Ah God! to see the branches stir
Across the moon at Grantchester!
To smell the thrilling-sweet and rotten
Unforgettable, unforgotten
River-smell, and hear the breeze
Sobbing in the little trees.
Say, do the elm-clumps greatly stand
Still guardians of that holy land?
The chestnuts shade, in reverend dream,
The yet unacademic stream?
Is dawn a secret shy and cold
Anadyomene, silver-gold?
And sunset still a golden sea
From Haslingfield to Madingley?
And after, ere the night is born,
Do hares come out about the corn?
Oh, is the water sweet and cool,
Gentle and brown, above the pool?
And laughs the immortal river still
Under the mill, under the mill?
Say, is there Beauty yet to find?
And Certainty? and Quiet kind?
Deep meadows yet, for to forget
The lies, and truths, and pain? . . . oh! Yet
Stands the Church clock at ten to three?
And is there honey still for tea?
O God! de bomen te zien staan
In Grantchester bij volle maan!
Die onvergeten, rotte, oude,
Zo onvergetelijk-vertrouwde
Zoete riviergeur weer te ruiken,
De wind te horen door de struiken.
Staan daar de iepen nog markant
Als wachters van dat heilig land?
Kastanjes in gewijde droom
En de nog ongeschoolde stroom?
Is schuw en koud het ochtendgloren,
Aphrodite, uit schuim geboren?
Zonsondergang nog gouden zee
Van Haslingfield tot Madingley?
En komen, voor de nacht zich meldt,
Er hazen spelen op het veld?
O, is het water zoet en koel
En bruin en rustig in de poel?
En lacht de eeuwige rivier
Onder de molen vol plezier?
Is daar nog schoonheid, zekerheid
En zoete rust in vredigheid,
En diepe weiden, als soelaas
Voor leugens en voor pijn en staat
De kerkklok nog op tien voor twee?
En is er honing bij de thee?