Intussen was het weer verbeterd, dat wil zeggen dat felle opklaringen en mist elkaar afwisselden  waardoor de Lhotse er prachtig bijlag. Bovengekomen omhelsde Nuri ons allemaal hartelijk. Onder mannen is dat in Nepal normaal, maar ik vond het even wennen. De top bleek een soort pas van 5350 m te zijn tussen de “lage” top van 5417 m en de hoge top van meer dan 5600 m.  

Dat de laatste een lastige rotsklim was werd bevestigd door de solo lopende Amerikaanse Kathy, die we samen met haar vriend gisteravond in de lodge spraken. Dat zij alleen was bevestigde dat haar vriend er na een lang verblijf in de bergen er genoeg van had. Terwijl Otto fotografeerde besloten Leny en ik, aanvankelijk tegen de zin van Nuri in, de lage top te doen. Dit bleek eenvoudig en zeer de moeite waard vanwege het verre uitzicht op Dingboche en verder. We voelden ons in de dikke sneeuw en met de mistflarden rond de Lhotse op de achtergrond bijna professionals. Een gevoel wat je moeilijk kan overbrengen maar wat je wel bijblijft. Gelokt door het uitzicht deed Otto later de klim ook maar helaas trok toen de lucht weer helemaal dicht zonder uitzicht op verbetering. Daarna lieten we ons met veel glibberen naar beneden vallen over het intussen modderig geworden pad. 

De thee  en het eten na de terugkomst in de lodge smaakten als een met goede wijnen besproeit vijfgangen diner. Otto had echter geen rust want de combinatie van de helder geworden lucht en de ondergaande zon op de bergen bracht hem in een fotografische trance waaruit hij pas na het donker worden ontwaakte. De avond was verder een herhaling van de vorige met vrijwel dezelfde hoofdrolspelers. Dit afgezien van onze positieve speculaties over de gezondheidstoestand van Hub en Ton bij het weerzien morgen.