The sort of girl I like to see
Smiles down from her great height at me.
She stands in strong, athletic pose
And wrinkles her retroussé nose.
Is it distaste that makes her frown,
So furious and freckled, down
On an unhealthy worm like me?
Or am I what she likes to see?
I do not know, though much I care,
ειθε γενοιμην ... would I were
(Forgive me, shade of Rupert Brooke)
An object fit to claim her look.
Oh! would I were her racket press'd
With hard excitement to her breast
And swished into the sunlit air
Arm-high above her tousled hair,
And banged against the bounding ball
"Oh! Plung!" my tauten'd strings would call,
"Oh! Plung! my darling, break my strings
For you I will do brilliant things."
And when the match is over, I
Would flop beside you, hear you sigh;
And then with what supreme caress,
You'd tuck me up into my press.
Fair tigress of the tennis courts,
So short in sleeve and strong in shorts,
Little, alas, to you I mean,
For I am bald and old and green.
Het meisje dat ik zeer begeer | Het meisje van mijn eerste keuze
Lacht uit haar hoogte op me neer. | Kijkt op me neer want ze is reuze!
Ze oogt olympisch en geducht
En steekt haar wipneus in de lucht.
Is zij een harteloze snob
Die woest en sproetig neerziet op
Een nietig wormpje zoals ik?
Of geeft het haar wellicht een kick?
Ik weet het niet, het valt me zwaar,
ειθε γενοιμην … was ik maar
(die Robert Brooke-quote past hier aardig)
Haar aandacht en haar blikken waardig.
Was ik haar racket maar, o ja,
Gekneld tegen haar sportbeha,
De lucht in zwiepend, strakbesnaard
Arm-hoog boven haar paardenstaart
Gemept tegen de snelle bal,
‘O! Plok!’ weerklinkt het met een knal,
‘Plok! liefje, laat mijn snaren springen,
Voor jou doe ik briljante dingen!’
En is de wedstrijd dan voorbij,
Dan plof je zuchtend neer naast mij;
Daarna, behoedzaam maar pervers,
Stop je me in mijn racketpers.
Heldin op gravel en op gras,
In shirt en short van Adidas,
Jij zult geen tijd met mij verdoen –
Want ik ben kaal en oud en groen.