Om half twee nacht werd er eindelijk gevlogen met een niet geheel vol vliegtuig zodat binnen de kortste keren iedereen overal gestrekt lag op de kussens en onder de dekens van Biman Air. De verzorging aan boord was, evenals op de heenweg, uitstekend maar de spanning was er af. Dus was het hangen, dutten, schrijven, lezen, wat praten, eten en toiletgangen. In het schrijven was Hub trouwens heer en meester, althans voor wat betreft het kleinschrijven. Hij schrijft namelijk op de plaats van één regel drie regels en dat bladzijden vol. 

Waar we overheen vlogen was onduidelijk maar het was heel lang woest en ledig met bergen en sneeuw. De enige oriëntatie die ik vond was een grote noordzuid stromende rivier in een landschap zonder veel infrastructuur. De Euphraat, Don of Donau, wie zal het zeggen. De piloot in ieder geval niet, later hoorde ik dat hij niemand wakker had willen maken met mededelingen.

Uiteindelijk arriveerden we om 9.55 h. LT toch nog plots en onverwachts op tijd in Brussel. Daarna ging alles ongewoon vlot, in een bijna onwerkelijk schone en geordende omgeving. De airport shuttle was ook keurig op tijd en de rit terug ging door de Belgische Nationale feestdag lege weg bijzonder vlot. Eerst splitsten wij ons onderweg weer in de Weerter en Heerlense groep. Daarna was ik getuigen van het afzetten van achtereenvolgens Leny en Ton. Eigenlijk ging alles te snel want ik voelde het keurslijf van het dagelijks leven direct weer om mij heen sluiten.