Embedded Files
Inleiding
Inleiding
De hoogtestage in Grand Paradiso met wat blaren doorlopen, de Mont Blanc Marathon met ingetapete tenen zonder kleerscheuren rap uitgelopen, het klettersteigen met winterse sneeuwval in de Pala Dolomieten overleefd, >4000 km snelweg zonder brokken bereden en dan val je bijna dood in de spiegelgladde marmeren badkamer van hotel San Pietro in Verona. Mijn zoon en ik soigneerden ons daar voor de opera Nabucco in de Romeinse arena ter afsluiting van een vader-zoon weekje op hoogte. Dit in aansluiting op een tocht door de Dolomieten en een "en passant" bezoekje aan Ötzi in Bolzano. Het plan was aankomen en gelijk te voet of ingeval van tijdnood met de lift naar de eerste refugio. Dat plan viel in duigen bij het ronden van de ring van München. Dat was weer eens geen autoring maar een ringvormige parkeerplaats. Gelukkig zijn de Dolomieten in verband met de Giro d' Ítalia goed ontsloten en zodoende konden we de auto, als toppunt van luxe, aan het eind van de middag voor de deur van de Rifugio Passo Valles parkeren.
Het verhaal
Het verhaal
04/07/2005
De eerste dag van Passo Rollo naar de Rifugio Mulaz leek een makkie in het half zonnige weer maar de Dolomieten zijn steiler dan steil. De als normaal aangegeven paden geven nog al eens verrassingen in de vorm van klauter en kletterwerk voor gevorderden. Geoefende dagjesmensen lopen zonder bepakking even naar deze hut op en neer voor de lunch maar wij hadden voor een weekje klettersteigen ca 15 kg in de rugzak.
Bij aankomst in de rifugio trok de lucht het dicht en werd het smerig koud. De hut lag mooi en was niet slecht maar wel pas open en dus nog koud en vochtig. De gezelligheid moest komen van een gezelschap Duitsers als enige andere gasten. Die waren echter niet zo enig maar wel erg luidruchtig. Wij hebben voor de borging van onze nachtrust dus maar omgeboekt van het dortoir naar een een aparte kamer.
05/07/2005
's Nachts was het gaan stormen en regenen en dat was 's morgens nog niet over, alhoewel de weersvoorspelling sprak van opklaringen. Met de Passo delle Farangole van 2939 m voor de boeg was dat wel nodig. De opklaringen bleven echter uit maar de passo niet. De laatste 100 m moest via een klettersteig waarvan de instap ontbrak in de natte sneeuw geworden regen genomen worden. In de gordels, de klettergurten aan, met de doorweekte handschoenen, de vol gelopen schoenen in de bagger van het Dolomieten gruis en geen zicht op de route. Kortom een goede test voor het Vader-Zoon gebeuren.
Na de passo werd het niet veel beter. De natte sneeuw bleef vallen, het water storte de steile hellingen af, spekgladde rotsen en dus waren de gordels en aan het touw lopen geen overbodige luxe. Bij mooi weer loop je daar fluitend langs maar nu zaten we er aan het einde van de dag als verzopen en hongerige katten doorheen want behalve wat droogvoer was het eten er bij in geschoten. Maar als de nood het hoogst is dan is de redding nabij.
Refugio Pedrotti was warm, droog, gastvrij en heel gezellig. Een gezelschap onderhoudende Amerikanen en de leerzame verzameling grappa maakte het verschil. Twee nieuwe grappa soorten moet ik aan mijn eigen "Grappa di Papa" verzameling toevoegen. Grappa all'Ortica (brandnetel) en grappa latte (melk). Vooral de laatste wekte mijn verbazing vanwege de combinatie melkvet en alcohol.Plannen zijn er om bijgesteld te worden en laat nu de volgende hut wegens renovatie gesloten zijn. Dit ontnam ons de mogelijkheid van een rondtocht maar bood ons de kans om vanuit een goede hut tochten in de omgeving te gaan maken.
06/07/2005
De volgende dag was stralend en het uitzicht in de heldere vrieslucht was adembenemend. Naar het westen toe lag de Brenta te schitteren en naar het noorden deden de Oostenrijkste Alpen hetzelfde achter Süd Tirol.Het plan om de in renovatie zijnde hut te bezoeken bleek een goed plan en zo loop je door de sneeuw en zo loop te bruinen onder de hoogtezon.
07/07/2005
De oprisping van het weer was helaas maar tijdelijk. De geplande klettersteig van de volgende dag werd tot een illusie omdat de Pale nu voor de verandering in een dicht mistdeken was gehuld. Het gebied staat namelijk bekent om de oriëntatieproblemen bij mist en de nogal uitdagende routes. Daarnaast had het jeugdige deel te leiden van de combinatie verkoudheid en pijnlijke knie. Maar de Blokjes zijn niet voor één gat te vangen. Waarom niet naar beneden en de bergwereld van Ötzi in Bolzano opzoeken.
De afdaling van 1100 m ging aanvankelijk op de tast in de mist. Onder het wolkendek gekomen werd het regen en nog eens regen. Kortom wij spoelen weg uit de Pale Dolomieten. Het enige lichtpuntje onderweg was de gems die ons pad kruiste en daar niet vanaf wilde gaan.
Wat kan het heerlijk zijn om alles in de achterbak te gooien, in te stappen, de verwarming op Hi te zetten en naar Bolzano te rijden voor een goed hotel en dito restaurant. Dit plan klopte gelukkig wel en de ook daar doorstromende regen kon dit niet dwarsbomen.
08/07/2005
's Morgens Ötzi in Bolzano, 's middags Romeo en Julia op hun balkon in Verona en 's avonds Nabucco in een tweeduizend jaar oud openlucht theater aldaar. Het was bijna te veel van het goede maar ook dat hebben wij overleefd.
De IJsman is voor bergschravelaars een absolute aanrader. Meer dan 5000 jaar oud en dan zo verfijnde berguitrusting uit gras, bont, leer, pezen, hout, berkenbast en steen. De hoogste bergpassen werden hiermee genomen en wij maar denken dat zoiets met high tech materiaal moet. Verder leerde het museum ons de ontwikkeling van het Alpen en Dolomietengebied. De opmerkelijkste les was dat Noord en Zuid Tirol al van oudsher één bevolkingsgebied vormen.
Na de verlatenheid van de bergen is de zee van mensen in Verona weer even slikken maar de ambiance maakt alles goed. Gelukkig had het hotel gratis mountain bikes en zo toerden wij vrolijk door dit grote openluchtmuseum. De stad leeft van de opera en de hotels zijn dus afgestemd op het gebeuren. Achteraf gezien bracht het hotelbusje ons helaas alleen maar heen.
Het theater was één vrolijk gebeuren. De bewaking bestond uit twee bereden agenten in gala tenue. Drank en eten mogen mee en luide aanmoedigingen zijn een goede gewoonte. De keuze om in de ring voor de plebejers te gaan zitten was voor de sfeer de juiste. Een prachtige kijk op het overige volk en een mooi zicht op het toneel. verder was de muziek prima te horen.
Het weer zat ons echter alweer niet mee. Toen Nabucco in de opera getroffen werd door bliksem en waanzinnig ineenzonk bliksemde het synchroon boven de arena. Het daverend applaus van het publiek voor de timing van de weergoden werd aanvankelijk beloond. Rondom Verona was het vuurwerk maar in de arena viel nog geen drup. Om half één was het uit met de pret en spoelden we door een onbeschrijfelijk hoosbui het stadion uit. Het prachtig om te zien hoe een meute van een paar duizend mensen in zomerkleding de stortregen ervaren. Als deel daarvan dreven we bijna letterlijk het hotel binnen. Natuurlijk had het personeel dit nog nooit meegemaakt want in Italië schijnt altijd de zon.
09/07/2005
's Morgens was alles nog nat, ook in de badkamer. De klap was indrukwekkend en een test op de botontkalking. Gelukkig was een pijnlijke schouder en en blauw zitvlak de enige malheur. Een beetje lastig met terugrijden maar met zijn tweeën is dat maar een half probleem.
Page updated
Google Sites
Report abuse