A fekete zászló
Lirika poemo de la hungara poeto Nadányi Zoltán* laŭ mia traduko.
(*prononcu: nadanji zoltan)
El mia malĝojo
turon mi masonos,
en la tur' tenebra
poste mi ekloĝos.
Fundament' finita,
ĉirkaŭ mi fermita,
ekde nun mi restos
sola kaj ermita.
Daŭre mi masonas,
jen la nigra turo,
nigras ĉiu briko,
nigras jam la muro.
Kreskas turo, kreskas,
ĉiu dom' postrestas,
preĝejtur' postrestas
min jam nuboj vestas.
Kreskas turo, kreskas,
krioj min avertas,
sen pord', sen fenestro,
sen ŝtupoj mi restas.
Kreskas turo kreskas,
estas mi kaptito,
eblas nur masoni,
briko post la briko.
Kreskas turo, kreskas
de l' amant' ploranta,
kiam ĝi fariĝos
jam sufiĉe granda?
Ĝi neniam estos
preta, ĝi nur kreskas,
ĉar malĝoj' senfina
ĝiaj brikoj estas.
Tamen ĝi pretiĝos
se mi elĉerpiĝos,
ĉe la pinto nigra
flago jam leviĝos.
Iun nokton nigra
flago sur la pinto,
kaj la supro estos
mem la ĵusmortinto.
Jen la turo inter
nuboj jam perdiĝos,
ventoj tiun flagon
nigran ĉifos, ĉifos.
Ebből a bánatból
tornyot fogok rakni,
abban a toronyban
benne fogok lakni.
A kört már meghúztam,
magam körül húztam, –
ami rajta túl van,
attól elbúcsúztam.
Rakom már, rakom már
a fekete téglát,
két szemem ezentúl
már csak feketét lát.
Nő a torony, nő, nő,
házak, fák fölébe,
más tornyok fölébe,
felhő közelébe.
Nő a torony, nő, nő,
kiabálnak, késő,
se ajtó, se ablak,
se hágcsó, se lépcső.
Nő a torony, nő, nő,
nem lehet itt lakni,
nem lehet itthagyni,
csak rakni, csak rakni.
Nő a torony, nő, nő,
rakja bús szerelmes,
teteje mikor lesz?
teteje sosem lesz.
Teteje sosem lesz,
nő, nő szakadatlan
bánatkőbül épül
és az fogyhatatlan.
Teteje mégis lesz,
mert ha már nem győzi,
ez a bús kőmíves
a zászlót kitűzi.
A fekete zászlót
egy éjjel kitűzi,
reggelre a tornyot
holtteste tetőzi.
Akkor a torony már
fellegek közt elvész,
a fekete zászlót
szaggatja a szélvész.