Trump's Power Paradox

Samenvatting: Trumps machtsparadox

Het artikel "Trump’s Power Paradox: What Kind of World Order Does His National Security Strategy Seek?" door Michael Kimmage (Foreign Affairs 08-12-2025) analyseert de nieuwe National Security Strategy (NSS) van president Donald Trump en stelt dat deze is gebaseerd op een personalistische, presentistische en paradoxale visie op de wereldorde, die breekt met het traditionele Amerikaanse liberalisme en internationalisme.

Kernbeginselen van de NSS

De nieuwe NSS formaliseert drie fundamentele instincten van Trump die al zichtbaar waren tijdens zijn eerste termijn:

1. Waardering voor macht: Macht, niet principes, is de drijvende kracht achter de wereldorde.

2. Welvaart als leidraad: Buitenlands beleid is primair gericht op het 'Amerika weer rijk maken'.

3. Politiek en persoonlijkheid: De president zelf en zijn 'team' zijn de centrale figuren die het land hebben binnengeleid in een 'nieuwe gouden eeuw'.

De strategie is een uitdrukking van het moderne Amerikaanse conservatisme, dat een scherpe scheiding maakt tussen 'vrienden en vijanden' en zich richt op het behoud van 'beschavingsprincipes' in Europa, de Angelsaksische wereld en de rest van de democratische wereld, in directe tegenstelling tot de aanpak van de regering-Biden.

De NSS beschrijft een wereldorde die niet Amerikaans-geleid, niet gebaseerd op concurrentie of beschavingsconflicten en niet op regels gebaseerd zou zijn. In plaats daarvan zou deze voortkomen uit een dicht netwerk van persoonlijke relaties (presidentiële diplomatie) die allianties of de scheidslijn tussen democratie en autoritarisme overstijgen. Dit creëert een wereld die Poetin en Xi ten goede zou kunnen komen, maar vooral de snelle, transactionele onderhandelingsstijl van Trump zelf accommoderen.

De diplomatieke paradox

De strategie weerspiegelt enerzijds de huidige, mediagestuurde realiteit waarin leiders als Trump, Poetin, Xi, Modi en Erdogan de buitenlandse politiek domineren. Maar anderzijds botst de NSS met de internationale werkelijkheid door:

• Rauwe macht boven overreding te stellen.

• Het westelijk halfrond te bevoorrechten in het buitenlands beleid, terwijl de Indo-Pacific het economische zwaartepunt is geworden.

Presentisme en tegenstrijdigheden

De NSS mist een historische achtergrond, zoals de institutionele architectuur die de VS na de Tweede Wereldoorlog heeft opgebouwd. Het document is een "veiligheidsstrategie voor het tijdperk van sociale media", gebaseerd op een fluïde, altijd aanpasbaar heden, wat de macht van de president vergroot.

De strategie bevat belangrijke tegenstrijdigheden:

• Tegelijkertijd promotie en terughoudendheid: De strategie bejubelt de Amerikaanse macht en het selectieve gebruik van militair geweld (zoals tegen Iran), maar bepleit ook het inperken van Amerikaanse ambities en stelt dat de niet-Amerikaanse wereld 'alleen onze zorg [is] als hun activiteiten onze belangen direct bedreigen'.

• Gebrek aan overredingskracht: Hoewel het inperken van de macht vraagt om overreding, biedt de strategie daarvoor geen basis. De mantra van America first belemmert empathie voor andere landen en het opofferen van kortetermijnbelangen voor langetermijnbelangen.

• Politieke inmenging in Europa: In plaats van overreding binnen allianties, pleit de NSS voor het bevorderen van conservatisme in Europa door "weerstand tegen de huidige Europese trajectorie" te cultiveren. Dit is een radicaal politiek project dat in strijd is met het idee van een minimale militaire voetafdruk.

Regio's in de NSS

• Indo-Pacific: De strategie positioneert China terecht als een concurrent en erkent de regio als een 'economische en geopolitieke arena' met oneindige kansen.

• Westelijk halfrond: Het document geeft opmerkelijk genoeg prioriteit aan het westelijk halfrond, met de implicatie dat illegale immigratie en drugshandel de voornaamste nationale veiligheidsuitdagingen zijn. Dit riskeert de militarisering van problemen die van nature niet militair zijn.

De oorlog in Oekraïne als zwakste punt

De NSS is het zwakst als het gaat over de oorlog in Oekraïne. Het is tegenstrijdig over de rol van de VS in het stoppen van regionale conflicten en erkent tegelijkertijd dat 'grotere, rijkere en sterkere naties' recht hebben op een buitenproportionele invloed.

• De strategie bevordert het zoeken naar "strategische stabiliteit met Rusland" en geeft Europese elites de schuld van de belemmering van vrede.

• Het is stil over de veiligheid van Oekraïne (behalve de voorspelling dat het land geen NAVO-lid zal worden) en negeert het risico dat strategische stabiliteit met Rusland alleen kan worden bereikt door Rusland een zekere mate van controle over Oekraïne te geven. Dit zou de NAVO en niet-NAVO-landen in Europa destabiliseren.

• Het onderschat de inzet van het conflict en het risico om Ruslands drang naar controle te belonen en daarmee te normaliseren.

Conclusie: Een paradoxale wereld

De auteur concludeert dat nationale veiligheidsstrategiedocumenten geen blauwdrukken zijn, maar dat Amerikaanse presidenten vooral reageren op onvoorziene crises.

De NSS illustreert de interne tegenstrijdigheden en paradoxen van de wereld die Trump nastreeft. Het oplossen van conflicten, zoals in Oekraïne, vereist nauwe coördinatie met bondgenoten en strategische prikkels, wat onverenigbaar is met het opleggen van Amerikaans-conservatisme aan Europa. Het beheersen van China's invloed vereist overreding in plaats van tarieven. Om de militaire voetafdruk te minimaliseren, moet de VS wereldwijde partnerschappen op basis van wederzijds respect aangaan. Hoewel Trump campagne voerde voor het matigen van de Amerikaanse macht, is hij in de praktijk gecharmeerd van de opties voor wereldverandering die deze macht creëert.