Ton Otto Leny Simon Huub
Wie waren die Nepal reizigers !
Zij waren allemaal lid van het DSM Team Cross du Mont Blanc dat bestond uit lange afstandslopers, die om PR redenen jaarlijks voor DSM naar Chamonix afreisden om de naamgevende bergcross te lopen. De lopers van dit team waren vanzelfsprekend allemaal bergliefhebbers maar onder hen waren ook nog een paar echte freaks, die het na de cross gewoonlijk nog wat hoger op zochten in de aanpalende Alpen.
Op aanstichten van Otto, als super freak, kreeg deze groep van licht gestoorden het in hun hoofd om iets ultiems te gaan doen en zo ontstond het plan voor een trekking in de Himalaya met als doelen de Chukung Ri, Island Peak BC, Kala Pattar en de Goykyo Ri via de Cho La. Gezien de leeftijden kon zelfs in 1997 niet bepaald meer gesproken worden van jeugdige overmoed maar meer over het alsnog vervullen van 50 plus jeugddromen, met de 49 jarige Otto als drempelgeval.
De echte plussers toen waren Leny (55), Huub (56), Ton (58) en Simon (55). Hoewel de groep er al eerbiedwaardig grijs uitzag, is mededogen vanwege de leeftijd niet op zijn plaats. Allen konden en kunnen namelijk een marathon sneller lopen dan hun gemiddelde leeftijdgenoten (en jonger) die kunnen fietsen. Bij de vorm in 1997 moet echter een kanttekening geplaatst worden want alleen Huub was fit omdat hij uit pure voorzorg om geen blessures op te lopen uit training was gegaan.
De rest zat duidelijk in de lappenmand. Dat wil zeggen Otto (achillespees-ontsteking door het hardlopen), Ton (dijbeen trauma door een val in het krachthonk), Leny (zenuwpijnen door aanhechtingsproblemen van de bilspier) en Simon (meniscus door een val bij het skiën). Kortom een fraai stel invaliden, echter met moraal, conditie en uithoudingsvermogen.
De realisatie van de planning was andere koek. De Cho La werd niet overgestoken. De scores op de doelen werden zodoende Otto 80%, Leny en Simon 60%. Huub 40% en Ton 0%. De oorzaken waren hoogteziekte en verkoudheid.