Antropogonía (lendas)

Prometeo era o fillo de Xápeto e da Oceánide Clímenes, e a súa vez era curmán de Zeus. O nome de Prometeo (Προμηθεύς) ten relación coa palabra “previsión”. Este tiña 3 irmáns: Atlas, Epimeteo e Menecio. A súa vez tivo tres fillos: Deucalión, Lico e Quimere.

Atenea foi a deusa grazas á cal Prometeo aprendeu grandes disciplinas.

Prometeo foi o creador do lume e do sacrificio, polo que foi adorado. Zeus enfadouse con Prometeo cando este sacrificou un boi, ao cal partiu en dúas partes: na primeira colocou a pel, as vísceras e a carne no ventre do boi, e na outra puxo os ósos cubertos de graxa. Así, Zeus escolleu a graxa e levou os ósos, o que provocou a súa cólera.

As idades son as etapas polas que pasou o humanidade dende a súa creación.

O mito consta dunha sucesión de etapas recollidas na obra de Hesíodo "Os Traballos e os días".

Na idade de bronce, a raza humana estaba conformada por homes e mulleres que cometían moitos crimes. O rumor chegou a Zeus e este baixou á Terra dende o Olimpo na figura dunha persoa humana. Porén, o rumor non era nada en comparación co que viu el.

Foi á mansión de Licaón (Λυκάων), rei de Arcadia, que era famoso pola súa ferocidade. Realizou varios prodixios para anunciar que chegaba un deus e a xente axeonllouse ante el, mais Licaón non confiou en ditos feitos e quixo comprobar se era un deus ou non matándoo pola noite, pero antes sacrificou un home, coceu os seus membros e serviullos ao deus na cea. Zeus, daquela, deu a coñecer a súa identidade e enviou sobre o pazo do rei a chama vingadora. O rei fuxiu cara ao campo aberto e a súa roupa converteuse en pelaxe e os seus brazos en patas, quedando convertido nun lobo.

Tras isto, Zeus volveu ao Olimpo e celebrou un consello cos deuses no cal decidiu eliminar aquela raza humana. Zeus non a eliminaría co raio, senón cunha chuvia torrencial que afundiría todo.

Deucalión (Δευκαλίων) e a súa muller, Pirra (Πύρρα), que vivían na Ptiótide, foron avisados por Prometeo, o pai de Deucalión, pois contaban co seu favor.

Segundo o mito hesiódico, Pandora ( Πανδώρα > “Pan”, todos, e “dora”, regalo) foi a primeira muller, como a Eva da relixión xudeo-cristiá. Hefesto (deus do lume, dos artesáns, etc.) modelouna á imaxe e semellanza das inmortais coa axuda de Palas Atenea (deusa da sabedoría). Zeus ordena a súa creación para castigar aos humanos, xa que Prometeo roubara o lume para dársello a estes.

Cada deus outorgoulle a Pandora unha calidade: a beleza, a gracia, a persuasión, a habilidade manual, etc, pero Hermes, o mensaxeiro dos deuses e o intérprete da vontade divina, puxo no seu corazón a mentira e a falacia, que serían os seus únicos defectos.

Segundo Os Traballos e Os Días de Hesíodo, había unha caixa que contiña todos os males. Pandora, ao vela, abriuna e deixou que os males inundasen a Terra. Para cando a moza pechou a caixa, só quedaba dentro a esperanza, polo que os humanos non a recibiron. Deste mito provén a expresión “abrir a caixa de Pandora”. Nesta tradición, Pandora representa a perdición da humanidade.

Outra versión dos feitos

Dacordo con outra tradición, a caixa contiña todos os bens, e Zeus entregáralla a Pandora para que lla regalase a Epimeteo o día da súa voda, pero ela abriuna imprudentemente e todos os bens escaparon e volveron ao Olimpo (lugar onde viven os deuses), deixando aos homes aflixidos por todos os males, co único consolo da esperanza.