Nog dichter(s)

Mama doet aan de lijn.
Ze eet wiphammen
uit de broodrooster
en kaas
van een magere koe.
Maar als er visite komt
eet ze koekjes
voor die ene keer, mag het wel.
Maar als er iemand jarig is
eet ze taartjes
voor die ene keer, mag het wel.
Maar als het zondag is
eet ze pralines
voor die ene keer, mag het wel.
Maar als ik eens
om iets lekkers vraag
voor die ene keer, mag het niet.

je hebt iemand nodig
stil en oprecht
die als het erop aan komt
voor je bidt of voor je vecht
pas als je iemand hebt
die met je lacht en met je grient
dan pas kun je zeggen:
'k heb een vriend

als je iemand hebt
die alles met je deelt
de tafel en het bed
één die nooit verveelt
als je iemand hebt
die al je zorgen heelt
weet je wat dat zeggen wil
weet je wat dat scheelt?

je hebt iemand nodig
stil en oprecht
die als het erop aan komt
voor je bidt of voor je vecht
pas als je iemand hebt
die met je lacht en met je grient
dan pas kun je zeggen:
'k heb een vriend

pas als je iemand hebt
die met je lacht en met je grient
dan pas mag je zeggen:
ik heb ’n vriend

Kanno menneo mij verstano?
Ikko spreko Italiano:
lotto, motto, porto, blanco,
brutto, netto, tarra, franco.
Zo spreek ik dus doorgaans
een mondje Italiaans.

Zallo ikko verdergano
metto zingo bij piano?
Fuga, forte en staccato,
pico bello gouden plato.
Zo zing ik dus doorgaans
een mondje Italiaans.

Ikke benni lekki bekki
en ik ga nu eti lekki:
vermicelli, macaroni,
tutti frutti, bruine boni.
Zo eet ik dus doorgaans
een mondje Italiaans.

Zallo ikko verdergano
metto zeggo hoe ik benno?
Bello, forto, motto beno
quasi uno Italiano vero.
Zo doe ik dus doorgaans
een beetje Italiaans.

Ik lig hier in mijn smalle bed,
het duurt al dertien nachten,
met zenuwtrillend ruggenmerg
op deel twee van een droom te wachten.

Onlangs begon het best geweldig,
ik droomde van een tovenaar
en van een wondermooie prins
met ogen blauw en gouden haar.

Ik slaagde erin hem te redden,
we vluchtten samen… maar pardaf,
net toen hij me wilde omhelzen,
liep krengerig de wekker af.

Het is niet moeilijk te begrijpen
dat ik die droom graag uit zou doen.
Een goeie film heeft ook zijn einde,
meestal een innig lange zoen.

Briefje geschreven.
Tot een propje gedraaid.
Achter de rug van de leraar
in haar richting gemikt.

Karin zien knikken.
Briefje in haar hand.
Gelezen dat ik vroeg:
“Schat, loop je nu met mij?”

Warm en rood geworden.
Van zenuwen een pukkel opengekrabd.
Karin verdomme.
Briefje was voor Els bestemd.

Geachte Heer, het is beslist:
ik word een echte feminist.
Ik ben het beu! Mijn broer, die vlerk,
die noemt nou alles ‘meidenwerk’:
tafel dekken, stof afnemen,
koffie zetten, ramen zemen,
schoenen poetsten en de vaat…
Als hij moet helpen, wordt hij kwaad
en zegt hij:”Hé, ik ben een man.”
Of hij zegt dat hij niet kan,
of hij zit uren op ’t toilet,
of hij is moe en wil naar bed.
Hij doet als paps: helpt die één keer,
dan is hij reuzemoe, meneer!
Maar het is uit, ik ga nu vechten
voor mijn eigen meisjesrechten.
Ik ben al urenlang in touw
voor de Optocht van de Vrouw.
Uit mijn broer zijn beddenlaken
ben ik een spandoek aan het maken.
Straks lopen we de kamer rond,
mijn zus voorop,
dan Bons, mijn hond
en ik roep hard:”Meisjes gaan voor!
want ik … schrijf in ’t Ezelsoor!”

P.S.: Geachte Heer, op Uw kantoor,
waar dienen daar de meisjes voor?
Zou U er voortaan niet op letten
dat ook mannen koffie zetten?

Mijn vader en mijn moeder
die doen samen aan de lijn.
Dat lukt! Ze worden mager.
Maar ik vind ’t niet zo fijn.
Want ’s morgens krijg ik worteltjes
en ’s avonds rode biet.
‘k Weet niet of jij dat lekker vindt.
Nou, ik toevallig niet.

Geen pudding en geen slagroom meer.
Geen taart en geen bonbons.
En moeder roept:”Fantastisch schat!”
En pa vraagt:”Hoeveel ons?”
De weegschaal staat centraal bij ons.
Alweer een nieuw dieet.
Ik kan de dag niet heugen
dat ik in iets lekkers beet.

Krijg jij bij ’t woord ‘zemelen’
het water in de mond?
Nou, ikke niet, al zegt mama:
“Toe kind, dat is gezond.”
En appels zijn wel lekker…
Maar geen vijftien op een dag.
Ik voel me net een vlaggenstok.
Maar dan nog zonder vlag.

Een hele dikke vader
en een hele dikke ma.
Met frietjes en mayonaise
en een dik stuk chocola.
Dat droomde ik vannacht weer.
Toen had ik eten zat.

Helaas werd ik weer wakker.
Omdat ik zo’n honger had.

Kom je mee met mij naar het dierenasiel?
Je staat ervan versteld wat daar is te zien.

De baas en de bazin zijn vriendelijk en goed.
Zij verzorgen er dieren die niemand meer moet...

Een Duitse herdershond met een kogel in zijn poot.
Ze vonden hem in 't bos halfdood.

Een papegaai met prachtige kleuren:
Hij praat niet, maar zit te treuren.

Een oude pony: afgedankt,
omdat hij een beetje mankt.

Jonge hondjes die blaffen en springen,
kleine poezen die liggen te spinnen.

En één na één kijken ze je aan
alsof ze vragen: "Wat heb ik misdaan?"

Als je vindt - hij is de liefste
En de knapste van de klas
En hij draagt de leukste kleren
En de allermooiste jas
En hij heeft de mooiste ogen
En het allerleukste haar
En hij zegt de liefste dingen
En doet nooit gemeen of raar
En hij heeft de sterkste handen
En de allermooiste stem
Nou dan ben je - 'k weet het zeker
Toch wel echt verliefd op hem.

Toen vader 's morgens wakker werd,
toen riep hij: Wel verdraaid!
Kijk nou es wat er is gebeurd.
De trap is weggewaaid.

En moeder zei: Hoe moet dat nou?
Hoe komen we beneden?
De hele trap is weggewaaid,
met vijfenzestig treden.

De kinders kwamen uit hun bed
en riepen: Heerlijk zeg!
We kunnen lekker niet naar school,
want onze trap is weg.

En vader nam de telefoon
en belde naar 't kantoor.
Zeg baas, de trap is weggewaaid.
Ik kan niet komen hoor!

Maar ja, er was geen brood is huis,
geen melk, geen kaas, geen fruit;
ze konden het niet halen ook,
ze konden er niet uit.

Daar zaten ze, drie dagen lang.
Ze waren bleek en mager.
Want niemand kon naar boven toe,
geen bakker en geen slager.

Toen belde vader 't vliegveld op
en riep: Hallo, hallo.
Stuurt U een helikoptertje
en krijgen we 't cadeau?

Er kwam een helikoptertje,
dat landde op het plat.
Het bracht hen naar beneden toe.
Ziezo, en dat was dat.

En moeder zei: Nu moeten wij
een nieuwe trap gaan bouwen.
Maar vader riep: Ach Bets, waarom?
We zullen 't zo maar houwen.

En voortaan houden ze 't maar zo.
Ze zijn nu erg tevreden.
Ze gaan per helikoptertje
omhoog en naar beneden.

En vader zegt: Nou zie je, Bets,
die trappen zijn maar ouderwets.

Er was eens een banaan. Die was helemaal recht.
Hij werd op een schaaltje met vruchten gelegd.
Hij keek al de vruchten heel vriendelijk aan
en sprak toen: "Gemiddag! Mijn naam is banaan!"

Het appeltje zei: "Een banaan? Kom, kom,
u maakt ons wat wijs hoor, bananen zijn krom!"

De kasdruiven riepen: "Wij zijn niet zo dom!
Vertel ons geen leugens! Bananen zijn krom!"

De peer snoof: "Wat zegt u? Daar schater ik om!
U kunt wel goed jokken! Bananen zijn krom!"

"Ach", zei de banaan, "ik ben werkelijk echt!
Een keer is mijn soort wel eens recht!"

Maar niemand geloofde de arme banaan.
Zo lag hij daar dagen. Bedroefd en ontdaan.

Toen kwam in dat huis een meneer op bezoek
die had een geweldige scheur in zijn broek.
Hij kwam langs de fruitschaal en draaide zich om,
dag zag de banaan en ... die lachte zich krom!

"Och", riepen de vruchten en keken hem aan.
"Wij waren abuis! U bent toch een banaan!
Vergissingen komen veel voor in het leven,
misschien wilt U ons deze fout nog vergeven?"

Dat wou de banaan. En hij wou ook vergeten.
Het slot? Als je nadenkt, dan zul je 't wel weten:

Toen werden ze allemaal opgegeten.

Mijn moeder zegt:
haal jij mijn tas,
boven naast mijn bed.
Doe dan de afwas vlug,
breng mij daarna
mijn boeken terug.

Mijn vader zegt:
loop jij even naar Verwey,
koop witte verf voor deze kast.
Dat verven is een hele karwei,
doe jij die boodschap snel voor mij.

Als ik een kind had,
als ik een ouder was,
dan keek ik eerst eens even
of dat kind soms ook
met iets belangrijks bezig was.

Daar heb je 't, zei kabouter Snoeck,
Een scheurtje in mijn beste broek.
Hij zag zijn vel, 't was geen gezicht.
't Leek net een piepklein achterlicht.
"Wat nu gedaan", zuchtte hij kwaad.
" 'k Ben net zo slecht met naald en draad."
"Waarom toch", zeurde hij flauwtjes,
"Hebben wij geen kaboutervrouwtjes.
Voor naaien heb ik echt geen zin."
"Kan ik je helpen?" sprak een spin.
Ze woonde boven de boekenkast.
Daar zat haar net heel stevig vast.
Ons Snoeckje nam vlug een besluit
En schoot meteen zijn broekje uit.
De spin schoof langs haar zilverdraadje
En tippelde naar 't kleine gaatje.
"Ach", zei ze stil. " 't Spijt me voor jou.
Mijn draad is zilver, jouw broek is blauw."
"Daar heb je 't", jammerde kabouter Snoeck.
"Voor eeuwig een scheur in mijn beste broek."
"Niet zeuren", zei 't spinnetje welgezind.
"Wedden dat ik er iets op vind?"
Het dacht zijn kop in een diepe rimpel
En vond de oplossing vrij simpel.
Het ging natuurlijk niet in een wip
En al die tijd stond Snoeck daar in zijn slip.
De spin die weefde van vroeg tot laat,
Verbruikte een hele klos zilverdraad.

Van 't scheurtje kon je niet meer zien.
Gestopt als met 't beste naaimachien.
En Snoeckje zijn broekje was weer mooi en sterk
Met een zilveren hart op zijn achterwerk.