Embedded Files
De slaapruimtes in de lodge waren redelijk vies en schimmelig. Het is dan fijn om in het eigen dons uitgerust te kunnen ontwaken. Na het ontbijt waren wij er helemaal klaar voor, behalve dan met de te nemen route.
Het begin was een mooie ochtendwandeling over een langzaam stijgend pad, omzoomd met berijpte alpenroosjes. Het uitzicht was fabelachtig met de landslides helling als blikvanger.
Als je bedenkt dat alle materialen met mankracht omhoog gesleepd moeten worden en dat het werken op deze hoogte geen sinicure is, dan krijg je bewondering voor de geloofskracht.
Al vrij snel bereikten we het klooster Thare waar wij volgens plan overnacht zouden hebben. De gompa bleek gerenoveerd te worden maar de nieuwe stupa stond er al.
Verder klimmend bereikten wij de wegsplitsing hoog - laag. De gordiaanse knoop werd daar zonder dralen doorgehakt. Wij kozen voor de zekerheid en ook het uitzicht voor de hoge route. De ploeg zag geen problemen in landslides en ging voor de lage route. De hoge route betekende wel dat eerst naar 4700 m geklommen moest worden om daarna weer 500 m af te dalen naar het base camp. Nu we gewend waren aan de hoogte was de klim een eitje.
Het was een mooi zigzagend en niet al te steil pad naar boven. Otto was hier in zijn element en rook de foto's al. Leny, Ton en ik klommen in ons eigen tempo met Ton als bezemwagen.
Boven wachtte ons een fabelachtig uitzicht op het BC en de weg die wij morgen zouden nemen. Hier werd de inwendige mens versterk om krachten te krijgen voor de afdaling. Deze zag er indrukwekkend uit. Het was een steile gruishelling die peilloos de diepte inging. Het veilige alternatief voor landslides ging even op de helling.
De vrees bleek ongegrond want het gruis liep als een afdaling op een sneeuwhelling. Hier was de volgorde omgekeerd. Ton stortte zich in de diepte met Kami, Leny en ik huppelde daar een tandje lager achteraan en Otto tastte op zijn gebruikelijke manier met zijn stokken de helling af. Halfweg kregen wij nog een kudde Himalaya Blue Sheeps op de korrel. Helaas ving mijn camara slechts stipjes.
Het base camp bleek een aangename plek te zijn in het ruime dal. Begroeid met wat laag struikgewas en met stromend water. De lodge die er stond was buiten gebruik maar het zonneterras was nog goed bruikbaar. De dag werd verder uitgeluierd en het verrichten van wat verzorgende activiteiten.
De dag werd besloten met de als altijd prima maaltijd inclusief natafelen.
De groep doet dit ook. Het verschil is dat zij enorme hoeveelheden rijst met bat naar binnen stouwen. Dit gaat met de hand door een balletje te maken en dit te sauzen, zwijgend, maar met veel smakken en als het uitkomt nog een rochel tussendoor. Het is even wennen maar het went.
Onze eetgewoontes vervullen hun omgekeerd met verbazing. Dat letterlijk en figuurlijk onhandige gedoe met vork, lepel en mes is erg dwaas. Dat zitten op stoeltjes is natuurlijk ook raar als Boeddha je hurken heeft gegeven. Bij het natafelen baarde de dag van morgen weinig zorgen. Het weer leek stabiel, de weg was goed te overzien en de klim leek niet al te moeilijk.
Page updated
Google Sites
Report abuse