Frustraties na Haren.. terug bij af.

Plaatsingsdatum: Mar 13, 2011 8:58:3 AM

Balend kwam ik zaterdag weer thuis toen ik de wedstrijd nog een keer weer terughaalde. Dit had ik niet verwacht..

Na de Wilp en Wildervank waar ik berekend gelopen had en eigenlijk geen last had van mijn blessure, had ik er in Haren dan ook helemaal geen rekening mee gehouden.

De benen voelden wel wat stram voor de start, maar dat bleek het probleem niet.... Ik startte behoudend, zoals altijd, en had een eerste km van 3:30. Daarna zakte het naar 3:35/3:36. Prima zo leek het.

Ik had al wel direct een grote achterstand op o.a. Jasha (die zeer goed liep!), maar ik wist dat ik vlak kon lopen en zou waarschijnlijk in deel 2 van de wedstrijd wel weer wat naar voren opschuiven. Ik kwam na 3km bij Maarten Zeegers te lopen.

Ik merkte dat ik in mijn rechterzij al weer een kramp op voelde komen, dus besloot ik achter Maarten te blijven. De pijn nam toe en ik liep als een jojo achter Maarten aan. Dan weer zat ik er direct achter en soms hing ik er 10 meter achteraan te zwoegen. Ik hoopte dat de pijn spoedig weg zou gaan, maar het bleef en ik werd er wat moedeloos van. Na 10km kwamen we rond de 36:30 door en dat kon me eerlijk gezegd niet veel schelen..., want het was tot nu toe geen plezierige loop geweest. Maar er kwam opeens wat licht in de duisternis. Tussen km 12 en 13 voelde ik dat de pijn wegtrok. Ik kon gelijk weer een pas harder lopen. Ik nam de kop over van Maarten en hij moest een gaatje laten. Er volgden een aantal snelle kilometers van rond de 3:30. We liepen behoorlijk in op Jasha en Robert Huisjes. Het gat werd snel kleiner en ik wist dat ik erover kon, maar..... weer te vroeg gejuicht. Vlak voor km 16 kwam de pijn weer op en ik moest het tempo weer laten zakken. Maarten liep weer op me in en ging me voorbij en sloeg een gat die rond km 18 al rond de 30 meter was. Ik baalde, want ik zag iedereen weer van me weglopen. Bij 19km begon ik aan de klim van het viaduct. Normaal is dit mijn sterkste punt, maar ik moest het nu rustiger aan doen. Desondanks liep ik wel in op Maarten en Robert. In de afdaling merkte ik dat de pijn weer wat wegzakte en ik kon weer iets sneller gaan lopen. Dat ik niet op mijn max had gelopen werd in de laatste km wel duidelijk. Ik kon behoorlijk versnellen en haalde Robert en Maarten in de laatste 600m en finishte in 1:17 rond.

Ik probeer eigenlijk altijd wel het positieve ergens van in te zien.., en dat was dit keer niet anders. De benen waren goed, maar........wat koop ik ervoor? Niets! Uiteindelijk is het een wedstrijd en loop je voor een goede klassering en tijd. Dat je weet dat je sneller kan dan de eindtijd van zaterdag frustreert me wel. De blessure is nog steeds niet weg en zal me waarschijnlijk in komende wedstrijden nog vaak tot last zijn, ben ik bang.... Dus moet ik voorlopig genoegen nemen met deze tijden en af en toe hopen op een goede wedstrijd zoals in Wildervank.. Daarom ga ik over twee weken gewoon naar Winschoten voor de 10mijl en hoop ik op..... een pijnloze wedstrijd..

Tot slot wil ik Jacob en Jasha feliciteren met hun tijden en prestaties! En Niels,... je heb even tegenslag, maar die marathon gaat wel goed komen in april.