง

กระแสพลังจากพระเจดีย์ชเวดากองอันแสนวิเศษที่บรรจุพระเกศาธาตุของพระพุทธเจ้าเอาไว้ ไม่เพียงแต่จะเกื้อกูลประเทศนี้ หากยังช่วยเกื้อกูลมนุษยชาติด้วย ผู้ที่มาสักการะด้วยการถวายดอกไม้หรืออื่นๆ ล้วนได้รับประโยชน์จากกระแสพลังนี้ ทำให้เกิดแรงบันดาลใจที่จะก้าวเดินไปบนหนทางธรรม รวมทั้งได้รับอานิสงส์จากการสักการะบูชา ส่วนผู้ที่มาปฏิบัติธรรมในบริเวณดังกล่าว ก็ได้รับบุญกุศลอย่างไม่อาจประมาณได้ บัดนี้ท่านทั้งหลายที่ได้จาริกมายังดินแดนนี้ ก็จะได้ปฏิบัติธรรมที่เจดีย์ชเวดากอง และรับรู้ถึงความมหัศจรรย์ของสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์นี้

ทุกวันนี้เราเป็นหนี้บุญคุณท่านตปุสสะและภัลลิกะ ที่ได้นำพระเกศาธาตุมาสู่ประเทศนี้ และหลังจากนั้นยังได้เดินทางกลับไปอินเดียเพื่อเรียนรู้ธรรมะจากพระพุทธเจ้า ก่อนที่จะนำกลับมาเผยแผ่ในประเทศนี้ด้วยเช่นกัน

อีกท่านหนึ่งที่เราต้องรำลึกถึงก็คือ พระอรหันต์ควัมปติ ซึ่งได้เดินทางมาที่นี่ ภายหลังจากที่พระพุทธเจ้าปรินิพพานไปเพียง 7 ปี เพื่อพบกับพระเจ้าสีหะ (หรือสิงหราช) ผู้ครองดินแดนสุวรรณภูมิ ซึ่งในสมัยนั้นไม่ได้มีอาณาเขตจำกัดเฉพาะแค่พม่า หากยังครอบคลุมไปถึงพื้นที่ส่วนใหญ่ของประเทศไทย คาบสมุทรมาเลเซียทั้งหมด และสิงคโปร์ อย่างไรก็ตามเราไม่ได้รำลึกถึงพระเจ้าสิงหราชในด้านของพระราชอำนาจ แต่ในด้านที่ทรงเผยแผ่ธรรมไปทั่วพระราชอาณาจักรด้วยความช่วยเหลือของท่านพระควัมปติ

ไม่กี่ร้อยปีหลังจากนั้น พระเจ้าอโศกมหาราช ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากพระอาจารย์ของพระองค์คือ พระอรหันต์โมคคลีบุตรติสสะ ก็ได้ส่งพระธรรมทูตจากอินเดียไปยังประเทศต่างๆ รวมทั้งพระอรหันต์โสณะและอุตตระที่ได้มายังดินแดนแห่งนี้ พระธรรมเทศนาที่ท่านทั้งสองได้แสดงแก่ชาวเมืองเป็นครั้งแรก คือ พรหมชาลสูตร ซึ่งมิใช่พระธรรมเทศนาธรรมดาๆ แต่เป็นสิ่งที่ทำให้เราเข้าใจได้อย่างแจ่มแจ้งว่า ผู้คนในบริเวณนี้ต่างรู้จักคำสอนของพระบรมศาสดาอยู่แล้ว แม้จะดูเหมือนว่ายังไม่มีความเข้าใจลึกซึ้งก็ตาม การหยิบยกพระสูตรอันแสนวิเศษนี้ขึ้นแสดง ก็เพื่อช่วยให้ชาวเมืองได้ตั้งมั่นอยู่ในธรรม เพราะพระสูตรนี้ได้กล่าวถึงความเชื่อผิดๆ หลายประการ ซึ่งอาจจะเป็นความเชื่อของชาวเมืองนั้น พระสูตรนี้ได้ให้ความกระจ่างทั้งในแง่ของปริยัติและปฏิบัติ โดยกล่าวถึงความเชื่อถือทางปรัชญาทั้งหลายว่า เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นและประสบอยู่ภายในขอบเขตของกายและจิต ในขณะที่วิปัสสนาจะทำให้บุคคลสามารถข้ามพ้นกายและจิต ไปสู่สภาวะที่ปราศจากเวทนาและตัณหา พระโสณะและพระอุตตระจึงเป็นผู้ที่นำธรรมะทั้งในส่วนของปริยัติและปฏิบัติมาประดิษฐานยังดินแดนแห่งนี้ เราจึงขอน้อมคารวะด้วยกตัญญุตาธรรมต่อท่านทั้งสองเป็นที่ยิ่ง

หลังจากนั้นเราก็ไม่ทราบชื่อของครูบาอาจารย์ทั้งหลายที่ได้สืบสายต่อจากพระโสณะกับพระอุตตระ แต่มีท่านหนึ่งซึ่งมีชื่อเสียงอย่างมากคือ พระอรหันต์ธรรมทัสสี หรือที่รู้จักกันดีในนามพระอชินอรหันต์ ท่านมีชีวิตอยู่เมื่อ 800 ปีก่อน เป็นผู้ที่ถึงพร้อมด้วยอภิญญาทุกประการ สามารถแลเห็นหายนะภัยที่จะบังเกิดขึ้นทางตอนเหนือของประเทศว่า ธรรมะที่บริสุทธิ์จะสูญสิ้นไป ครูสอนธรรมะที่นั่นซึ่งเรียกกันว่าอริ ในความหมายของอริยะหรือผู้ประเสริฐ จะกลับกลายไปเป็นอริ ในความหมายของศัตรูกับธรรมะ เพราะจะเป็นผู้ที่ทำลายความบริสุทธิ์ของธรรมะ อีกทั้งในขณะนั้นทางภาคเหนือยังมีพระมหากษัตริย์ที่เข้มแข็ง คือพระเจ้าอโนรธา (หรืออนุรุทธ) ในขณะที่ทางภาคใต้มีพระมหากษัตริย์ที่อ่อนแอกว่า คือพระเจ้ามโนหะรี (หรือมนูหะ) ท่านพรธรรมทัสสีตระหนักถึงหายนะภัยของธรรมะว่าจะมาจากกษัตริย์องค์ที่เข้มแข็งกว่า เพราะหากกษัตริย์ที่เข้มแข็งทรงเป็นผู้ที่ต่อต้านธรรมะ ก็จะสามารถที่จะทำลายล้างธรรมะให้หมดไปจากประเทศพม่า

เพื่อปกปักรักษาพระธรรมให้บริสุทธิ์ ท่านพระธรรมทัสสีจึงได้เดินทางไปทางเหนือของพม่า และทำให้พระเจ้าอโนรธาเห็นความสำคัญของการธำรงความบริสุทธิ์ของคำสอนทั้งหมดในพระไตรปิฎก ทั้งในแง่ของปริยัติและปฏิบัติ จากนั้นก็มีการอัญเชิญพระไตรปิฎกไปที่เมืองพุกาม หรือที่ในสมัยนั้นเรียกกันว่าอริมัตตนปุระ ซึ่งหมายถึงเมืองที่ศัตรูแพ้พ่าย ด้วยเหตุนี้ เราจึงซาบซึ้งในพระคุณของพระธรรมทัสสีเป็นอย่างยิ่ง

พระธรรมทัสสียังคงใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นอีกหลายปี จนมั่นใจว่าธรรมะได้หยั่งรากลึกลงแล้ว จากนั้นว่ากันว่า ท่านได้เดินทางขึ้นเหนือต่อไปอีก โดยได้ไปปักหลักอยู่ที่เขาสะกาย ท่านไม่เพียงแต่ปฏิบัติธรรมอยู่ที่นั่นตราบจนวาระสุดท้ายของชีวิต หากยังได้อบรมกรรมฐานให้แก่ผู้สนใจจำนวนมากด้วย ฉะนั้น เมืองสะกายจึงถือเป็นธรรมสถานที่ศักดิ์สิทธิ์อีกแห่งหนึ่ง

หลังจากนั้นเราก็ไม่ทราบชื่อของครูบาอาจารย์ท่านต่อๆ มา แต่จากการสืบทอดรุ่นสู่รุ่น จากครูถึงศิษย์ ทำให้ธรรมะในบริเวณดังกล่าวได้รับการธำรงรักษาไว้ได้อย่างบริสุทธิ์

จนกระทั่งเมื่อ 150 ปีก่อน ได้มีพระอาจารย์ผู้ปราดเปรื่องทั้งปริยัติและปฏิบัตินาม แลดีซายาดอว์ ผู้มีพระคุณอันล้นพ้นต่อเรา ในความเป็นพระภิกษุผู้มีสายตายาวไกล ท่านหยั่งรู้ว่า 2,500 ปีหลังพุทธกาลจะเป็นยุคที่สองของพระศาสนา ซึ่งธรรมะจะแผ่ขยายไปทั่วโลก ท่านจึงได้เตรียมพร้อมเพื่อการเผยแผ่นี้

ท่านทราบดีว่า ผู้คนส่วนใหญ่ในโลกนี้มิได้มีศรัทธาในองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทั้งนี้เพราะพวกเขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคำสอนของพระองค์เลย ฉะนี้แล้ว ธรรมะจะแผ่ขยายได้อย่างไร ในประเทศที่ผู้คนเลื่อมใสศรัทธาในพระพุทธเจ้านั้น พระภิกษุสามารถสอนธรรมะได้ แต่ในประเทศที่ไม่ยอมรับพระภิกษุสงฆ์เล่า ท่านจึงตัดสินใจว่าจะให้ฆราวาสเป็นผู้สอน ก่อนหน้านั้นการสอนธรรมะ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านของการปฏิบัติ จะจำกัดอยู่แต่เฉพาะในหมู่พระภิกษุ ท่านจึงเป็นผู้ที่เปิดประตูให้ฆราวาสได้เรียนรู้วิธีการปฏิบัตินี้ จนมีความมั่นคงในธรรมดี แล้วถ่ายทอดสู่ผู้อื่น นับเป็นการตัดสินใจครั้งสำคัญยิ่ง

ท่านได้ถ่ายทอดวิธีการปฏิบัติให้แก่อาจารย์ฆราวาสผู้ประเสริฐท่านหนึ่ง คือท่านซายาเท็ตจี ซึ่งเป็นที่จดจำและเคารพนับถือของพวกเรา ท่านเป็นแบบอย่างอันงดงามที่แสดงให้เห็นว่า อาจารย์ที่เป็นฆราวาสควรจะดำเนินชีวิตและรับใช้ผู้อื่นด้วยความรักความเมตตาอย่างไร แม้ภายนอกท่านจะเป็นคฤหัสถ์ แต่กลับดำเนินชีวิตที่บริสุทธิ์เยี่ยงพระภิกษุ ผู้คนรุ่นแล้วรุ่นเล่าย่อมจะได้รับแรงบันดาลใจจากการศึกษาเรื่องราวของท่าน เราขอน้อมคารวะด้วยความกตัญญูอันยวดยิ่งต่อท่านซายาเท็ตจี

แล้วก็มาถึงท่านผู้ที่เป็นดาวจรัสแสงแห่งธรรม คือท่านซายาจี อูบาขิ่น บิดาทางธรรมของข้าพเจ้า ท่านมีความรักความเมตตาอย่างล้นเหลือต่อมวลมนุษย์ผู้ทุกข์ยาก และมีความมุ่งมั่นที่จะให้ธรรมะได้เผยแผ่ไปทั่วโลก ท่านมั่นใจว่าธรรมะที่บริสุทธิ์จะหวนคืนสู่ประเทศอินเดียอีกครั้ง และเป็นที่ยอมรับและเผยแผ่ออกไปทั่วโลกเพื่อรับใช้มนุษยชาติทั้งมวล อันที่จริงท่านมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะเดินทางไปยังอินเดียด้วยตัวเอง แต่ด้วยเหตุผลบางประการทำให้ท่านไม่อาจทำเช่นนั้นได้ ต่อมาสถานการณ์ประจวบเหมาะ แม้ข้าพเจ้าจะเป็นพลเมืองพม่า แต่ก็ได้รับหนังสือเดินทางให้ไปประเทศอินเดียได้ ท่านอาจารย์ดีใจมากและบอกกับข้าพเจ้าว่า “บัดนี้ เธอจะเป็นตัวแทนของฉัน ไปสานต่อเจตนารมณ์และภารกิจของฉันให้ลุล่วง”

ข้าพเจ้ารู้สึกลังเล เพราะรู้ข้อจำกัดของตัวเองดี จึงเรียนถามท่านไปว่า ข้าพเจ้าจะประสบความสำเร็จในการเผยแผ่ธรรม ในประเทศที่ผู้คนมีความเข้าใจผิดอย่างฝังแน่นต่อพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและคำสอนของพระองค์ได้อย่างไร

แต่ท่านก็ได้ให้กำลังใจข้าพเจ้า ท่านกล่าวว่า “เธอไม่มีอะไรต้องกังวล เพราะธรรมะกำลังจะไปที่นั่น และพร้อมๆ กันนั้นฉันก็จะไปด้วย เธอจะประสบความสำเร็จ ไม่ต้องเป็นห่วง”

เมื่อไปถึงที่นั่น ข้าพเจ้าก็มีแต่ความมืดมน สงสัยว่า “ใครจะกล้ามาปฏิบัติกับข้าพเจ้าถึง 10 วัน แล้วใครล่ะที่จะช่วยจัดการให้เกิดการอบรมขึ้นมา”

แต่ด้วยพรของท่านอาจารย์อูบาขิ่น หลักสูตร 10 วันครั้งแรกได้จัดขึ้นภายในเวลา 1 เดือนที่ข้าพเจ้าไปถึงอินเดีย และจากนั้นสายธารธรรมก็เริ่มรินไหลไปทั่วประเทศ ซึ่งเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อจริงๆ

ขณะนั้นมีผู้คนมากมายจากทั่วโลกเดินทางไปที่อินเดียด้วยเหตุผลต่างๆ กัน และพวกเขาก็พากันมาเข้าปฏิบัติ พร้อมทั้งรบเร้าให้ข้าพเจ้าไปสอนธรรมที่ประเทศของพวกเขา โดยให้เหตุผลว่ามีญาติพี่น้องและเพื่อนๆ ของพวกเขาอีกมากมายที่ต้องการธรรมะ แต่ไม่สามารถเดินทางมาปฏิบัติที่ประเทศอินเดียได้ แต่ข้าพเจ้าจะไปไหนได้ เพราะหนังสือเดินทางของข้าพเจ้าใช้ได้กับอินเดียเพียงประเทศเดียวเท่านั้น แต่เมื่อระลึกถึงท่านอาจารย์และความปรารถนาของท่านที่ต้องการให้ธรรมะเผยแผ่ไปทั่วโลก ข้าพเจ้าจึงตั้งใจมั่นว่า หากภายในระยะเวลา 10 ปี ข้าพเจ้าไม่ได้รับอนุญาตจากประเทศพม่าให้เดินทางไปยังประเทศอื่นๆ ได้ ข้าพเจ้าจะรับสัญชาติอินเดีย เพื่อจะได้ไปสอนธรรมะในต่างประเทศได้

เมื่อกำหนดเส้นตาย 10 ปีใกล้เข้ามา รัฐบาลพม่าก็ยังไม่รับรองให้ข้าพเจ้าเดินทางไปประเทศอื่นได้ ข้าพเจ้าจึงรอต่อไป สุดท้ายกำหนดเส้นตายกระชั้นเข้ามา ทำให้ข้าพเจ้าตัดสินใจยื่นขอสัญชาติอินเดีย ทั้งๆ ที่ทราบดีว่าต้องใช้เวลานานในการดำเนินการ และยังต้องรออีกนานกว่าจะได้รับหนังสือเดินทางใหม่ แต่ธรรมะนั้นอัศจรรย์ยิ่ง ! สามวันก่อนครบกำหนดเส้นตาย ข้าพเจ้าได้รับสัญชาติอินเดีย ส่วนหนังสือเดินทาง ข้าพเจ้าได้รับในวันที่ครบรอบ 10 ปีของการเดินทางมาประเทศอินเดียพอดิบพอดี !

นับตั้งแต่หลักสูตรแรกที่ข้าพเจ้าได้ดำเนินการอบรม ไม่ว่าจะเป็นอานาปานสติหรือวิปัสสนา ข้าพเจ้าจะเริ่มต้นด้วยการแสดงความเคารพต่อองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า แล้วบอกว่า ข้าพเจ้าได้รับมอบหมายจากท่านอาจารย์ของข้าพเจ้า ให้เป็นตัวแทนในการอบรมธรรมะนี้

เมื่อใดที่ผู้คนแสดงความยินดีกับการเผยแผ่ธรรมะไปทั่วโลกของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ เพราะพวกเขาไม่ควรเข้าใจผิดคิดว่าข้าพเจ้าเป็นผู้ให้ธรรมะ ไม่ใช่เลย ท่านอาจารย์ของข้าพเจ้าต่างหากที่เป็นผู้ให้ธรรมะแก่โลกนี้ ข้าพเจ้าเป็นเพียงตัวแทนเท่านั้น ความรู้สึกนี้ช่วยป้องกันไม่ให้อัตตาของข้าพเจ้ากระพือขึ้น

ข้าพเจ้าขอให้ผู้ที่ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยอาจารย์ทุกท่านมีความรู้สึกเช่นนี้ในขณะที่ดำเนินการอบรมธรรมะ ท่านอาจารย์อูบาขิ่นคือผู้ที่ให้ธรรมะ พวกท่านทั้งหลายเป็นเพียงตัวแทนของท่านเท่านั้น

ฉะนั้น ในวันนี้ที่เรามาพร้อมเพรียงกันเพื่อแสดงความเคารพต่อวิปัสสนาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ ท่านอาจารย์อูบาขิ่น บิดาทางธรรมของเรา ขอให้เราพัฒนาความมุ่งมั่นที่จะสานต่อภารกิจของท่าน เพื่อให้บรรดาผู้ทุกข์ยากทั่วโลกได้รับประโยชน์จากพระธรรมคำสอนของพระพุทธองค์

หนทางเดียวที่จะแสดงความเคารพต่อท่านอาจารย์อูบาขิ่นได้อย่างแท้จริงก็คือ การดำเนินชีวิตอยู่ในธรรมะที่บริสุทธิ์และเป็นแบบอย่างที่ดีงามแก่ผู้อื่น จงรับใช้ธรรมะโดยปราศจากอัตตา และรำลึกอยู่เสมอว่า “เราคือตัวแทนของท่านอาจารน์อูบาขิ่น”

ขอให้ความมุ่งมาดปรารถนาและปณิธานธรรมของท่านอาจารย์อูบาขิ่น บรมครูผู้ยิ่งใหญ่ จงสัมฤทธิ์ผล ขอให้ผู้คนมากขึ้นๆ ทั่วทั้งโลกนี้ จงได้รับประโยชน์จากธรรมะอันมหัศจรรย์ ขอให้สรรพสัตว์ทั้งหลายจงหลุดพ้นจากความทุกข์ ได้พบกับความสุข ความสงบ และหลุดพ้นเถิด ❖

ภวตุ สัพพะ มังคลัง

ที่มา : หนังสือเพื่อประโยชน์สุขแห่งมหาชน โดย ท่านอาจารย์โกเอ็นก้า

รวมปาฐกถาและวิสัชนาปัญหาธรรมระหว่างปี พ.ศ. 2526 – 2543