Embedded Files
(N 28° 25’ 42,5”, O 84° 12’ 06,3”, 4179 m)
Het voortzettend van de tocht gebeurde met vertrouwen in de gezondheid, maar met twijfel aan het gidsen. Aan de verzorging zou het verder niet liggen want ook het ontbijt uit de halve keuken voldeed volledig aan de intussen gezette hoge standaard. Aan het weer lag het ook niet want het was een prachtige dag.
Na het ontbijt ging het goed georganiseerd en voortvarend op weg. Het eerste deel door het struikgewas was ons bekend. Ik was nieuwsgierig hoe het pad zou lopen na het punt waar wij de dag ervoor geen pad meer konden vinden. Vlak voordat wij de laatste begroeiing verlieten zamelden de dragers nog hout en ook dat ging nog op hun bult.
De Gele Jas liep echter zonder aarzelen verder waar wij geen pad meer gezien hadden. Onze routekaart zei hem niets. De weg zat simpelweg in zijn hoofd en als je naar de route vroeg dat wees hij die met zijn goudgetande grijns via driedimensionale handbewegingen in de lucht aan. .
De Gele Jas liep met zijn Unox muts op echter zonder aarzelen verder waar wij geen pad meer gezien hadden. Onze routekaart zei hem niets.
De weg zat simpelweg in zijn hoofd en als je naar de route vroeg dat wees hij die met zijn goudgetande grijns via driedimensionale handbewegingen in de lucht aan
De grasweides eindigden bij een soort pas naar een lang en gesloten dal. Over wat nauwelijks een pad mag worden genoemd liepen wij al traverserend in ganzenpas langs een, met de Nepalese versie van Alpenroosjes, begroeide helling. Een tamelijk riskant stuk omdat alles ijzig glad aangevroren was. Na lang doorstappen klommen we het dal weer uit over een pas.
Plots stonden we op een warme grashelling met uitzicht op het lager gelegen meertje waaraan we de nacht zouden doorbrengen. Weg met het gezwoeg, lekker op de rug in het zonnetje niksen. Een bezigheid die ploeg van harte met ons deelde.
De afdaling leek verder een zacht eitje en dat was het ook. Het vervelende was dat de ploeg er de sokken had ingezet en dat ging hard. Voordat we het wisten stonden we alleen in het landschap en konden door alle heuvels rond het meer de ploeg niet meer vinden. Roepen, een heuveltje beklimmen, weer roepen, het was een verlaten gevoel als je wat ver weg van de bewoonde wereld in een totaal verlaten landschap staat. Uiteindelijk zagen wij het al opgezette kamp staan. De ploeg was snel doorgelopen om alles vast in orde te brengen voor de gasten. Ons vriendelijk gemopper om toch maar te wachten werd dan ook niet echt begrepen.
Een bad nemen in het meertje was wel een goed idee van HT maar de lucht trok weer eens dicht en het werd nat koud. Geen regen meer op deze hoogte maar sneeuw. Het zou op afzien beginnen te lijken maar de keukentent was heerlijk warm en het eten en drinken goed. Een nadeel blijft echter de overdadige pipi ’s nachts. Veel drinken helpt weliswaar tegen de hoogteziekte maar tweemaal uit het warme dons de vrieskou in onder de intussen helder geworden hemel vereist enig doorzetten.
Page updated
Google Sites
Report abuse