Embedded Files
Dank zij Bin Laden moesten wij 2 h. i.p.v. 1 h. voor het vertrek op Schiphol inchecken. Dat betekende, samen met de goed denkbare vertragingen van onze spoorwegen, de inbouw van 2 h. extra.
Het laatste pakken met de weegschaal vanwege het maximum gewicht was de avond er voor weer een heel gedoe geweest. De twijfelzaken wel of niet meenemen blijven altijd een punt. Wel werd definitief besloten de PC mee te nemen voor de digitale foto’s met nog een reserve voor de rolletjes camera.
De rit naar het station en het afzetten ging gesmeerd en zo belanden we in een aftands Belgisch treinstel in roestig rood. In Eindhoven ging het wat moderner verder maar na Utrecht begonnen de problemen. Niet met de vrijwel lege trein maar met een vent van in de dertig die passagiers lastig ging vallen. Het zag er uit als een mengsel van dronken, stoned en gek maar het noopte uiteindelijk tot het ontzetten van een jonge jongen die letterlijk in de houdgreep werd gehouden. Na het overstappen in Station Amstel zette hij zijn bezigheden op het perron voort en moest ik hem letterlijk in de kladden pakken. Hoezo (spoorweg)politie, ik moest in een winkel gaan vragen om die te bellen.
De rest van de reis verliep voorspoedig en zo kwamen wij ruim bijtijds aan de balie waar later een HT medewerker kwam met de tickets en om voor ons de incheck formaliteiten te regelen. Dat alles liep gesmeerd totdat bleek dat de incheckbalie een fout had gemaakt en dat een andere passagier onder de naam van Leny door de douane was gegaan. Hoezo extra controle was de vraag maar de belangrijkste vraag was hoe komt zij ingecheckt. Omroepen, wachten, omroepen, wachten, maar de man kwam niet tevoorschijn. Om e.a.a. voor het boarden opgelost moest worden besloot ik door de douane te gaan met de meereizend HT medewerker en zo het heft in handen te nemen.
De man was snel gevonden. Hij had niet alleen niets gehoord maar begreep ook niet dat hij terug moest om de papieren te wisselen. Met enige drang kon ik hem in beweging brengen, maar gelukkig was Leny intussen door de douane geloodst.
De rest was natuurlijk weer wachten. Qatar Air kwam uit Amerika en was uiteraard te laat. Hangen is een afgeleefde en in verbouwing zijnde lounge. Rondlopen in tax free met eet & drink corner. Wat laffe koffie bij onze eigen proviand moest de tijd korten. Uiteindelijk kwam het vliegtuig en vond na het schoonmaken en bevoorraden de langverwachte boarding plaats.
De 2e etappe naar Doha in Qatar was zitten, eten & drinken, film, muziek, slapen maar vooral hangen. Bij het krieken van de dag kreeg ik Turkije in beeld net voor het bereiken van de Middellandse Zee, zo blauw, zo blauw.
Bij het verlaten van de Middellandse Zee werd het zand, zand en nog eens zand. Toen we uiteindelijk weer water zagen, naderen we Doha. Een stad die zomaar in de zandwoestijn ligt te bakken. De luchthaven van Doha is lux decor voor een zeer gemengd gezelschap.
De tegenstelling tussen de smetteloos witte bournoessen van de Arabieren met hun zwart gesluierde vrouwen en wat zwervers op weg naar Nepal is groot. De tweetalige aanduiding van de vluchten nodigt uit om het Arabisch te bestuderen. Het is echter verloren moeite want er is geen touw aan vast te knopen, ondanks dat ons schrift daar zijn wortels heeft. Om de tijd te verkorten sluit ik de PC maar aan in naar ik later merk een ruimte voor vrouwen.
Leny maakte daar geen gebruik van vanwege haar schoonheidsslaapje.Ik vermoed zo te zien dat dames in hun slaap nog anticiperen op een fototoestel. Het wachten wordt zoals meestal toch beloond en uiteindelijk worden we via de bussen weer over de kokende startbaan naar het toestel gereden. De hitte is zo intens dat voor de deur van het vliegtuig blowers staan te blazen om ons op de been te houden. De rest is weer het bekende laken en pak. Buiten is door het weer veel te zien. De omweg om Afganistan te ontwijken geeft een goed beeld op Pakistan. Het toont eindeloos kale bergen afgewisseld door kale dalen. Ik kan me voorstellen hoe onvindbaar Bin Laden c.s. is.
Als Nepal nadert hebben we wel genoeg van het vliegen. Gelukkig komt al snel de vallei van Kathmandu ons donkergroen in de avondzon tegemoet. We voelen ons een beetje bekend na de eerste keer en genieten dan ook meer dan de eerste keer.
Het uitstappen, door de douane heengaan en het ophalen van de bagage verloopt redelijk voorspoedig. In de bagagehal wacht ons een pittige tante van HT die ons goed instrueert over de te volgen procedure tot aan de wachtende busjes. Gelukkig kennen we de het wachtende toneel en weten vaardig te ontsnappen aan allerlei slimme hulpjes die uiteindelijk niet tot het gezelschap van de wachtende chauffeurs horen. Overigens laten die zich ook niet onbetuigd door onderhands nog geld te vragen
De rit door Kathmandu naar Hotel Amar is ondanks het donker een feest van herkenning. Amar is na 4 jaar nog steeds Amar. Wij worden druk en enthousiast naar binnen gehaald door een nog steeds alles regelende Amar. Otto was volgens planning iets eerder en was al druk met de volgende dag bezig. Ton had er al moeten zijn maar was vertraagd door nog onbekende redenen.
De verdere bezigheden waren een paar San Miguels drinken, douchen, omkleden, eten, wat rond rommelen met de bagage en lekker naar bed. Het achtergrondkoor van blaffende honden en de met de stok tikkende wachters bracht snel de slaap.
Page updated
Google Sites
Report abuse