Embedded Files
De morgen was gewoontegetrouw stralend maar nu wel behoorlijk koud. Toen de zon het kamp bereikte was het leed snel geleden. Het ijs op de tent, de dauw op onze slaapzakken en het vocht in de kleding verdampten als sneeuw voor de zon in de droge wat warmere lucht. Het ontbijt werd dus half binnen half buiten genuttigd. De lust tot toilet maken bleef echter beperkt. Tanden poetsen en met een washandje wat stof en zout van het vel wrijven is ongeveer het maximum. Dat is overigens gewoon onder deze omstandigheden van hoogte en temperatuur. Niet alleen voor ons “softe westerlingen” maar ook voor de Nepali.
Na een ochtendheuveltje genomen te hebben kwamen we op een met een dun sneeuwlaagje bedekte, licht oplopende, hoogvlakte. Het was pure wintersport met zonneschijn en poedersneeuw. Rustig stapten wij zo enkele uren voort met af en toe een pauze voor een natje en een droogje. Uiteindelijk bereikten wij een met rotsblokken bezaaide pas en werd het een fors partijtje rotsklimmen onder een intussen dichttrekkende hemel.
Na de pas was het uit met de pret. Koud met weinig zicht in de laaghangende bewolking en een lange, lange steile afdaling vanaf torenhoge rotsen. Er leek geen dal te zijn maar het was er toch. Uiteindelijk kwamen wij in een wat mistige rotsachtige vlakte waar kamp gemaakt werd bij een reusachtig rotsblok. Hier vonden wij de sporen van de groep O&T en dat gaf weer vertrouwen in het desolaat aandoende landschap.
Veel energie hadden we niet over en het leek net alsof we in een vertraagde film speelden. Een klim van 500 m naar ruim 4500 m lijkt niet veel maar op deze hoogte vraagt het toch wel wat. Uiteindelijk hadden wij niet veel aan hoogte gewonnen maar waren wel een tussenpasje verder. Het eten en drinken bracht ons weer op de been om daarna snel plat te gaan. De spanning van de volgende dag hield ons wel bezig. Het zou d'r op of niet d'r op worden voor ons. De groep zat er niet zo mee. Zij bleven nog een tijdje rustig buiten rond hun vuurtje zitten terwijl wij als watjes in het dons lagen.
Intussen was mijn Canon Powershot S20 jammer genoeg nukkig geworden door de kou. De enige manier om hem aan het werk te krijgen was verwarmen op het lichaam. Geen makkelijke methode om en route powershots te maken. Het uitladen van foto's kwam vanwege de accu helemaal niet aan de orde voordat de kaart vol zou zijn.
Page updated
Google Sites
Report abuse