Om 14.15 h. rijden we wat uitgereisd de binnenplaats van “Amar`s Hotel” op. Dit blijkt in een naar verhouding keurige buurt te liggen en ziet er verrassend schoon en verzorgd uit. Mr. Amar is een vriendelijke, dynamische, perfecte allesregelaar en vooral handelsman. De Trekking Permits zijn onderweg, de tickets voor Lukla geconformeerd, geld kunnen we bij hem wisselen, hij neemt de tijdelijk overbodige spullen in bewaring, geeft advies over het benodigde geld voor de trekking, heeft een uitstekende restaurant en denkt werkelijk aan alles. Hij adviseert ons ook nog eens in een wandeling naar Dubar Square en de Swayambhunath oftewel de Apentempel.    

Met de plattegrond van Kathmandu in de hand en voorzien van een visitekaartje van het hotel met het adres, gaan we eerst op weg naar Dubar Square. Het is een wandeling door een wondere, middeleeuwse omgeving. Straathandel, winkeltjes, tempels, bidplaatsen, alles krioelt in sloppen en stegen rond in een wondere Oosterse wereld. Iedereen probeert met van alles handel te doen zonder dat het echt irritant wordt. We komen ogen en zelfs nog camera’s tekort om alles te bekijken en vast te leggen. Het is duidelijk dat we bij terugkomst dit alles nog eens dunnetjes over moeten doen, al is het maar voor de souvenirs. ​

Na Dubar Square gaan we naar de Apentempel. Deze blijkt op een forse heuvel gelegen, waarvan de klim de eerste serieuze test voor m’n knie is. Het fietsen blijkt goed te zijn geweest want ik kom zonder problemen in een goed tempo boven. Doordat we de zonsondergang voorzien wordt er zodanig hard aan getrokken dat we net op tijd komen om het befaamde beeld van de ondergaande zon op de tempel te zien en wat de profi`s betreft te fotograferen. 

Daarna amuseren wij ons met onze naaste familieleden die in alle soorten en maten werkelijk overal in en bij de tempel rondhangen. Het hangen in een, overigens zeer deskundig gemaakte bamboesteiger, levert mij onverwachts een voor ADB Steigerbouw zeer bruikbaar beeld op. Zowel voor wat betreft de veiligheid als de gebruikte steigerpijp en klemmen is het uniek materiaal voor een toollbox meeting. Mede door de om de tempel heentrekkende fanfare blijven we iets te lang bij onze familie rondhangen. Het is dan ook al pikkedonker als ik de eer krijg om, zonder de in een soort Sanskriet geschreven straatnamen te kunnen lezen, op de kaart naar het hotel terug mag navigeren. Het is een wat “unheimische” tocht door sloppen en stegen maar waarschijnlijk veiliger dan een tocht door Amsterdam. Voorspoedig bereiken we het hotel waarna we, al pratend over de dingen die komen gaan, voor een paar gulden vorstelijk eten en nog ontspannen een pilsje drinken.

Intussen moet ik nog even wat werken voor ADB. Na telefoontjes van Mireille en Hans komt er nog een fax waarop ik geacht wordt in retour verstandig op te reageren. Dit lukt na al het reizen en verblijven nog wonderwel. Daarna begint de reis voor mij mentaal echt want vanaf nu ben ik ook onbereikbaar voor de zakelijke beslommeringen.