Europe Cannot Be a Military Power

Why Defense Integration Could Fracture the Continent

Hugo Bromley, Foreign Affairs, March 17, 2026 

Kernboodschap

In het artikel "Europe Cannot Be a Military Power" betoogt Hugo Bromley dat de Europese Unie niet moet proberen een militaire grootmacht te worden. Hoewel de druk vanuit de VS (onder Trump) en de dreiging van Rusland toenemen, zou Europese defensie-integratie leiden tot onoverkomelijke politieke en economische spanningen die het Europese project van binnenuit kunnen vernietigen.

De belangrijkste argumenten

1. De historische breuklijn

Sinds de Tweede Wereldoorlog is er een strikte verdeling: de VS (via de NAVO) zorgt voor de veiligheid, terwijl Brussel zich richt op economische integratie. Bromley stelt dat de EU een "vredesproject" is, geen "oorlogsproject". Pogingen om deze rollen te mengen zijn in het verleden (zoals bij het Verdrag van Maastricht) op grote weerstand gestuit.

2. Economische en politieke obstakels

Bromley identificeert drie grote struikelblokken voor een gezamenlijk Europees leger of defensiebeleid:

• Financiële frictie: Gezamenlijke defensie-uitgaven zouden neerkomen op enorme fiscale transfers van noordelijke landen (zoals Duitsland en Nederland) naar het zuiden. Dit is politiek onverkoopbaar aan de noordelijke kiezer.

• Nationale soevereiniteit: Landen als Frankrijk zullen hun eigen defensie-industrie en strategische onafhankelijkheid nooit volledig opgeven voor een Europees orgaan zonder democratische legitimiteit.

• Duitse instabiliteit: Het Duitse sociale contract staat al onder druk door hoge energiekosten en concurrentie uit China. Extra defensielasten kunnen leiden tot de opkomst van extremistische partijen.

3. De veranderende geopolitieke context

Hoewel de VS hun aandacht naar de Stille Oceaan verschuiven en de handel met de EU herstructureren, blijft Europa voor geavanceerde militaire capaciteiten afhankelijk van Washington. De auteur bekritiseert de wispelturige houding van de regering-Trump (zoals de wens om Groenland te kopen), maar waarschuwt dat "strategische autonomie" van de EU niet de oplossing is.

De aanbevolen oplossing

In plaats van centralisatie in Brussel, pleit Bromley voor:

• Intergouvernementele samenwerking: Coalities van landen (binnen en buiten de EU) moeten samenwerken op basis van gedeelde belangen (zoals het AUKUS-model of de Joint Expeditionary Force).

• Focus op de NAVO: De NAVO moet het centrale aanspreekpunt blijven voor militaire interoperabiliteit.

• Brede partnerschappen: Europa moet buiten de eigen grenzen kijken naar partners zoals Japan, Zuid-Korea en vooral het Verenigd Koninkrijk.

• Rol van de EU: De Europese Commissie moet zich beperken tot het bevorderen van economische groei en de defensie overlaten aan de lidstaten zelf.

Conclusie: Het forceren van militaire integratie is een "kruitvat". Om de vrede te bewaren, moet de historische scheiding tussen economie (EU) en defensie (NAVO) in stand blijven.

Aantekeningen Ytzen Lont bij enkele begrippen in het artikel

• bifurcated = vertakt (vork, splitsing)

• brunt = de grootste last van

• Ever-closer union is de openingszin van de preambule van het Verdrag van Rome (1957) en de basis van de Europese gemeenschappen. Dus niet pas sinds het Verdrag van Maastricht in 1992.  In de verdragstekst gaat het om een 'closer union' tussen de volkeren, niet staten. In het Verdrag van Maastricht wordt dit streven in dezelfde zin direct gekoppeld aan het subsidiariteitsbeginsel (beslissingen worden zo dicht mogelijk bij de burger op een zo 'laag' mogelijk niveau genomen. Tegenwoordig wordt dit basisprincipe van altijd streven naar vrede in mijn ogen kwalijk 'misbruikt' als argument tegen verdergaande Europese integratie. De Tweede Kamer heeft  zelfs een motie aangenomen om deze zin te schrappen uit het verdrag. 

  • Verdrag van Rome (1957), preambule "Determined to lay the foundations of an ever closer union among the peoples of Europe..."

  • Verdrag van Maastricht (1992), preambule: "Dit Verdrag markeert een nieuwe etappe in het proces van totstandbrenging van een steeds nauwer verbond tussen de volkeren van Europa, waarin de besluiten worden genomen in zo groot mogelijke openheid en zo dicht mogelijk bij de burger."  Engels: "This Treaty marks a new stage in the process of creating an ever closer union among the peoples of Europe, in which decisions are taken as openly as possible and as closely as possible to the citizen."