2023 Passo Tonale - Sondrio

2023 08 23

De dienstregeling van RyanAir was ons welgezind.  De aankomst  in Bergamo vroeg in de middag  bood voldoende tijd om de bus naar Ponte di Legno te nemen. het vooraf zoeken op Internet naar de standplaats op de luchthaven  gaf  geen resultaat en dat was een waarschuwing.aan ons verwachtingsmanagement.  Wij waren dus niet verbaasd  dat de halte niet te vinden was en ook bij de informatie van de luchthaven niet bekend was. De beste optie was naar hun zeggen de  bushalte bij het Oriocentrum, een gigantisch winkelcomplex aan de andere kant van de autoweg.  Gelukkig dicht bij de luchthaven en te bereiken via een tunneltje. onder de autoweg door. Het rondsjouwen daar in de middaghitte van de Italiaanse zomerzon bracht ook daar ook geen resultaat. Terugkeren naar de luchthaven om naar Bergamo te gaan voor andere  zoekmogelijkheden leek de beste optie. Bij het even afkoelen bij het tunneltje kreeg ik een onmiskenbare buschauffeur in het oog. Gelukkig wist hij antwoord op de vraag  en wees naar het eind van het tunnel bij de oversteekplaats van de oprit naar de autoweg. Onze blinde vlek bleek gelukkig mee te vallen. De bushalte bleek een aangeplakt A4 afdruk  te zijn  met de letter B.  Het vertoeven van andere wachtende daar nam de laatste onzekerheid weg..

De bus kwam  stipt op tijd en met een zucht van verlichting stapten wij in. Echer niet voor lang want er kwam nog een bus en na een heftige woordenwisseling tussen de twee chauffeurs moesten wij overstappen.  De gelukzalige gedachte om nu eindelijk op weg te kunnen gaan werd echter wreed verstoord. De twee bussen reden als jut en jul terug naar Bergamo. Het hoe en waarom van de Italiaanse toestanden bleef onduidelijk maar het resultaat telde. Eindelijk gingen wij van daaruit op weg voor de twee uur durende busrit naar Ponte di Legno.

Over de provincial weg rijden in een bus werkt ontstressend.  Lekker sightseeing door mooie plaatsjes met toenemend uitzicht op de bergen. Tot onze verrassing kregen wij halfweg ook nog een tussenstop cadeau bij een bar voor een verkoelend drankje met plaspauze. In Edolo sloeg de verwarring alweer toe. De bus bleek om onduidelijke redenen niet door te rijden naar Ponte di Legno en dus moest alweer overgestapt worden.  Achteraf bleek dat wij deel hadden genomen aan het gratis vervoer van  logerende toeristen. De laatste horde bleek het uitstappen maar met enige gemopper van de chauffeur mochten in Pontagna uitstappen voor de deur van Garni la Genziana. 

La Genziana bleek een schot in de roos.  Vriendelijk en zo later bleek zelfs zorgzaam. Uitzicht op de bergen, de gratis bus voor de deur, alimentari aan de overkant en de Pizzeria La Fucina op een paar minuten lopen.  De eerste gang ging naar de laatst genoemde en dat bleek alweer een schot in de roos. Daarna wa het goed toeven in dromenland.

Het ontbijt was een verrassing. Geen Italiaanse versie  met espresso en een croissant maar een Hilton waardige ontbijttafel. De gastheer begeleidde dat met een goed gesprek over de mogelijkheden van de dag. Het dagplan van de pensionati wekte een verbazing die alle volgende dagen bleef. Niet dat het plan van de dag zo spannend was. Gewoon rustig beginnen met een wandeling naar Ponte di Legno en vandaar met de lift naar Refuge “Corno d’Aola” voor de koffie. Na de koffie stond  een  een mooie rondwandeling via Conca di Pozzuolo langs de Italiaanse linie in de eerste wereldoorlog op het programma.  Het besef dat van hieruit Pone di Legno ooit tot puin geschoten gaf wel een apart randje aan de wandeling. 

De refugio had goede koffie en bood een weids (strategisch) uitzicht op Passo Tonale en dat hield ons even op. De verwachte vakantiegangers deel in redelijke mate  ons dagplan voor wat de koffie maar de weg naar de conca hadden we vrijwel voor ons zelf.  De cona bleek echter bezet te zijn door een groot gezelschap maar na even verder klimmen vonden we de stilte van de bergen.