2001 13 oktober Over-Uit

 De volgende dag startte veelbelovend. Uitgerust voor de uitdagende aanloop op grotere hoogte naar de 1e pas. Het veelbelovende was echter bedrieglijk want al snel na de start bleek dat Leny geen meters maakte en kennelijk onvoldoende geacclimatiseerd dan wel ziek was. Met haar uitgevloerd op een veldje in de zon hielden we krijgsraad en bespraken we de alternatieven met als uitgangspunt dat ik Leny niet alleen zou laten en dat een mogelijk uiteenvallen van de groep front end door iedereen geaccepteerd was. 

De alternatieven voor Leny en mij waren:  

1. Helemaal opgeven.

2. Teruggaan en via Koto de klassieke Annapourna trip doen.

3. Al of niet gescheiden van Otto & Ton een extra rustdag inlassen.

4. Het laten inlopen door de achterop komende HT groep “Marlies”.  

Na veel gepuzzel met de datums werd gekozen voor het scheiden in de groepen L&S en O&T. Via het inlassen van een extra rustdag en het laten vallen van de lus bij Koto door L&S zouden we elkaar bij Ngawa weer kunnen ontmoeten. Het rekenwerk klopte maar hoe vertel je dat aan de gids en de rest van de deels uit familieleden bestaande ploeg. Aan de hand van schetsjes en data tabellen werd zo het volgende alternatief uitgewerkt 

Maar toch lag ik die nacht te tobben met de “als dan“ scenario's om zodoende de mogelijke gevolgen scherp te krijgen. Terug gaan kon natuurlijk altijd nog maar was weinig aanlokkelijk met een lekke tent. Het daarna omlopen zou een heel reisgedoe met bussen worden. Het laten inlopen betekende opgaan in een grote ploeg met alle nadelen vandien. Het verder trekken was ongwis want zou het de ploeg wel lukken om de weg te vinden zonder Ming Ma.