ถาม ปี พ.ศ. 2542 เป็นปีที่ครบรอบวันเกิด 100 ปีของท่านอาจารย์อูบาขิ่น และเป็นปีที่ท่านอาจารย์เองก็มีอายุครบ 75 ปี เราควรจะเฉลิมฉลองปีที่สำคัญนี้อย่างไรดีครับ

ท่านอาจารย์ ลืมเรื่องครบรอบ 75 ปีเสีย ข้าพเจ้ายังมีชีวิตอยู่ จงไปสนใจเรื่องครบรอบร้อยปีเถิด เป็นเรื่องที่วิเศษจริงๆ ที่จะได้ฉลองครบรอบร้อยปีของนักบุญที่แท้จริงแห่งยุค เราต้องช่วยกันคิดว่าจะเฉลิมฉลองอย่างไรจึงจะเหมาะสม เราอาจคิดว่าจะต้องเขียนบทความและหนังสือยกย่องท่านว่า “ท่านเป็นนักบุญที่ประเสริฐยิ่ง” แต่นั่นไม่มีประโยชน์หรอก ทำอย่างไรจึงจะให้ผู้คนหันมาสนใจวิปัสสนากันมากขึ้น หรืออย่างน้อยก็ได้รู้ว่าวิปัสสนาคืออะไร เพื่อที่ว่าหลังจากนั้นพวกเขาจะได้เกิดความสนใจ นี่ต่างหากที่เป็นเรื่องสำคัญกว่า

ประวัติศาสตร์จะบอกเองว่าท่านเป็นบุคคลที่น่าอัศจรรย์เพียงใด ประวัติศาสตร์จะบอกว่าพระอาจารย์แลดีเป็นผู้ประเสริฐ เพราะท่านเป็นบุคคลแรกที่เปิดประตูให้แก่ฆราวาส และได้แต่งตั้งท่านอาจารย์เท็ตให้เป็นวิปัสสนาจารย์ฆราวาสคนแรก จากนั้นก็เป็นท่านอาจารย์อูบาขิ่น ที่เปิดประตูให้โลกทั้งโลกได้รู้จักกับวิปัสสนา โดยบอกกับศิษย์ของท่านว่า “จงออกไปสอน สอนแบบนี้ๆ...” โลกทั้งโลกจะระลึกในพระคุณของท่าน ฉะนั้นสิ่งที่ดีที่สุดในขณะนี้ก็คือ เราต้องเผยแพร่ข้อมูลให้มากที่สุด เพื่อให้ผู้คนได้รู้จักกับวิปัสสนา ด้วยเหตุนี้ จึงได้มีการก่อสร้างพระมหาเจดีย์ขึ้น

ที่มา : หนังสือเพื่อประโยชน์สุขแห่งมหาชน โดย ท่านอาจารย์โกเอ็นก้า

รวมปาฐกถาและวิสัชนาปัญหาธรรมระหว่างปี พ.ศ. 2526 – 2543