De afdaling na de oversteek van de rivier in het dal waarin Pheriche ligt ging snel maar daarna was het tegen een rot wind in ploegen door keienvelden, zompig grasland en overal stromende beekjes. We vroegen ons af hoe Ton dit gistermiddag laat had gered en hoopten dat hij het nog voor het donker had gehaald. Het leek eindeloos maar toch nog snel bereikten we Pheriche en vonden daar Ton en Kamei terug. Ton was wat opgeknapt maar zag er nog steeds belabberd uit en was nog zeer kortademig. Het laatste deel hadden zij gisteren in het donker moeten doen en was dankzij Kamei goed geëindigd. De “Ama Dablam” lodge was een absolute ramp met kierend plastic voor de ramen, geen water, een toilet op 100 m afstand en wat het ergste was geen kachel. De heksachtige uitbaatster kwam wel ijverig aanzetten met een rokende open stoof met wat brandende takken en yak-kakken maar dat verbeterde niets. Met Kamei gingen we op zoek naar iets beters maar dat was in heel Pheriche (en dat is niet veel) niet te vinden was.

We lunchten in het Himalaya hotel, een goed uitziende lodge met een “sun room” vlak naast de kliniek. Na het eten vielen daar in de warmte van het zonnetje prompt in slaap. We waren overigens niet de enige want de lodge-uitbaatsters en de twee bijbehorende baby’s in de (gesloten) mandwiegen deden net zo hard mee. Overigens is Nepal in het Himalaya-gebied geen echt kinderland want de gezinnen bestaan slecht uit één, twee of bij uitzondering drie kinderen. De natuur corrigeert kennelijk de effecten van de menselijke voortplantingsdrift.

Tegen vieren verkasten we naar de “Hoogteziekte Kliniek”  (Himalayan Rescue Organisation Nepal) en volgden daar met grote interesse de boeiende “lecture” van de zeer Amerikaanse maar helder docerende Dr. Bradley Jacobs. We hadden het achteraf gezien met Ton en Hub goed aangepakt zo leerden wij, alleen had één van ons eigenlijk met Ton mee af moeten dalen teneinde de verantwoording te kunnen nemen..