De nacht gaf afgezien van wat plaspauzes geen problemen. Iedereen had goed geslapen behalve Leny. Zij had s’nacht last van zenuwpijn rond de onwillige aanhechting gekregen die haar noopte tot nachtelijke rek- en strekoefeningen en extra rondjes lopen. Het “auw”, “auw” was dan ook goed te horen geweest. Ik heb van deze blessure bijna twee jaar last gehad en weet dus wat voor zenuwe pijn het is.  

Bij het licht worden begonnen de eerste oefening in het wassen en pakken onder Himalaya condities. Dat wil zeggen koud water in de ogen, neus doorblazen, tanden poetsen met gekookt of gezuiverd water, kleding voor de dag bepalen, het inpakken van de dagrugzakken en het vullen van de pakzakken met de rest. Dit alles met het ontbijt en de thee er tussendoor. Na ons 1e echte Nepalese ontbijt met muesli, Tibetaans brood en de intussen al bekend wordende “big pot black tea” gaan we om 8.00 h. met een beetje zon, in T-shirt, op weg naar Namche Bazar.

Verder wordt alles op houtvuur of op petroleumbranders klaargemaakt in geblakerde aluminium pannen die in de beek worden schoongemaakt. Zorgen over de hygiëne maken we ons toch maar niet zolang het maar heet op tafel komt. Ton, Otto en Hub fotograferen er al lopend goed op los. Ik dacht met 6 rolletjes al heel wat mee te hebben maar zij denken in meer dan het dubbele. Deels zijn het diarolletjes omdat de kwaliteit daarvan beter is. 

De klim is ongeveer 600 m over een naar verhouding kort stuk. Voor de klim krijg ik de wacht aangezegd met een passeerverbod maar eenmaal op de helling zet Leny en later Hub de turbo er op en lopen moeiteloos vele groepen, waaronder onze bespeckte Beierse vrienden die we in de heli troffen, achteloos voorbij. De vraag over het uitblijven van de “Wanderliedern” werd hijgend genegeerd. Over de jonge en dynamische Denen spreken we maar niet meer want die waren kennelijk behoorlijk terug gevallen. Goed bekeken gaat het eigenlijk redelijk makkelijk, een goede conditie is toch niet weg. In de klim betrekt de lucht en wordt het voelbaar frisser. 

Sneller dan gedacht krijgen we tegen 14.00 h. Namche Bazaar in zicht. De Sherpa hoofdstad die mooi op een plateau in een bergkom ligt ziet er leuk uit. De stad is voornamelijk gevuld met veel, (van buiten) netjes uitziende lodges en rijen souvenirwinkels. Deze staan langs een soort een soort bestraatte goot die ook de hoofdstraat is. 

De Kala Pattar Lodge is ons verblijf voor enkele dagen. De eet/verblijfsruimte ziet er netjes uit met banken tegen de wanden en typische sherpa-tafeltjes daarvoor. De verwarming bestaat uit een petroleumkachel. De ruimte hangt vol met een handel aan Tibetaanse tapijten die de afkomst verraden van de uitbater. De rest van de lodge is van het zelfde kaliber als in Phakding, behalve het elektrische licht dat te danken is aan een nabij gelegen waterkrachtcentrale. 

In de lodge verblijft een keur van going up/down, sherpa’s en dragers. Voor, tijdens en na het eten wordt er informerend gekletst. Een Zweeds stel, een groep Italianen, twee uitgewoonde Duitse jongens die buiten in tenten met hun gids, dragers en keukenbrigade kamperen, een Engelsman die zich verontschuldigt voor zijn stinken, allemaal boeiend en leuk.

Verder overleggen we nog wat over de dag van morgen en over de verdere route. De Cho La pas houdt met name Otto voortdurend bezig. Mijn instelling is om er eerst maar eens in de buurt te komen en dan verder te zien. Er kan immers nog zoveel gebeuren met het weer en onze gezondheid. Al met al stappen we weer vroeg in de slaapzakken. Uit voorzorg heb ik maar een deken gevraagd en gekregen want de nacht in Phakding was niet overdreven warm. Mijn uitgangspunt dat lodges net als de hutten in de Alpen standaard dekens hebben blijkt echter niet juist. Gelukkig voelt iedereen zich goed alhoewel ik de hoogte is toch wel goed merkbaar vind aan een vaag gevoel van toch niet geheel wel zijn.