Embedded Files
Inleiding
Inleiding
Het was een bijzondere tocht. Niet vanwege de bestemming Dolomieten maar door de deelname van Kame Sherpa, onze begeleider (cheddar) tijdens al onze Nepal en Tibet reizen. Hij was voor het eerst van zijn leven in Europa. Gemakshalve besloten we om hem tijdens de tocht te introduceren als "il guida Nepalese famoso". Dat bleek onderweg niet te veel gezegd. Hij "las" en "nam" de bergen zoals in de Himalaya. Terwijl wij de kaarten bestudeerden was hij al op het goede pad. Bad Moos was gekozen als uitvalsbasis voor deze bijzondere tocht.
Zijn optreden heeft mij de voortzetting van het leven opgeleverd en hem zijn zonnebril gekost. Bij het passeren van een couloir langs één van de vele steile gruishellingen. waar de Dolomiti berucht om zijn, slipte mijn voet voor het eerst van mijn bergleven onherroepelijk weg. Daarna trok de 18 kg zware rugzak mij onverbiddelijk dalwaarts. Het visioen van het gebruikelijke bronzen herdenkingsplaatje aan de rotswand flitste door mij heen. Gelukkig trof mijn voet een vastliggende steen maar daar lig je dan hulpeloos en op wat schaafwonden na nog levend en tamelijk wel. Sherpa's kunnen echter lopen en staan waar de bleke Europese langneuzen wegglijden en zo werd eerst mijn rugzak en daarna ikzelf weer op het rechte pad gebracht. Op wat geschaafde en bibberig aanvoelende benen na liep het dus nog goed af.
De planning van de tocht was, zoals gebruikelijk, in handen van Otto. Het resultaat was ook als gebruikelijk, dat wil zeggen zes dagmarsen van ca 15 km en vijf passen over. Wij namen dat zoals het was want hiertegenover stond ook zoals gebruikelijk een mooie tocht.
Het startpunt Bad Moos werd op maandag vanuit Chamonix aan gereden. Na na het lopen van de Mont Blanc Marathon hadden wij dus een rustdag.
Het verhaal
Het verhaal
26-6-2006 Chamonix - Hotel Bad Moos
De verplaatsing van het Mont Blanc massief naar de Dolomiti betekende een rustdag voor de spieren van 600 km autorijden. Verder bood het half in de breedte doorkruisen van Italië weinig rust. Het laatste en bewerkelijke stuk door het dal vormde het sluitstuk. Het SPA Hotel Bad Moos werd dus met plezier begroet en bleek een uitstekend onderkomen te zijn. De rest was klaarmaken voor morgen, eten en drinken en vroeg onder de veren,
27-6-2006 Hotel Bad Moos - Rifugio Zsigsmondi Comici & Forcella Giralba (2431 m) - Rifugio Carducci
Het was goed weer bij het vertrek uit Bad Moos. De wandeling ging eerst door het mooie Fischleintal. Hier en daar kwamen we wel vreemde figuren tegen maar dat hoort bij een in het seizoen druk belopen dal. Nu was het nog rustig en na de splitsing richting Val Fiscalina Alta waren we de enige wandelaars richting van Rifugio Zsigmondy Comici. De klim naar de rifugio was niet moeilijk. Toch troffen we nog een herdenkingsbord van een verongelukte wandelaar van onze leeftijd. Een goede waarschuwing om voorzichtig te blijven. Bij de refuge gingen we aan de koffie en in de zon.Daarna ging het in richting van Rifugio Ciareido via de Forcella Giralba. De pas bleek eenvoudig te nemen en op onze slofjes haalden we de hut.
28-6-2006 Rifugio Carducci (2297m) - Giralba (905 m) & Forcella Paradiso (2045 m) - Rifugio Ciareido (1969 m)
De dag begon wat dreigend met regen. Deze hield bij het verlaten van de hut gelukkig snel op. Sterker nog de zon kwam door. De afdaling naar Giralba werd daardoor een genoeglijke ochtendwandeling. Bij Giralba was het even zoeken naar de Ponte di Rin (905 m) en naar de koffie. Beide lukten en lang de Rin trokken we min of meer door de rivierbedding stroomopwaarts.
Na de uitspanning La Primula begon het serieuze werk. Vooral de aanloop naar de Forclette Paradiso (2045 m) was een kuitenbijter met grindhellingen waar je nauwelijk tegen op kwam door het terugglijden. Daarna was de pas doorkomen te overzien klauterwerk. Het laatste stuk naar de hut was taai en weinig aangenaam door de dichttrekkende lucht. De aankomst in de hut was daarom een verademing. Gastvrij en een heerlijk brandende kachel. Deze was voor ons een noviteit. Electronisch geregeld en gestookt met uit hout geperste pellets. Noch wij noch de trots door stokende waard waren bij de kachel weg te slaan.
Al met al was het een lange en lastige dag geweest met ca 1500 dalen en ca 1100 m stijgen. Het goede besluit in hut compenseerde ons afzien echter volledig.
30-6-2006 Rifugio Chiggiato - Capanne degli Alpini & Forcella La Picola (2120 m) - Rifugio San Marco
In de Rifugio San Marco werd verder aan het gezegde "Het zijn sterke benen die de weelde kunnen dragen." vanuit een onverwachte en vooral onverdachte zijde van een uitdagende variant voorzien. De charmante guardina di rifugio San Marco (berghutwaardin) beantwoordde mijn opmerking over een lastige passage vlak voor de hut met de een stralende blik op mijn benen en met de historische woorden: "no problema; gambe bello" (geen probleem; mooie benen!). .
Het spreekt vanzelf dat mijn ego daarna onwankelbaar stond. Helaas geldt dat niet voor de door haar geprezen benen. In een periode van twee weken de Mont Blanc Marathon rennen, de Dolomiti met volle bepakking op en af zeulen en de DSM Fietstocht Noord Nederland fietsen heeft namelijk letterlijk diepe sporen op het loopwerk nagelaten
2-7-2006 Hotel Christallo - Bus via Lago Miserin & Rifugio Auronzo - Rifugio Locatelli
Na de foto met de familie namen we de bus naar Rifugio Auronzo om vandaar naar Rifugio Locatelli te lopen. Het overstappen bij Lago Miserin was geen straf. In de zon aan de oever van een meer met de bergen als decor was een plaatje. Bij Rifugio Auronzo was het spitsuur met dagjesmensen en dat bleef zo tot Rifugio Locatelli. Daar bleek dat ook de herdenkingsmis daar een belangrijk aandeel in de drukte had. De wandeling naar Rifugio Locatelli had een hoog kuier gehalte.
s Avond verraste het mooie weer en de ondergaande zon ons op een onvervalst Alpenglühen en kon ik de langjarige fotolessen van Otto en Ton in de praktijk brengen.
3-7-2006 Rifugio Locatelli - Forcella di Toblin (2405 m) - Bad Moos
Het was verder een prachtige tocht. Alles stond door de combinatie van zon en regen uitbundig in bloei tegen het decor van soms adembenemende uitzichten, prima en gastvrije hutten met een Italiaanse keuken waardoor je onderweg niet op een botje hoefde te kluiven. Verder lekker rustig vanwege het voorseizoen. De Italiaanse zon hield zich ook goed. Over het algemeen 's morgens stralend blauw, 's middags wat cumulus wolken en 's avonds het resulterende warmteonweer.
Een prachtige tocht is echter geen zacht eitje in de Dolomiti. Deze zijn nu eenmaal steil en de steenslag is rutschig. Dit trof het loopwerk in een afdaling voor de tweede keer. De knieën gingen afwisselend dubbel tot krakens toe en dat doet geen goed. Links kan dat geen kwaad meer want daar is de meniscus al uit; rechts is het nu de schade afwachten als de pezen en spieren weer wat zijn teruggeveerd..
Page updated
Google Sites
Report abuse