Embedded Files
De nacht bracht door een onweer de kennismaking met de tent in de regen. Een kennismaking die niet echt beviel. Het bleek dat hoe dan ook het buitenste dak van het dubbeldak op het binnendak hing en zo de zaak liet doorregenen. Dit leidde tot ingewikkelde exercities met scheerlijnen, verplaatsen van de slaapmatjes en de bagage. We hielden gelukkig de spullen droog maar daar was alles wel mee gezegd.
De morgen bracht verlossing. Een heerlijk zonnetje, een ontspannend ontbijt en een aangename wandeling. We troffen zoals beloofd de honingraten. Deze lijken te leven als de bijen over de raten zwermen. Verbazingwekkend is dat de honey hunters er ondanks de overhang in slagen om deze te bereiken en nog leeg te halen ook.
In het dorpje Chansu werden we plots geconfronteerd met een permit probleem dat Mingma echter vlot oploste, maar toch tot enig schrijfwerk leidde. De stop werd gebruikt om in het plaatselijke teahouse nog wat te drinken en wat rond te kijken.
De aangename wandeling ging zo door de tot de lunch. Deze werd gehouden in Mailakuna juist voor de oversteek van de rivier op een “terras” met uitkijk op de hangbrug. Hoezo afzien in de Himalaya. Het leek in het zonnetje met uitzicht op de bergen eerder een terras in een achteraf Alpendorpje.
De hangbrug kon natuurlijk niet overgeslagen worden voor een fotomoment. Wij hadden daar een prachtig uitzicht op de ogenschijnlijke chaos van de keuken. Eigenlijk hadden wij om moeten kijken naar het ongelooflijk hoge trappenpad dat wachtte.
De lunchpauze was natuurlijk ook een goed moment om rond te kijken. In ieder geval had het dorp geen gebrek aan oude ambachten. Het spinnen was bekend maar het leerlooien met de voeten kenden we nog niet.
Na de lunch raakten we het terrasgevoel snel kwijt. Aan de overkant van de rivier wachtte namelijk een stijging van 900 m die voor een groot deel over een eindeloos trappenpad ging. De trappen waren prachtig aangelegd en liepen goed. Toch was het behoorlijk aanpoten. Onze hardloopbenen konden het gelukkig goed aan. Het lukte dus met zweet en zonder tranen. De lucht zweette intussen ook want met regelmaat werden we gekoeld en werd het koeler. Frustrerend was wel dat de dragers ons op de slippertjes prima bijhielden met zo’n 25 – 40 kg op de rug/aan het hoofd.
Aan het eind van de klim kwamen tot onze verrassing elektriciteitsmasten in zicht die kennelijk naar Parche liepen. Dat gaf visioenen van foto’s uitladen en batterijen opladen. De draden kwamen inderdaad bij Parche uit, met een iets grotere verzameling van uitgegroeide hutjes. Het kostte daardoor enige tijd om de campingplaats te vinden. Deze bleek uiteindelijk een grote weide te zijn met nog een kookhuisje en een open schuur erbij. Het geheel was inderdaad voorzien van elektriciteit maar daar stond helaas geen spanning op.
Het waarom van geen stroom was natuurlijk de vraag. Gelukkig doken voor het antwoord uit het niets een aantal met elkaar concurrerende jeugdige dames met koopwaar op. De uitleg was dat normaal om de dag stroom uit de draden kwam maar dat helaas de generator kapot was.
Deze teleurstelling vergoedden de dames met een echte verkoopshow. Zittend rond om ons heen werd de handel netjes op dekens uitgestald. In de aanbieding hadden zij o.a. chocola, sigaretten, whisky, bier en cola. De handel van loven en bieden werd over en weer lachen, gieren en brullen.
Het ontbrak ons aan niets, maar we kwamen er niet onderuit om met de aankoop van cola voor de voorstelling te betalen. Intussen werd kamp gemaakt en dat was nodig ook. De lucht trok dicht en het werd het mede door de hoogte van rond de 2000 m lekker fris.
Na het alweer voortreffelijke avondeten werd zodoende snel de tent opgezocht en dat was bijtijds want al gauw begon het weer te onweren en te regenen. De tent reageerde direct en wij ook, maar dat bleek tevergeefs. Wij dreven al snel de tent uit. Het kookhuisje of de open schuur op het terrein had ik echter al als alternatief voor de tent in het vizier gehad. Het huisje bleek echter te vies en deels al in gebruik door de crew en dus bleef de open schuur met zijn betonnen vloer over. De verhuizing en het uithangen van de natte spullen waren ondanks het donker snel gedaan. Gelukkig waren de slaapzakken nog droog en naar bleek warm genoeg. De nachtrust op de betonnen vloer was dus uiteindelijk prima na toch redelijk vermoeiende dag.
Page updated
Google Sites
Report abuse