68

Een Amerikaanse studente

Zonder veel spijt laten we West-Afrika achter ons en gaan opnieuw richting Singapore, Hongkong en Japan. Het weer is warm tijdens de oversteek van de Indische Oceaan en vrijwel direct na vertrek uit Kaapstad wordt het zwembad op het dek achter het radiostation geïnstalleerd en daar maken we iedere dag druk gebruik van. In Kaapstad zijn enige passagiers aan boord gekomen en één daarvan is een Amerikaanse studente, die de reis met ons tot Japan gaat meemaken. Ze is ongeveer van mijn leeftijd en na een paar dagen begint ze het schip te verkennen en contact met ons te zoeken. Het is een leuke vlotte meid, een echte Amerikaanse die weet wat ze wil.

Het wordt steeds warmer naarmate we dichter bij de evenaar komen en na mijn wachten ben ik regelmatig in het zwembad te vinden en daar kom ik haar bijna iedere dag tegen. In het water wordt het gauw een beetje dollen en elkaar kopje onder duwen. Als ik op een dag van de rand van het zwembad duik en vlak voor haar neus snuivend naar boven kom, zegt ze: “You look like Faust emerging from hell”. “Yes”, zeg ik terug, “But I haven´t sold my soul to the devil”.

We krijgen meer dan gewone belangstelling voor elkaar en beginnen tijdens de reis steeds meer tijd met elkaar door te brengen. Ze is op weg naar Osaka om daar aan de universiteit haar studies van politieke wetenschappen verder af te ronden en ze heeft de voorkeur gegeven aan een vrachtschip boven het vliegtuig voor haar reis naar Japan. Die ervaring wilde ze beslist een keer meemaken en ze draait me dol met haar vragen over het schip en het leven aan boord. Ze is niet bijzonder knap, maar ze heeft een heel aantrekkelijke persoonlijkheid en is erg intelligent en spontaan. Haar hut is op het passagiersdek, maar meestal komt ze naar het radiostation om lange babbels te maken. Altijd heeft ze een boek bij zich en vaak zit ze rustig te lezen in een ligstoel achter mijn hut. Op een dag komt ze mij een boek brengen dat ze net uit heeft. “Peter, I want you to read this book”, zegt ze. Het is “The Magic Mountain” van Thomas Mann. “Read it quick so we can talk about it”, voegt ze er aan toe.

Dezelfde avond, in mijn kooi bij het licht van het kleine lampje boven het hoofdkussen, begin ik met de Magic Mountain en vergeet de tijd en de bewegingen van het schip. Het is een dikke pil, maar binnen een paar dagen heb ik het boek uitgelezen. ´s Avonds bij een drankje in mijn hut vraagt ze nieuwsgierig wat ik er van vond. “It is one of the finest books I´ve read”, zeg ik enthousiast.en naar waarheid. “I am  glad you liked it”, zegt ze bijna gerustgesteld en we praten over de prachtige beschrijving van het leven in een Zwitsers sanatorium voor ongeneeslijke tuberculose patiënten, over Septembrini en andere protagonisten en de diepte van het boek.

We kennen elkaar nog maar net, maar onze dagelijkse gesprekken en stoeipartijen in het zwembad  zorgen voor een hechte vriendschapsband gedurende de reis naar Japan. Op een avond, enkele dagen voor aankomst in Kobe, vraagt ze mij: “Peter, are you going to waste the rest of your life on board of a ship?”  Die vraag moet ik even verwerken. Het valt me zwaar op de maag. “What do you mean? This is a great experience for a young person. I can´t think of anything better”. “Sorry”, zegt ze, “Don´t get upset. I was just wondering.”

Maar ergens, diep in mijzelf, wist ik dat ze een gevoelige snaar had geraakt. Bovendien liet ze met haar opmerking blijken, dat mijn toekomst haar ter harte ging. Ik wist dat er een moment ging komen, dat ik een beslissing zou moeten nemen ten aanzien van mijn loopbaan op zee.

Ik voelde me bevoorrecht dat ik zo vroeg in mijn leven mijn reislust en nieuwsgierigheid naar het nieuwe, het andere, het exotische had mogen bevredigen. Dat waren verworvenheden die bij me zouden blijven. Wat kon ik daar in mijn beroep nog verder aan toevoegen? Een streep op m´n mouw erbij, wat meer salaris en daar zou het bij blijven. Misschien zou ik daar tevreden mee moeten zijn. Maar de gesprekken met mijn Amerikaanse vriendinnetje hadden iets in mij wakker geschud. Ik moest zorgen niet te stagneren. Het was geen kwestie van meer geld of meer macht. Er was nog iets anders. Ik wilde niet alleen een lang maar ook een breed leven. Misschien meer kennis, meer cultuur. Ik moest verder. Hoe en wanneer zou me later wel duidelijk worden, maar de ondergrondse krachten van onvervulde verlangens begonnen in beroering te komen.

In Kobe werd mijn vriendin verwelkomd door de Japanse familie waarmee ze haar studietijd in Osaka zou doorbrengen. Enkele uren later kwam ze nog even terug aan boord. “Peter, I´ve got two tickets for tomorrow night´s Swan Lake in Osaka. It is with Nureyev and Margot Fonteyn”. “Will you come with me?”. Margot Fonteyn was bezig aan het laatste jaar van haar carrière in een afscheidstournee rondom de wereld en haar optreden samen met Nureyev was een heel bijzondere en unieke gebeurtenis. 

Na de voorstelling in Osaka liepen we stil en in gedachten naar buiten en namen afscheid van elkaar. “Take good care of yourself”. “Yes, you too”. Ik heb haar daarna nooit meer ontmoet of zelfs enig contact gehad, maar ze is altijd een belangrijk persoon voor mij gebleven, één van die mensen die een voor en daarna bepalen. 

69

Index