Merenloop (14 km): de sokken erin over hekken en door velden

Plaatsingsdatum: Mar 14, 2011 5:19:47 PM

De Merenloop in het Friese Grou is inmiddels door de organisatie tot klassieker gebombardeerd en misschien is dat ook wel terecht. Het was zondag druk van de lopers, er was een feestelijke sfeer en de loop zelf is afwijkend van de gangbare wedstrijden. Het was alweer de 41e editie met als motto: de sokken erin.

Voluit lopen was niet de bedoeling. In de M50 in den vreemde weet je alleen nooit precies, wie je tegenstanders zijn. Er kan ook zo een onbekende looptoerist opdraven uit het Westen of gewoon uit de stad Groningen. Alles wat kaal en grijs was, werd dus mijn target. Zo’n kalende man was Jacob van der Leij van Lionitas, maar die kende ik al van vroegere circuits (Meeus, Fries Cross Circuit). Alleen licentiehouders (totaal 100) mochten meedoen aan de wedstrijdloop en dan wordt de spoeling al snel dunner. Strategie was: rustig meelopen en na de grootste obstakels proberen de tegenstanders te breken.

Want die obstakels kwamen er en die maken de Merenloop zo berucht: eerst een pittige aquaduct (op de terugweg nog een keer), en dan vervolgens de weilanden in op onverharde modderpaden en werd het soort veldloop langs de boorden van het Pikmeer. Voor de verandering hadden ze alle hekken (ongeveer 10) dicht gelaten, zodat je erover heen moest klimmen of springen (maar net hoe lenig je bent). Mijn oude versleten wedstrijdschoentjes aangedaan: die mochten wel vies worden. Een beetje zeer doen mijn schenen nu wel.

Vooral voor het klauterwerk was ik wat bang voor het loopritme en de pijntjes in mijn lichaam. Maar met angst moet je niet lopen. Bij het eerste hek kukelde ik zowat naar voren en zei een aanwezige toeschouwer nog: ,,Voorzichtig”. En bij de volgende hekken was ik dat ook. Concurrent Van der Leij (,,67 kilo schoon aan de haak”, vertelde hij later) ging echter heel wat lichtvoetiger over de velden en de hekken dan ik en de Leeuwarder liep langzaam op mij uit. ,,Ik had een lekker ritme” zei Jacob, vorig week nog actief in Rondje Goutum en trainend voor de marathon van Keulen. Hij finishte uiteindelijk als eerste in 54.30.

Want tsjonge, wat was het zwaar. Eerst de wind vol op de kop langs het Prinses Margrietkanaal, daarna eronder door via het aquaduct met een lange zware helling en vervolgens het veldwerk op gewone schoenen. Een beetje opgeblazen had ik me wel en misschien ook wat te weinig gegeten. Zelfs op de weg terug met wind mee, kwam ik niet meer onder de 4 minuten per kilometer…Eindtijd: 55.48.

Gelukkig was er de herinnering aan een heerlijk dagje Friesland: een paar schone merenloop-sokken, een ,,gouden” medaille en een mooie podiumplaats met een bos tulpen. Het kon minder, zegt de Fries-om-utens dan. De Groninger-in-hem bedoelt dan eigenlijk: het was een heel aardige dag. Maar zonder historisch tintje of het moet het pittoreske dorpje Grou zelf zijn.