KWATRIJNEN
De winters, zeg je, lijken elk jaar kouder.
Zo is het niet: wij worden merkbaar ouder.
Ik huiver, kind, omdat ik nog zo houd
van je al grijzend hoofd tegen mijn schouder.
*
Het ijzelt, en de struiken zijn van glas.
Wij lopen samen door het witte gras.
Er zijn van die momenten dat ik wilde
dat alles nu maar bleef zoals het was.
*
Wij zijn - vergrijsd en het gelaat doorgroefd -
niet dikwijls meer ten dode toe bedroefd,
alleen van tijd tot tijd een beetje treurig
omdat het allemaal niet meer zo hoeft.
QUATRAINS
Winters each year, you say, are getting colder.
This is not true: we’re clearly getting older.
I tremble, child, because I still so love
your head, already greying, on my shoulder.
*
It's frosting and the shrubs made of glass.
Together we are walking through the grass.
There are, in life, these moments that I wished
that everything would stay the way it was.
*
We are, our faces marked with lines galore,
no longer often desperate and sore,
but just from time to time a little gloomy,
because we can’t be bothered anymore.